SPEAKER_04 0:00

Welkom bij de 1% Improvement Podcast. Uw tweewekelijkse doelzit, inspiratie, kennis en praktische tips om elke dag een beetje beter te worden. Hier gaan we samen op zoek naar hoe je gezondheid, mindset en levensstijl kunt optimaliseren. 1% tegelijk. Kleine stappen, grote resultaten.

SPEAKER_02 0:18

Of je geïnteresseerd bent in persoonlijke ontwikkeling, gezondheid, productiviteit of het vinden van jouw purpose. We bespreken het hier met experts en ervaringsdeskundigen die weten hoe jij de beste versie van jezelf kunt worden.

SPEAKER_00 0:30

Laten we samen groeien. Dit is de 1% Improvement Podcast.

SPEAKER_04 0:39

Welkom allemaal bij alweer een nieuwe aflevering van de 1% Improvement Podcast. De podcast die je helpt groeien in uw mentale en fysieke gezondheid. Met duurzame kleine stapjes. 1% at a time. Mijn naam is Saja en ik zit hier vandaag samen met een bekende gast. Mijn zusje Farah, die is al eerder op de podcast geweest. Welkom back. De vorige aflevering hebben wij gesproken over things neurodivergentie, over autisme. En ook de connectie met spiritualiteit, iets waar je zelf onderzoek eigenlijk naar doet. Dus moet je die aflevering nog niet geluisterd hebben, gaat je dan zeker beluisteren. Echt een superinteressante aflevering. Maar vandaag gaan we het hebben over iets anders, namelijk over het topiek vertragen in deze supersnelle wereld: vertragen en verbinden. Het wordt een korte, maar een krachtige. Want wij vonden het wel eens interessant om daarbij stil te staan, omdat dat iets is waar wij zelf ook wel soms tegenaan lopen, wat we merken bij onze omgeving ook dat daar enorm tegenaan wordt gelopen. En van daaruit hebben wij de handen in elkaar geslagen en gaan wij binnenkort 30 mei, zaterdag 30 mei, de One Percent Improvement Day organiseren, natuurlijk, rond het hele thema vertragen en verbinden. Dus ja, voilà, kein exciting. Maar misschien moeten we eens heel even daarop inhaken. Ja, Fara, jij combineert van alles. Jij werkt, jij geeft yogalessen. Jij hebt net een hele grote levensverandering gehad, namelijk dat je gaat samenwonen. Voort eerst eigenlijk vreemd uit huis gegaan, het ouderlijke huis te laten. Maar je leeft op autisme en mijn OCD, iets waar je ook al heel open heb gedeeld in de vorige aflevering. Dus ik wou misschien eens even bij u, en daarnaast probeer je ook nog eens onderzoek te doen en dat echt tot een doktoraatstudie te krijgen. Ja, ik wou eens even bij u aftoetsen: hoe ervaarde jij momenteel de druk van zo'n snelle maatschappij en waar loop jij het meeste?

SPEAKER_03 2:55

Ja, ja, ja. Very good question. Ook zo grappig, want dat is inderdaad, wij zijn daar dan in bezig om mensen te helpen daarin. Maar dat is echt exact ook een leerschool voor jezelf. Het is zo van how do you balance it all? I don't. I try. Ik denk wat mij vooral helpt, is één tegelijk. Dus ik probeer meer en meer te focussen op oké, wat brengt vandaag, waar kan ik vandaag op focussen. Want het is veel, en zeker als je zowel de kost moet verdienen als inderdaad de grote verandering, zoals uit huis gaan, al die emoties. En dan combineren bij passies in de toekomst, dat je wilt neerzetten, maar er nog niet volledig zijn. Dus het is voor mij soms ook heel veel van. Waar wil ik nu op focussen en gaat het wel lukken? En is dat wel de juiste droom? En terwijl moet je nog focussen op ja, hierin moet ik nu gaan werken. Ik moet nu hierop focussen. Terwijl je bent ook bezig met je dromen in de toekomst. En het is inderdaad veel. En in combinatie met een gevolg persoon te zijn, die sowieso denk ik gevoeliger is, ook voor de druk in de maatschappij, voor de verwachtingen, veel geld verdienen. En go, go, go grinden en zo. Dat is echt niets voor mij. Ik ben ook nu. Wat heb ik gedaan om eigenlijk rust te vinden, is nog meer bij mezelf gekomen, dingen die mij gelukkig maken. Bij mij is dat heel fysiek gericht. Yoga, sporten, ademhalingsoefeningen, meditatie, tijd maken om te gaan wandelen, met mezelf te zijn, hebben geliefde. Dat helpt vooral. En ik ben ook echt gewoon minder gaan werken. Dus dat is eigenlijk tegen de maatschappelijke verwachtingen van je moet veel geld verdienen, dit en dat. Dat is voor mij op dit moment niet het belangrijkste. Ik moet een stap terugnemen op de meer extremere manier als het alleen op die manier. En dat is voor mij al nog maar net, en dat is eigenlijk al een gigantisch groot verschil. En dan heb je ruimte voor jezelf, maar ook ruimte voor je toekomstplan. En dat voelt heel risky. Want de toekomst van dat is en toekomstplannen, gaat dat lukken, hoe gaat dat zich neerzetten, hoe gaat dat zich vormgeven, toch je buikgevoel volgen en voor uzelf kiezen. Is heel belangrijk. Er zijn heel veel keuzes dat ik nog steeds nu aan het maken ben en aan het uittesten. En jezelf ook ruimte geven om uit te testen. Want wat de ene moment werkt, werkt misschien op het andere moment niet.

SPEAKER_04 5:34

100%. Ja, ik vind het ook heel mooi dat je dat zegt. Dit is wat er voor mij op dit moment werkt. En dit is wat ik op dit moment ben aan het uittesten. En op dit moment merk ik dat dat eigenlijk wel goed valt. Een stapje terug doen op vlak van werk, ietsje minder werken. Terug extra die focus leggen of de prioriteit leggen op het lichamelijke meer in je lichaam komen door te wandelen, ademhalingsoefeningen, yoga, sporten. Om echt inderdaad even terug die vertraging op te zoeken. Want zo je lichaam. Ik denk dat dat zo wat de maatschappelijke pandemie is momenteel van in je hoofd zitten. Zoveel mensen, je bent constant bezig met werk. Als je niet bezig bent met werk, dan bij je bezig met social media of op internet liggen zitten en scrollen. Dus je zit constant in overdrive eigenlijk. Want ons brein is ook er is ook gewoon meer en meer onderzoek naar uitgekomen. En ik denk dat heel veel mensen dat ondertussen wel weten dat ons brein is niet gemaakt voor al die prikkels, voor al die input. Vroeger wist je totaal niet wat er aan de andere kant van de wereld was aan het gebeuren. Of je kreeg dat nieuws, maar met veel vertraging. Nu zie je in één klik meerdere zaken van meerdere landen, catastrofes. Dat is echt ongelooflijk wat voor input dat ons klein breintje allemaal te verwerken krijgt. En dan gaat het over het globale. En hebben we het zelfs nog niet over wat er in je nabije omgeving is aan het gebeuren. Als je dat er dan ook nog eens allemaal bijtelt, niet moeilijk dat heel veel mensen in een burn-out vallen en zoiets hebben van oh my god, ik kan deze niet meer aan. Dus ja, wat ik u eigenlijk heel hard voor zeggen, is van ik focus mij op één ding. Ik stel prioriteiten als ik merk van ik ben in overdrive aan het gaan, ik ben in overload aan het gaan. En op dit moment heb ik dat ook gecombineerd met een stap terugdoen op het werk. Ik vraag me zo af, wat zijn de signalen dat jij dan merkt bij jezelf, in je lichaam of in je hoofd of in beide, die dan zeggen voor je, oh my god, ik ben echt overwhelmd aan het geraken.

SPEAKER_03 7:36

Het is genoeg geweest. Ik denk bij mij fysiek is het dat direct heel hoog. Dus dat is direct in mijn borstas. Ik voel dat direct overdrive. Maar bij mij is het nog steeds een afweging tussen geef ik mezelf paniek, of is het echt te veel. En dan is het een moment voor mij om te denken, oké, we gaan even mediteren, we gaan even voelen, we gaan even een momentjes zoals zelf komen. Maar ik voel vrij snel. Mijn lichaam geeft eigenlijk heel snel weer van. Nee, deze klopt niet. Het is niet juist. Het voelt niet goed. En ik probeer daar wel snel naar te luisteren.

SPEAKER_04 8:17

Dus vooral eigenlijk door die paniek en dat drukend gevoel in je borstkaas.

SPEAKER_03 8:23

Ja, drukend gevoel. Je voelt gewoon van deze is. Heel mijn lichaam is dan ook gewoon zo. Dat is direct spanning en het is te veel en het gaat niet. Maar uiteraard soms is het leven ook gewoon druk en kun je het niet plannen exact hoe je het wilt. Dus dat is ook voor mij een manier om daarmee om te gaan. Ik ben nog steeds autistische in mij, dat vertrouwde dat je voor spelbaarheid is nog steeds heel belangrijk. En als dat verstoord wordt, ben ik daar nog steeds heel gevolg aan. Dus dat is voor mij ook een element dat er dan weer bijkomt. Is het te veel of is het gewoon omdat mijn routine wordt onderbroken en ik daar eigenlijk niet zo tof eet. Dus dat is ook een afweging. Maar echt overwhelm, vooral dat ik ook op het werk heb meegemaakt dat het echt allemaal veel te veel was. Op vlak van dat onderzoek willen, die PhD dat ik wil verzoeken en alles. En in combinatie met die verhuis, die grote onderwerpen, dan merkte ik heel snel van oké, ik moet echt dag per dag bekijken. Want mijn lichaam, als ik zelf al aan dat denk van volgende week, dat ik bijvoorbeeld voor de verhuis moet doen. Ik flip, dat is paniek, dat is te veel. Dus mijn lichaam geeft dat wel heel snel aan.

SPEAKER_04 9:39

Ja, dus zowel lichamelijk als qua cognitieve, merkte wel vrij snel van oké, dit is echt een limiet, hier moet ik een stap terug gaan. En je hebt dan eigenlijk ook wel strategieën, zeg maar, ingebouwd die je helpen om dat stapje terug te doen, om te vertragen, hoor ik? Wat zijn zo de manieren van omgaan met die precalls, met rust, met zelfzorg? Daar jij vanuit je neurodivergentie eigenlijk toepast, waar misschien neurotypische mensen eigenlijk ook wel heel wat van kunnen leren. Je hoeft niet per se neurodivergent te zijn. Wat zijn zo strategieën waarvan je zegt van eigenlijk zou iedereen daar wel baat bij kunnen hebben op vlak van omgaan met prikels en rust en zelfzorg?

SPEAKER_03 10:22

Ja, dat is een goede vraag. Ik denk, voor mij is dat zo vanzelfsprekend. Dus ik denk daar zelfs niet bij na van. Ah, je zei iets eerder omdat ik neurodivergent ben, dat ik dat doe. Maar ik denk dat ik sowieso iemand ben die heel zelfbewust is, misschien soms iets te, want dat kan ook soms heel vermoeiend zijn. Dat denk ik stop, moet ik niet alles analyseren, ik moet ook gewoon genieten, laat het los. Maar voor mij is dat echt in mijn lichaam komen. En wat voor mij echt helpt, en ik denk toch dat veel neurotypische mensen dat te weinig doen, is je afzonderen. Dus echt alleen gaan wandelen, gaan mediteren, ook al eens maar vijf minuutjes. Uiteraard met mensen daarover babbelen. En troos te zoeken, is even belangrijker. Maar dat is vaak de makkelijkere optie, wat veel mensen doen. Anderen daarvoor willen gebruiken. Sociaal media en TikTok daarover vinden of whatever, zet je het er al. Soms is het krachtiger om echt het antwoord in jezelf te voelen vinden. Je gaat het niet altijd direct vinden. Je gaat een antwoord vinden, misschien niet dat je wilt horen. Maar hoe sneller je daarna luistert, hoe sneller je echt tot jezelf komt, hoe sneller je ook beter gaat voelen. Hoe sneller dat je een traan kunt laten, dat je achteraf denkt. Ik voel me veel beter. Ik ga daar ook gewoon even. Je moet het gewoon even. Allee uit je lichaam, letterlijk. Dus jezelf afzonderen, is eigenlijk iets dat. Zeker artistische personen sneller doen. Soms ook in het isolerende. Ik heb dat ook vroeger gedaan. Dat was minder positief, maar ook heel begrijpelijk. Maar dat is wel zijn kracht.

SPEAKER_04 12:07

Het is zo wat de balans daar ook in vinden, hoor ik je zeggen. En dat zal misschien voor iedereen een beetje verschillen. Voor de een zal dat een 70, 30 percentage zijn, als ik dan zo moet zeggen. En voor de ander zal dat eerder in 60, 40 zijn enzovoort. Maar eigenlijk hoor ik u zeggen van ja, want ik hoor dat dat niet zozeer als afzonder, maar ik hoor dat eerder als leren met jezelf zijn. Want je hebt inderdaad veel mensen die dat heel hard afleiding wel zoeken door zo continu met anderen te zijn. En dat je opnieuw ook wel wat afhankelijk wordt van andere mensen om te kunnen reguleren. En wat ik je hoor zeggen is van leer echt met jezelf zijn. Want het is daar ook waar je heel vaak de antwoorden gaat vinden, om te leren vertragen in jezelf en te leren zakken in je lichaam op jezelf. En dat kan wel zijn dat andere mensen je daarbij kunnen helpen, maar dat je ook de brug maakt naar op jezelf durven zijn. Dus dat is iets wat je hoort zeggen van oké, probeer dat zeker ook wel eens te doen. En inderdaad, zonder afleiding zelf vijf minuutjes gaan wandelen, of zelfs maar gewoon vijf minuutjes met jezelf zitten, een ademhalingsoefeningen doen enzovoort. Laatste vraagje. Jij bent natuurlijk ook yoga docenten in bijberoep. En jij komt een yoga workshop verzorgen op de One percent Improvement Day, flow yoga rond het vertragende en het verbindende. Dus ik vroeg mij af. Op welke manier helpt yoga je om meer te kunnen connecteren, inderdaad, met uzelf, met anderen misschien ook, en met je lichaam?

SPEAKER_03 13:48

Dat is heel mooi. Ook als ik daar direct over nadenk, voel ik dat ook zo direct wat dat doet voor mij. Yoga is zo divers, je kunt dat op zoveel manieren toepassen, persoonlijk maken, en dan hoef je nog niet eens alle termen te kennen, de historiek en het anatomische achter zelfs niet. Dat is zo een manier om. Wat ik vaak voel bij yoga, is kracht en zowel fysiek als gewoon je lichaam. Je leidt eigenlijk heel dat uurtje of zo dat je dat toe, voor een half uurtje maakt niet uit, je lichaam leidt het, je hersenen leiden het niet. Je lichaam lijd. Je hoort uiteraard nog constant gedachten en dit en dat. Maar dat is part of the deal. Maar ja, je lichaam leidt de sessie. En dat is zo mooi, omdat je dan ook ontdekt van waar zit pijn, waar zit spanning, waar zit genot, waar zit kracht. En dat is heel. en hoe meer dat je dat doet, je kunt het niet meer zonder, eigenlijk. Ik kan niet meer zonder. En dat wil niet zeggen dat je dat elke dag moet doen, of dat je op je kop moet kunnen staan om yoga te kunnen. Want dat is vaak ook wel zo de social media verwachtingen meer en meer. Wat heel cool is, maar dat is niet je doel. Alleen, je doel is tot jezelf komen en je maakt het zo intens als je zelf wilt. Maar ja, yoga brengt je echt tot jezelf. Je moet in je lichaam keren. Als je dat niet doet, je versterft, je raakt niet verder, je wordt niet soepeler, je doet pijn, je wordt gefrustreerd, je wordt al je dachten. Je wordt echt geforceerd om in je lichaam te komen.

SPEAKER_04 15:38

Het verplicht u eigenlijk bijna, maar op een heel mooie manier, denk ik, om zo meer te zakken in je lichaam en meer dat contact te maken hoor ik.

SPEAKER_03 15:46

En je wordt daar ook dat gaat ook vlotten en vlotten met de tijd. En je gaat merken, je gaat dingen vinden die bij je passen. En je merkt ook gewoon dat je heel direct zo al die fake lagen benader, dat je soms dagelijks draagt of voelt, of heel veel nadenken en overthinking. Op den duur, vanaf dat je op de yoga maat staan, voel je al direct dat is weg. Ik ben nu fara. Zo ongerept, zo voelt dat voor mij.

SPEAKER_04 16:14

Ja, ik kan mij wel voorstellen, inderdaad, dat je zo'n beet gelijk met alles, ook met de ademhalingsoefeningen, wandel, mindfulness, dat je hoe meer je doet, hoe sneller je lichaam ook die trigger kijkt. Nu zijn we hier en nu gaan we dit doen. En dat veel gemakkelijker wordt om alles uit te zetten eigenlijk. Klopt.

SPEAKER_03 16:33

Mijn psycholoog noemt dat mijn ankerpuntje.

SPEAKER_04 16:36

Ja, maar dat is ook zo. Dat is een heel mooi gezegd. Want in iedereen moet je wat meer stilstaan bij wat zijn mijn ankerpunten. En oefenen daarin om die ankerpunten harder vast te pakken of meer te installeren op momenten dat je voelt van oh wow, ik ben hier weer veel te snel aan het gaan, ik ben veel te hard aan het meegaan in de red race, ik ben veel te veel in mijn hoofd, veel te veel afleidingen en prikkels aan het zoeken. Ja, ik denk dat dat een hele mooie is van als je één ding mocht meenemen uit de aflevering van vandaag, zoek je ankermomentjes en probeer iets meer te leren op jezelf te zijn. En ja, op die manier eigenlijk meer die vertraging op te zoeken. Oké, heel heel erg bedankt, Vaartje, om je kennis vandaag te delen. Ik zou zeggen, als jullie dat je zelf willen ervaren, kom dan zeker zaterdag 30 mei naar de One Percent Improvement Day. Je kan je inschrijven, alvast op de wachtlijst via www.1percentimprovement.com. Nee wat zeg ik tegen dat de aflevering gelauncht wordt, ga je al de tickets kunnen kopen. Dus voilà, ga gewoon naar www.1percentimprovement.com. En koop een ticketje. Je kan ook een dual ticket kopen aan een goedkopere prijs, omdat we verbinding en community nu eenmaal enorm op prijs stellen. Dus pak zeker iemand mee waarvan jij zoiets hebt van yes, die kan dat ook gebruiken. En dan zien we heel graag op zaterdag 30 mei. Ja, zeker komen. Yes. Doei.

SPEAKER_01 18:06

Bedankt dat je tot het einde bij ons bent gebleven. We hopen dat je iets waardevols hebt geleerd. Als je de aflevering leuk vond, geef ons dan een rating en deel de podcast met uw netwerk. Laat ons via social media weten wat je ervan vond. We horen graag van u.

SPEAKER_02 18:20

Vergeet niet om je te abonneren, zodat je geen enkele aflevering mist. En onthoud: kleine stappen brengen grote resultaten.

SPEAKER_04 18:28

Heel graag tot de volgende keer