SPEAKER_05 0:00

Welkom bij de 1%

Introductie van de Podcast

SPEAKER_05 0:02

Improvement Podcast. U twee wekelijkse doelzit, inspiratie, kennis en praktische tips om elke dag een beetje beter te worden. Hier gaan we samen op zoek naar hoe je gezondheid, mindset en levensstijl kunt optimaliseren. 1% tegelijk. Kleine stappen, grote resultaten.

SPEAKER_00 0:18

Of je geïnteresseerd bent in persoonlijke ontwikkeling, gezondheid, productiviteit of het vinden van jouw purpose. We bespreken het hier met experts en ervaringsdeskundigen die weten hoe jij de beste versie van jezelf kunt worden.

SPEAKER_02 0:30

Laten we samen groeien. Dit is de 1% Improvement Podcast.

Ontmoet onze Gast Lore de Wilde

SPEAKER_05 0:40

Welkom allemaal bij alweer een nieuwe aflevering van de 1% Improvement Podcast. Die je helpt om je mentale en fysieke gezondheid te verbeteren in kleine stapjes. 1% at a time. Mijn naam is Saja en ik zit hier vandaag met Maik en met onze gast Lore de Wilde. Lore is klinisch psychologe, z is lid van het team DCIA. Ze werkt ook voor een obesitascentrum voor kinderen en jongeren. En daarnaast werkt ze ook als zelfstandige met kinderen en jongeren. Dus voilij bij deze welkom, Lore.

SPEAKER_01 1:16

Dankjewel.

SPEAKER_05 1:18

Yes, ik heb u heel kort al even voorgesteld, maar ik denk het beste dat zichzelf kan voorstellen, zeg jij. Dus ik zou zeggen, vertel eens even aan onze luisteraars: wie ben je, wat doe je en waar focus je zo wel op?

SPEAKER_01 1:31

Ik ben dus inderdaad klinisch psycholoog. Ik ben afgestudeerd in het werken, meer in een ziekenhuiscontext en dergelijke, waar ik nu dus terecht ben gekomen in een kinderobesitasteam, in een kinderziekenis. Zij werk ik met kinderen en jongeren die moeite hebben met hun gewicht. Maar we proberen uiteraard verder te kijken aan enkel stukken gewicht. Daarnaast werk ik ook als zelfstandige, als klinisch psycholoog, met kinderen en jongeren met allerlei problematieken, maar ook bij uitstek met eetstoornissen. En daarnaast ben ik inderdaad lid van DCA. Een platform, of zelfs meer een ecosysteem waar wij samenkomen om hulpverlening wat meer samen te brengen.

SPEAKER_05 2:12

Oké, dat is een hele mond vol wat dat je allemaal doet. Ja,

Eetstoornissen en Eetproblematiek

SPEAKER_05 2:20

oké, nee, maar kijken, helder. Misschien kunnen we eerst eel even kort schetsen van wat valt er zo onder eetstoornissen? of wat verstaan mensen daar rond? Want ik denk, mensen hebben daar misschien wel van gehoord, of sommige mensen hebben daar misschien een redelijk clichébeeld voor, of een stereotype beeld. Dus misschien kun je heel even kort even kaderen van oké, wat valt er dan eigenlijk onder eetproblematieken of zo.

SPEAKER_01 2:46

Ja, inderdaad. Ik benoem het inderdaad ook graag als een eetproblematiek. Niet enkel die eetstoornissen. Want voor eetstoornissen heb je inderdaad een aantal criteria waar mensen aan moeten voldoen om effectieve eetstoornis te hebben. Wat valt daaronder? Is dat die ofwel heel restrictief gaan eten, of ze eetbuien gaan hebben, maar dat die tegelijkertijd ook een heel negatieve ervaring van hun lichaamsbeeld hebben. Je hebt ook eetstoornissen waarbij dat dan niet zo is. Dus dat is eigenlijk best breed. Nu waar ik vooral op focus en inderdaad ook nog breder die eetproblematieken, alles wat daarmee te maken heeft. Maar ook alles wat te maken heeft met mijn lichaamsbeeld, lichaamstevredenheid, zelfbeeld, alles eigenlijk wat daarmee te maken heeft, probeer ik wel te bespreken, ongeacht of iemand binnenkomt met die problematiek of niet.

SPEAKER_05 3:37

Oké, dus je probeert het inderdaad ook echt wel heel wat breder te kijken dan de eetstoornissen in het algemeen, maar eigenlijk meer gaan bekijken als eetproblematiek. En begrijp ik dat dan goed? Onder eetstoornissen valt je pas als je echt aan bepaalde specifieke criteria voldoet, terwijl eetproblematiek, dat kan toch al wel wat breder zijn. Daar zullen meer mensen mogelijk zich in kunnen vinden.

SPEAKER_01 4:02

Ja, effectief. Ik denk enerzijds eetproblematieken, omdat het gewoon normale haperingen in eetgedrag maakt iedereen in bepaalde periodes van zijn leven meer. Dus voor baby's is het bijvoorbeeld heel normaal om bang te zijn van nieuwe smaken. Biologisch gezien is bij iedereen komt dat voor. Daarnaast vind ik gewoon het top van gewicht en eetproblemen en al die zaken belangrijke, omdat daar wereldwijd gewoon heel veel stigma rondom hangt. Dus naast die eetproblematieken probeer ik ook gewoon dat stigma ook wel wat mee weg te werken en bespreekbaar te maken.

Diepere Lagen van Eetstoornissen

SPEAKER_05 4:39

Ja, mooi. Bij eetstoornissen gaat het vaak denken mensen dan zo van ja, dat gaat volledig over eten en over je lichaam en hoe je eruit wilt zien en zo. Maar vaak gaat het veel dieper dan dat. Gaat het echt ook wel over een stukje controle over een stuks geveiligheid. Hoe helpte jij eigenlijk mensen om zo stap voor stap een betere relatie dan te krijgen met eten en met hun lichaam?

SPEAKER_01 5:06

Ik denk eigenlijk dat dat heel vaak super simpel start, met het erkennen van het feit dat er bijvoorbeeld een geval van eetste een eetste is. En om daar ook niet te veel schamte rondom te creëren. Bij mij gaat het zelfs echt over de erkenning van een eetstoornis op een bepaald punt is eigenlijk wel helpend voor je. Want een eetstoornis geeft controle waar er geen controle is. Je kunt inderdaad controleren hoeveel neem ik binnen en hoeveel neem ik niet binnen. Je kunt controleren hoeveel sport ik, hoeveel ik niet. En dat erkennen van op korte termijn en helpt u dat, is vaak een kein belangrijke eerste stap. Want cliënten komen bijna gepanzerd met wapens binnen om te gaan zeggen van ik wil dit niet afgeven. En dan als psycholoog de erkenning kunnen bieden van je moet je daar ook niet voor schamen, want dat helpt u effectief. Mijn taak is vooral om samen met u te zorgen dat we op lange termijn meer tools ontwikkelen die dat ook op lange termijn helpend zijn. Dus ik denk dat dat echt vooral daarover gaat, van niet als slecht benadrukken of willen wegwerken, maar dat het echt gaat over schaamte wegnemen en herkennen dat het ook ooit wel iets helpends is geweest.

SPEAKER_05 6:23

Ja, en dat is iets. Ik zei dat gisteren eigenlijk toevallig nog tegen een cliënt van mij. Dat ging dan over een ander soort gedrag. Maar van inderdaad, het is een patroon met een reden, of je stelt dat gedrag met een reden. Dus dat heeft ook ergens een functie. Ook al biedt u dat op lange termijn misschien negatieve gevolgen. Op korte termijn biedt u dat iets. En heeft dat toch ergens een voordeel. En misschien zijn dat ook voordelen waar je in eerste instantie nog niet aan had gedacht.

SPEAKER_01 6:53

Ja, effectief, bij heel veel van mijn cliënten gaat dat ook over. Misschien binnen mijn gezin heb ik niet altijd voldoende ruimte, heb ik niet altijd voldoende plek om ik te zijn. En eetstoornis, net als bij elke ziekte, geeft ergens ook ziektegewin. Geeft ergens ook aandacht en liefde en dergelijke die gespendeerd wordt. Dus in die zin heeft dat inderdaad ook heel veel voordelen. En als we daaraan voorbij zouden gaan, komen we vaak gewoon op weerstand en op een panster bij cliënten. Dus echt het allereerste stapje dat ik heel vaak probeer te doen, is wel echt dat erkennen en op zoek ga naar meer helpende dingen op lange termijn, inderdaad.

SPEAKER_05 7:38

Ja, want ik hoor je dan zeggen van niet alleen heeft dat bepaalde voordelen, inderdaad, zoals die liefde en die aandacht dat je dan toch ook wel krijgt, omdat je gedrag vertoont. Waarbij je ook echt wel kunt zien, soms aan de mensen, waardoor je ziek kunt worden. Maar je zegt van ja, daarnaast gaan we ook wel focussen op meer tools in dat rugzakje krijgen, dat misschien ook die voordelen zullen kunnen opleveren, of dat je ook aan kunnen helpen, maar die gezonder

Creatieve Benaderingen in Therapie

SPEAKER_05 8:10

zijn. Kun je dat misschien eens een klein beetje uitleggen, want ik kan me voorstellen dat dat voor sommige mensen zo wat vaag klinkt van ja, oké, tools die dat dan ook kunnen helpen.

SPEAKER_01 8:21

Ik denk dat voor sommige mensen start dat echt gewoon met überhaupt in therapie komen en durven delen over gevoelens. Want ook dat is voor heel veel mensen niet zo vanzelfsprekend. Ik ga het altijd een gigantische eer vinden dat mensen dat doen hier en dat je dat toe laten. Dus ik denk dat dat een eerste stapje is van het leren delen over, zonder schaam, zonder oordeel. Daarnaast kan het gaan over. Ik ben bijvoorbeeld vaak met cliënten op een heel creatieve manier bezig. Om met mijn cliënten, zeker mijn eetsturm is vaak heel perfectionistisch, heel hard aan het nadenken, continu in dat hoofd. Om ook gewoon minder in dat hoofd te zitten en meer op een creatieve manier woorden te kunnen geven aan hun gevoels, beelden te kunnen geven aan hun gevoelens. En uitdagen om als ze moeite hebben met grenzen, ook thuis eens een grens te proberen stellen. Om eigenlijk oncomfortabele dingen te doen, maar wel binnen een veilige context. Ik zeg altijd, mag je oncomfortabel aanvoelen, maar het mag nooit onveilig aanvoelen. Maar zodat oncomfortabele samen gaan in een veilige omgeving, dat gaan testen continu. Totdat zij dan zelf voldoende tools hebben om ook zonder mij het leven verder te zetten. Want ik wil ook niet dat cliënten afhankelijk worden van mij om die dingen te kunnen ondernemen. Dus het is echt zoveel mogelijk aan hen daarin gaan teruggeven, zodat ze ook daarzelf mee aan de slag kunnen.

SPEAKER_05 9:52

Oké, interessant. Dus je gaat ook wel op een iets creatievere manier werken. Het is niet alleen door het spreken, maar je gaat ze ook eigenlijk wel helpen om inderdaad zo beelden en zo te geven, of in plaats van woorden te geven aan hun gevoelens.

SPEAKER_01 10:08

Ik heb zelf ook gewoon een superbeeldend geheugen, waardoor dat voor mij altijd al wel heel erg resonereerde. En om dan bijvoorbeeld aan iemand de vraag te stellen, in plaats van vertel eens wat je allemaal in je jeugd meegemaakt, vind ik het dan veel fijner om aan te kunnen vragen van teken eens een pad met obstakels dat je hebt meegemaakt, maar ook dingen die je aan de zijlijn helpen. Waardoor die dat ook plots allemaal visueel op papier zien. En vaak komt dat dan pas binnen van wow, ik heb echt al veel meer meegemaakt of veel meer watertjes moeten doorzwemmen dan ik misschien initieel besefte. En ook dat geeft al heel veel erkenning aan mijn cliënten en aan zijn systeem.

SPEAKER_04 10:48

Dat doet mij ook zo'n beetje denken aan Jonat en zo met zijn blokjes. Die zei zo hetzelfde, maar dan inderdaad, zo meer op het businessgedeelte en zo. Dat hij in de podcast aan het vertellen was over die CEO's en zo, dat het niet zagen, en dat hem zeiden: we gaan dat nu visueel maken.

SPEAKER_01 11:10

Ja, hij heeft ook een supervisueel geheugen. Ik zeg het, als dat voor jezelf als therapeut werkt, dan kun je ook veel makkelijker cliënten daarin begeleiden. Zowel op businessniveau als heel individueel, zo van hun eigen leven. Dus inderdaad, lijkt er wel op.

SPEAKER_05 11:27

Ja, want je zij daar net ook van mensen zitten heel vaak enorm in hun hoofd. Merk je dat dat dan voor cliënten gemakkelijker is om wat meer te zakken in hun lichaam en iets minder constant na te denken?

SPEAKER_01 11:43

Ja, je hebt cliënten waar dat in het begin heel onwennig aanvoelt, want die zo'n beetje het idee hebben van moet ik terug naar de kleuterschool gaan, dan denk ik ook altijd, ik heb dit al met 50-jarige mannen gedaan en dat gaat goed. Ik denk eigenlijk de uitleg die ik ook altijd geef, is wanneer wij superveel voelen, gaan wij in overlevingsmechanismen. Als je een overlevingsmechanisme gaat, dan werkt eigenlijk je frontale kop, het deel van je brein waarmee je nadenkt en redeneert en dergelijke gaat even offline. Omdat je moet kunnen overleven. Dus je overlevingsinstincten nemen het over. Maar daardoor het deel waarmee wij altijd in thapie aan het praten zijn, dat gaat dus eigenlijk offline wanneer je heel veel voelt. En dat geef ik ook altijd wel mee. Daarom vind ik het belangrijk om ook andere meer lichaamsgerichte technieken met jullie te doen. Ook al voelt dat onwennig aan, omdat we anders continu een deeltje aan trainen zijn, dat eigenlijk offline is. Wanneer je heel veel voelt of wanneer je in survival modus gaat. En vaak zo die uitleg dat ze begrijpen waarom we wat we aan het doen zijn, dat helpt ook al wel.

SPEAKER_05 12:52

Ja, het makes a lot of sense. Het gedeelte trainen dat eigenlijk net wel in gang schiet, wanneer je in overlevingsmodus zit, in plaats van enkel te focussen op het deeldaad dat offline gaat.

Signalen van Eetproblemen

SPEAKER_05 13:05

En ja, welke signalen zie jij zo al bij je cliënten die dan moeite hebben met bepaalde eetpatronen, die moeite hebben met hun lichaamsbeeld, die moeite hebben met voor zichzelf zorgen? Wat zijn bepaalde signalen of gewoontes of zo? Dat misschien ook voor de luisteraars wel herkenbaar zou kunnen zijn van daar heb ik misschien ook wel toch last van.

SPEAKER_01 13:31

Werk altijd opnieuw, ongeacht of zij komen met een eetproblematiek of een problematiek van hun lichaamsbeeld of zo. Vraag ik altijd, ook al in mijn intake, vraag ik altijd naar hun zelfbeeld. Hoe denk je na over jezelf? Is dat positief, is dat negatief, is ergens daartussen. En probeer ik dat samen met hen wat te specifiëren. En vaak bij de mensen waar als eerste of als enige soms ook lichaamsbeeld naar boven komt, terwijl ik eigenlijk naar zelfbeeld heb bevraagt, dat is vaak zo een heel groot signaal van oké, dat krijgt wel heel veel waarde in iemand zijn systeem. Anderzijds, als je dan op dat lichaam gaat doorvragen, ga je vaak bij die mensen merken dat die enkel zo het uiterlijk aspect van lichaamsbeeld gaan benoemen. Dus als je vraagt hoe je lichaamsbeeld, dat die zeggen negatief, want ik vind dit lelijk aan mezelf, en dit en dit en dit. Terwijl ons lichaam ook symbolisch veel functie. Bijvoorbeeld ik vind misschien mijn ringvinger mooi, omdat daar de ring aan hangt van mijn partner, die mij ten huwelijk heeft gebruikt. Of heeft ook symbolisch veel functie. Mijn benen kunnen mij brengen tot aan mijn beste vriendin, waar we samen koffie gaan drinken, waar ik zo gelukkig van word. En vaak gaat je merken aan mensen die meer moeite hebben met lichaamsbeeld en ervaring, dat dat het enige domein wordt van zelfbeeld, terwijl je sociale aspecten, je intellectuele aspecten en zo zijn er ook allemaal nog. Dus het wordt het enige aspect, en dat aspect is dan ook nog eens heel eng puur gericht op uiterlijk.

Het Symbolische Aspect van Lichaamsbeeld

SPEAKER_01 15:08

Dat is zo'n signaal dat vaak bij de ink dan zo wel wel naar boven komt bij mensen.

SPEAKER_05 15:14

Ja, en kun je daar iets wat meer uitleggen. Het symbolische aspect, bijvoorbeeld mensen die minder toch last hebben of problemen met het lichaamsbeeld, die niet alleen gaan focussen op de uiterlijke component. Wat voor antwoorden geven die dan bijvoorbeeld?

SPEAKER_01 15:35

Ja, zegt mij hoor.

SPEAKER_04 15:37

Ik vraag me en af als je dat inderdaad zo zegt, dat symbolische. Of dat dan ook niet een stuk te maken heeft, misschien met het niet specifiek weten wat lichaamsbeeld net inhoudt.

SPEAKER_01 15:51

Sowieso, inderdaad, deels wel. Want het is ook zo in onze maatschappij heel erg geïntegreerd dat wanneer je bevraagt naar lichaamsbeeld, dat het daarover gaat. Maar anderzijds zie je ook wel mensen die bijvoorbeeld aangeven dat mijn lichaamsbeeld is goed, want ik ben echt wel trots op het feit dat ik zo ver ben gaan lopen vandaag. Of het feit dat ik vroeger maar zoveel kilogram kon heffen, en nu kan ik soms echt naar mijn benen kijken en trots zijn wat die kunnen. Of ik ben trots op mijn mond, want dat zorgt ervoor dat ik mijn stem kan gebruiken om te gaan protesteren. Bijvoorbeeld. Dat is dan zo meer die symbolische betekenis daarvan. Dat gaat niet gewoon over de vorm van mijn lippen, maar het gaat over die mond, die kan ik gebruiken om een statement te maken waar ik voor sta? Dus dat zijn zo'n aantal dingen die dan ook naar boven kunnen komen. Maar het duidelijkste signaal zit inderdaad in het feit dat zelfbeeld verengd wordt tot lichaamsbeeld. Dat is nog wel duidelijker.

SPEAKER_05 16:53

Ja, dat er echt wel een dieper focus op komt te liggen. Hoe ziet mijn lichaam eruit? Heb je het idee dat dat heel in grote mate ook beïnvloed wordt door het ideaalbeeld dat de maatschappij voorschrijft van het lichaam en hoe dat dan natuurlijk ook verandert doorheen de tijd?

Invloed van Cultuur op Eetstoornissen

SPEAKER_01 17:16

Ik denk hoeveel wij meer aandacht moeten spenderen en voorbeeld mediaweerbaarheid bij onze jongeren. Uitleg geven aan ouders van enerzijds wil je de autonomie van je kind behouden en niet controleren wat hij allemaal op social media aan doen is. Maar tegelijkertijd is het ook wel belangrijk om als ouder een beeld te hebben van waar wordt hij continu mee geconfronteerd. De trends die je nu op TikTok ziet verschijnen, zoals beschikniek en alles daarin. Dat zijn trends waar we inderdaad gewoon echt niet aan voorbij mogen gaan. Maar los van de nieuwe social media. Hoe meer ik mij heb verdiend in gewicht en hoe gestigmatiseerd dat is. Hoe meer je opvalt in alles, bijvoorbeeld series die ik supergraag kijk, zoals Friends bijvoorbeeld. Vanaf dat je er mee bezig bent en zo eens kijkt van hoeveel stigmatisering dat daar eigenlijk rond gewicht zit. De dommere mensen, de luere mensen hebben vaak altijd een hoger gewicht. In het tekenfilm zal altijd de prinses of degene die daar de hoofdrol vertolkt, zal altijd dun zijn, zal altijd dan wel ook gerelateerd en hoog opgeleid zijn. Dus ik denk dat het er heel veel zit in bewustzijn. Dat zijn dingen die ik voor mijn opleiding en voor mij verdiept in die topic ook niet doorraat, omdat die zo genormaliseerd zijn. Dus het gaat verder dan er moet in onze reclame meer representatie zijn van alle maten en alle kleuren en dergelijke. Maar dat het nog veel verder gaat, omdat het vaak ook op plekjes zit waarvan we het niet altijd willen beseffen, en dat het daar ook gebeurt, maar heeft inderdaad een enorme invloed. Sowieso.

SPEAKER_05 19:06

Ja, en is het ook niet zo dat eetstoornissen in bepaalde culturen ook harder voorkomt? Bijvoorbeeld bij ons in het Westen, dat natuurlijk de focus enorm ligt op dun zijn, of misschien dat er ondertussen al wat meer is overgeschakeld naar gespierd zijn. Maar dat dat net bijvoorbeeld in bepaalde Afrikaanse culturen net gezien als gezond als je wat meer vet aan je lijf hebt. Dus heeft dat daar ook wat mee te maken, denk je?

SPEAKER_01 19:35

Ik denk dat dat inderdaad altijd wel een stuk zit in cultuur, maar ook in tijdperk, zoals je zelf zei. Dat dat altijd wel verschilt. Ik denk nu aan zich mensen die al langere tijd in België wonen, dat je daar wel gewoon ziet dat de focus terug heel sterk ligt op slanke lichamen en inderdaad op sportieve lichamen. Heel veel van mijn jonge meisjes momenteel met eetstoornissen van 14, 15. Gaat veel minder over ik moet heel dun zijn, maar gaat veel meer over ik wil een sportief lichaam, zoals influencers in de gym, die er op bepaalde manieren uitzien.

SPEAKER_05 20:14

Ja, vroeger was het echt zo dun mogelijk, zoals de modellen op tv. En nu is het zo: ik moet toch wel een sportief lijf hebben. Misschien ook wel een afgetrainde taja, maar ook een sportieve poep en armen en benen, zoals de influencers erderdaad eruit zien.

De Verandering van Schoonheidsidealen

SPEAKER_01 20:33

Ja, effectief. Je hebt nu ook bijvoorbeeld een dame met een Marokkaanse roots die dat een eetstoornis heeft en waarin je ook al die kenmerken ziet terugkomen. Dus ik denk dat het enerzijds overal voorkomt en wel cultuurafhankelijk is, maar anderzijds dat het wel overal gewoon een ding is. En overal dat er een bepaald ideaalbeeld is, of dat dat ideaalbeeld nu heel dun is of heel sportief, of net eerder gezet. Ook voor vrouwen die dan een ander lichaam hebben in culturen waar het meer aanvaard is, is het ook niet evident om aan dat een ander schoonheidsideaal te voldoen.

SPEAKER_05 21:14

Ja, want ik vraag mij dan af, zo'n gedachte dat in mij opkomt, kan je me voorstellen dat sommige mensen dan zullen denken van ja, maar ik begrijp dat de mensen die dat dan volledig gefocust zijn, op zo dun mogelijk zijn, dat dat niet gezond is. Maar een sportief lichaam is toch gezond. Dus dat is toch niet zo erg dat je daar dan gefocust op bent, dat je dat wilt.

SPEAKER_01 21:36

Ik denk dat dat ergens voorbij gaat aan hoe heel onze maatschappij is ingericht. We moeten gewoon al het onderscheid maken tussen een normaal gewicht en een gezond gewicht. Ik ben ervan overtuigd dat die opmerking niet zou komen bij iemand met normaal gewicht, maar die misschien gewoon een snel metabolisme heeft. En daardoor binnen die klasse van normaal gewicht nog. Maar eigenlijk, metabol gezien, een pak ongezonder is dan iemand die misschien net buiten die curve valt en geen normaal gewicht meer heeft. Ik denk dat dat af en toe een stukje aan de realiteit voorbij gaat, want ik heb ook cliënten die niet kunnen stilzitten omdat ze zo'n beweegdrang hebben. Je zou veel bewegen, ook als gezond kunnen benoemen, maar dat is echt net vast voor hun gezondheid. Ik denk dat zo'n uitspraak een stukje voorbij gaat. De realiteit van wat die jongeren dan doen, of volwassenen, even goed met hun lichaam.

SPEAKER_05 22:36

Ja, vanuit. Het is ook heel persoonlijk te bekijken en heel situatieafhankelijk. En misschien ook wel enorm kijken naar van ja, wat zit erachter ook? Inderdaad, zet je veel aan het bewegen, omdat je bijvoorbeeld ook een job hebt waar je sowieso veel bij beweegt en sporten jij ook gewoon keigraag en haal je daar heel veel plezier uit, maar is dat niet iets dwangmatig? Of is het inderdaad een beweegdrang, omdat je gewoon echt. Je kunt letterlijk niet stilzitten en het moet en het moet en het moet. Dat is iets helemaal anders.

SPEAKER_01 23:06

En überhaupt de chronische stress die gepaard jij met het proberen bereiken aan van dat sportief lichaam, zou je al kunnen zeggen dat die chronische stress gewoon al volledig zorgt, dat het effect van gezonder zijn, dan eigenlijk volledig al niet meer een effect is. Dus ik denk inderdaad dat het gewoon heel belangrijk is om het met nuance ook gewoon te bekijken.

SPEAKER_05 23:29

Ja, voilà. De chronische stresstoestand, waar die persoon aan inzit, doet eigenlijk het gezonde effect er helemaal aan te niet.

SPEAKER_04 23:39

Ik denk, was dat toen met Ivo dat we hebben besproken, dat er zo'n verschil zit tussen gezonde obsessie, of ergens echt voor gaan, en dan een ongezonde

Gezonde versus Ongezonde Obsessies

SPEAKER_04 23:51

obsessie? Kan je me zo nog iets herinneren dat we daar hadden besproken?

SPEAKER_05 23:55

Ja, dat zou goed kunnen, inderdaad. Met Ivo de Ruter is ook eetgedragcoach, hebben we het inderdaad ook een hele episode gespendeerd aan eetstoornissen. En inderdaad, ik denk dat we toen ook wel zijn ingegaan op die nuance tussen wanneer is bepaald eetgedrag of sportgedrag nog wel een normale, gezonde gewoon die dat gewoon graag veel doet. En wanneer wordt het echt een ongezonde obsessie?

SPEAKER_01 24:23

Ja, en ook van waar halen mensen hun informatie over wat gezond eten en gezond sporten is, heel vaak zijn ook die informatiebronnen al. Om het zo te zeggen. Jongeren halen dat heel veel van social media en van TikTok en van sportinfluencers, en er zitten zeker mensen bij die correctimatie verspreiden, maar hoeveel foute informatie dat er verspreid wordt het bijvoorbeeld mensen bang maken om brood te eten, om koolhydraten te eten, terwijl jongeren echt koolhydraten nodig hebben om energie te hebben doorheen de dag. Ja, als een jongeren dat dan ziet als ik ben gezond eetgedrag aan het stellen, dan moeten we ook gewoon die bronnen van informatie mee in vraag gaan stellen.

SPEAKER_05 25:16

Ja, en dat komt aan niet meer eens in. Is die term ook niet ortorexia, voor een eetstoon is die dat dan volledig gefocust is op zo gezond mogelijk en een gezond, quote te eten, maar dat dan echt inderdaad in het extreme trekken, bijvoorbeeld alleen nog maar groente gaan beginnen eten, of inderdaad tot er al niets van koolhydraten of andere koolhydraten niet meer willen eten. Dat is toch ondertussen ook. Is dat een officiële diagnose binnen de DSM? Ik weet dat nu niet.

SPEAKER_01 25:46

Ik moet eerlijk toegeven, ik weet ook niet of het ondertussen al al effectief in de DSM sta. Waarom? Omdat ik zelden zelf bezig zijn met mijn cliënten, labelen mijn eetsteornis al dan niet. Waarom? Omdat enerzijds is het benoemen van een eetsteornis bij hen. Super nodig in kader van herkennen, er is wel degelijk een problematiek waar we mee aan de slag moeten. Maar voor mij gaat het benoemen van een eetsteornis dan niet per se over. Voldoet die nu aan elk van die kenmerken binnen de DSM. Of bij mij gaat het veel meer over: oké, hier is wel degelijk iets wat wij moeten benoemen als een problematiek. Want bij hen is dat vaak heel normaal en voelt dat ook heel normaal aan. Dus we moeten daar zo wat een shift creëren dat hij een systeem leert. Dat dat eigenlijk niet allemaal normaal is. Dus van daar moest iemand zo bij mij aanmelden, zou ik het zeker en vast een eetstoornis noemen. Maar minder omdat het dan al in de DSM zou staan, maar meer vanuit het herkennen van hier gebeurt wel degelijk iets waar we samen mee aan de slag moeten. Zodat ze dat ook zelf lelen herkennen en herkennen.

SPEAKER_05 26:59

Ja, het is dan vooral belangrijk om het te gaan herkennen als een probleem en niet zozeer van welke soort eetstoornis is het dan.

SPEAKER_01 27:07

Dat ga ik inderdaad hetzelfde benoemen. Wanneer kinderen dan naar een huisarts moeten of naar een periater moeten of naar eventueel een opname moeten, dan gebeurt dat wel, maar het effectief stellen van een diagnose mag ik ook bijvoorbeeld niet doen. Als psycholoog.

Werken in een Obesitascentrum

SPEAKER_05 27:26

Jij werkt ook in een obesitascentrum. Kun je misschien daar eens even schetsen van. Ja, wat zijn dan de kenmerken van obesitas of wat verstaan we daaronder? Want ik denk, officieel wordt dat toch ook als ziekte gezien, denk ik. Maar ik denk, heel veel mensen hebben daar ook een heel stereotyp beeld bij, met alle gevolgen van dien. Dus misschien is dat ook wel eens interessant dat we dat iets ontleden of zo.

SPEAKER_01 27:55

Er zijn eigenlijk, ik werk in een, ze noemen dat een pediatrisch multidisciplinair obesitascentrum. Dat zijn de PMO in België noemen ze dat. En dat is eigenlijk vanuit de overheid ontstaan, waar verschillende ziekenhuizen geconventioneerd zijn geworden om zo'n obesitascentrum te zijn. Wanneer komt iemand daar terecht? Eigenlijk zijn dat jongeren die eerst bij een huisarts of door het CLB of iets dergelijks tijdens onderzoeken dat er obesitas is vastgesteld. En dan gaan we eigenlijk kijken op verschillende vlakken op metaboolvlak. Dus echt puur lichamelijk aan de hand gaan bloedtesten op vlak van gewicht, op vlak van mechanisch, maar ook mentaal. Ga we eigenlijk kijken, het milieu bijvoorbeeld, kunnen die in de conventie terechtkomen omdat hun ouders onvoldoende opvoedkundige vaardigheden hebben. Dus dat zijn zo'n aantal criteria op basis waarvan ze bij ons dan kunnen binnenkomen. Dus dat is eigenlijk een doorverwijzing via huisartsen, via CLB's, die zeggen hier is meer aan de hand, deze jongere heeft meer hulp nodig. En dan komen die eigenlijk terecht in een team waar ik als psycholoog werk, maar waar ook diëtisten, kinder endocrinologen, die bezig zijn met het hormonale stukje, een sociaal verpleegkundige, andere verpleegkundige, een sociale dienst. Eigenlijk allemaal samenwerken om echt dat kind volledig in zijn geheel te kunnen bekijken. Het jammere op dit moment is nog steeds dat iemand om obesitas te hebben nog steeds een BMI nodig, heeft dat hoger licht dan 30 bijvoorbeeld. En dat is ergens het jammere, want het aspect van BMI is volledig achterhaalt. Maar dat blijft nog steeds, omdat we geen andere criteria hebben, blijft dat nog steeds wel een criterium dat nodig is om toe te treden. Maar eens als ze zijn toegetreden, focussen wij wel heel hard op: oké, wij willen vooral dat je je terug fit voelt, wij willen dat je slaap gereguleerd geraakt, dat je met je emoties leert omgaan, dat je jezelf terug graag ziet. Dus heel veel mensen denken, je moet maar gewoon wat meer sporten en wat minder eten. Maar dat gaat volledig voorbij aan de realiteit. En dat doet vermoeden dat dat allemaal een persoonlijke keuze is, en dat is helemaal niet zo. Dus ik denk dat dat wel een heel belangrijke

De Complexiteit van Obesitas

SPEAKER_01 30:21

is.

SPEAKER_05 30:21

Ja, het wordt heel multidisciplinair aangepakt, omdat er veel meer bij komt kijken dan gewoon wat meer bewegen, minder eten. Wat zit er dan juist achter obesitas?

SPEAKER_01 30:34

Ik denk dat dat bij heel veel van onze jongeren bepaalde moeilijkheden zijn die eraan voorop gaan, waar obesitas gewoon een symptoom van is. Het moeilijke is ook, wat zit daar nu juist achter? Daar kunnen we ook geen eenduidig antwoord op geven, omdat dat vaak zo'n samenspel is van factoren. Je hebt enerzijds de genetica, maar je hebt ook bepaalde levensgebeurtenissen. Je hebt een bepaalde opvoeding, je hebt bepaalde dingen die worden meegemaakt. Of voeding of sporten, het al dan niet sporten, het al dan niet eten, een manier wordt van omgang mee, wat dan tot een bepaald gewicht leidt. Of ouders die dat inderdaad gewoon onvoldoende mee gaan begrenzen in periodes dat dat wel nodig is. We spreken altijd aan een gedeelde verantwoordelijkheid. Een kind kiest hoeveel hij eet, maar een ouder kiest wel wat zijn kind eet. Want je lichaam, om een voorbeeld te geven, als wij onvoldoende slaap hebben, gaat ons verzadigingsgevoel niet goed doorkomen in onze hersenen. Dus dat kan ook vaak al gaan over interventies doen op vlak van oké, maar jullie grenzen als ouder onvoldoende af dat de telefoon mee naar boven gaat, of jullie grenzen onvoldoende af van op dit uur moet mijn kind gaan slapen. Dat kind slaapt veel te weinig en tijdens maaltijden kan dat daardoor heel moeilijk inschatten wanneer zit ik nu eigenlijk vol. Dus dat is maar een voorbeeld van waarom het zo belangrijk is om veel breder te gaan kijken. Er is geen één antwoord op waarom heeft dat kind nu obesitas. En daarom proberen we effectief naar al die aspecten samen te gaan kijken.

SPEAKER_04 32:23

Ik kan er ook wel van meespreken. Want ik ben al van kind savan, zegt maar, een jaar of zeven, acht denk ik. Toen woon dat op bij mij, overgewicht. En eigenlijk tot op de dag van vandaag ben ik nog altijd ontzoeken van oké, wat zijn daar de drijvende factoren achter. Ik heb al zoveel gedaan, en zei, jij weet, heel mijn journey, ik heb al verschillende sporten gedaan, zoals bodybuilding en zo. Ik heb echt al van die prep dieetten gedaan, bijvoorbeeld voor bodybuilding, slaapgeoptimaliseerd, verschillende diëten, ik heb al zoveel gedaan. Maar dat komt altijd terug. En dat is het probleem, ik heb al zoveel gedaan. En ik heb al verschillende zaken gevonden dat ik weet van oké, dat draagt er aan bij. Maar zo nog niet van oké, wat is nu de oorzaak van de oorzaak, wat zet dat allemaal in gang? Want telkens doe ik iets en dat heeft een effect. Maar dan komt dat terug, dus dan heb ik zoiets van oké, het heeft effect, maar niet langdurig.

SPEAKER_01 33:26

Ja, en dat gebeurt er ook omdat wij gewoon heel vaak op de symptomen die focus blijven leggen. Het is echt al bewezen dat mensen die starten met een bepaald gewicht voor een dieet, vaak eindigen op lange termijn met een hoger gewicht dan dat ze initieel gestart zijn, omdat dieëte daarin gewoon niet in werkt. Wij zorgen dat ons lichaam in een soort van survival modus gaat en denkt dat er voedselscherpste is, een metabolisme vertraagt, er wordt veel meer als vet opgeslagen. Het continu in je survival mechanisme zitten, heeft daar daardoor ook een heel groot effect op. Waardoor we vaak denken van ik heb nu toch met dat eten of ik ben nu toch meer beginnen bewegen. Maar als we niet inderdaad gaan kijken naar alle aspecten zoals we heeft iemand meegemaakt hoe zit het met iemand zijn zenuwstelsel. Ga we inderdaad vaak korte termijn oplossingen hebben. En anderzijds denk ik ook dat we gaan moeten aanvaren op je vraag dat daar waarschijnlijk geen eenduidig antwoord op. Je kunt dat inderdaad zoveel mogelijk optimaliseren, maar al die factoren zijn niet uit elkaar te trekken. Je kunt niet kijken, zoveel procent is genetisch, en zoveel procent is door die levensgebeurtenis, en zoveel procent is door wat mijn ouders daar toen tegen mij hebben gezegd of gedaan. Dat gaat helaas niet. Dus het antwoord is er vaak ook niet zo eenduidig als we wel zouden willen wensen.

SPEAKER_04 34:57

Maar daarmee moet je ook op al die factoren inspelen, natuurlijk. En het probleem is ook, dat hebben ze ook al gevonden in de research, zeker als dat begint van kindsaf aan, heb je een x aantal V-cellen, en je kunt die wel leegtrekken, maar die blijven wel aanwezig. Dus die kunnen even snel op zich vol geraken. Dat is het probleem ook, die gaan niet weg.

SPEAKER_01 35:22

Ja, en daarmee wij inderdaad, bijvoorbeeld in het obesitiescentrum, werken wij zo heel vaak met het acroniem alles van eet expert, waar dus elke eerste letter voor iets staan. En proberen wij te focussen op enerzijds afwisselend eten leuk bewegen. En die leuk vind ik zo'n belangrijke. Want er zijn zoveel jongeren die dan zeggen. Weet je, maar ik ga gewoon naar de fitness gaan samen met papa, en dan gaan we dat wel leuk vinden. Maar die vinden dat nooit leuk, dus die houden dat niet vol. Terwijl als je kunt bewegen omdat je je lichaam graag ziet. In plaats van ik bewegen dat ik mijn lichaam haat. Pas dan houd je zoiets vol. Lief zijn voor jezelf, emoties hanteren, slaap. Dat zijn zo vijf pijlers waar wij heel sterk op inzetten om net inderdaad, al vanaf jongs af aan, al die factoren te kunnen meenemen bij onze jongeren.

SPEAKER_04 36:19

Ja, dat is inderdaad wel belangrijk, want er speelt zoveel een rol mee. Dat als ik zien, ook hoe ik geleefd heb, doorheen mijn jeugd, dat heeft er ook geen goed al gedaan.

Het Belang van Multidisciplinaire Aanpak

SPEAKER_05 36:34

Dat heeft een enorme invloed.

SPEAKER_04 36:36

Blijvende invloed ook.

SPEAKER_05 36:38

Ja, Lore, jij werkt ook trauma-informed. Nu ja, trauma-informed is een hot topic. Je ziet dat tegenwoordig heel vaak ook op social media en zo verschijnen. Op zich denk ik dat daar meer aandacht rondkomt. Maar misschien dat sommige mensen daar ook wel weer een vertekend beeld van hebben of geen duidelijk beeld, of dat die term, net zoals andere termen op social media nogal snel word gebruikt, maar dat ze eigenlijk niet echt vatten. Wat is dat nu

Trauma-Informed Zorg

SPEAKER_05 37:05

eigenlijk net? Dus kun jij dat misschien eens even uitleggen?

SPEAKER_01 37:09

Het is inderdaad een hot topic, maar ik voel inderdaad, het heeft twee kanten. Enerzijds is dat positief dat er meer op wordt ingezet, maar anderzijds leidt het ook tot misinformatie. Ik denk hoe ik daar vooral voor mij persoonlijk spreken, in de praktijk hoe ik daarmee werk, is om gedrag ook te proberen zien als traumasymptoom. Omdat mensen hebben vaak het idee, weet je trauma, ik heb pas trauma meegemaakt als ik een zware crash heb meegemaakt, of als ik mishandeld ben, of als ik echt zo'n event heb meegemaakt, pas dan een traumatische ervaring. Terwijl trauma in see is alles wat wij hebben meegemaakt, dat gewoon tot vandaag de dag een impact heeft, of zelfs wat wij niet hebben meegemaakt, maar wat generationeel wordt doorgegeven, of in de opvoeding wordt doorgegeven. Vaak is een huishouden waarin er van alles verzwegen wordt en onder het appijt wordt geveegd, dat zorgt voor chronische stress. Veel mensen zeggen niet dat ze dan trauma hebben meegemaakt, terwijl die chronische stress voor hun lichaam super traumatiserend is. Je gaat bijvoorbeeld, ik zei het daar net ook al, er wordt veel met labels gewerkt binnen de DSM. En ik ben niet anti-labels, want ik weet dat labels kunnen helpen bij erkenning, bij het begrijpen waar komen dingen vandaan. Maar labels kunnen soms daardoor ook stigmatiserend werken. Een label van borderline is een label dat mensen niet fijn vinden om te krijgen. Terwijl borderline kenmerk daarvan is het aantrekken afstoten binnen relaties. Ik vind het dan fijner om als je traumaïnvormd werkt, om te gaan kijken de aantrekken afstoten. Dat komt vanuit een hechtingsproblematiek. Dus dat komt vanuit jij die in je hechting iets hebt meegemaakt dat traumatisch is geweest voor je. En dat ook opnieuw, net als bij een eetstoornis, echt te gaan herkennen als een beschermingsmechanisme. Vroeger heeft dat je beschermd. Je hebt vroeger moeten leren om de aantrekken afstoten. En die erkenning van ooit is dat heel helpend geweest, helpt opnieuw met heel veel schaamte die dat terug gaan wegvoeien. En dat is een heel belangrijke topic binnen therapie. Dus ik denk dat het voor mij vooral daarover gaat om niks van gedrag te shamen, om niets van gedrag te beoordelen. Maar net te gaan kijken, dit had ooit een helpende functie. Hoe kunnen we daarmee verder gaan? Ik denk dat dat voor mij een van de kernen is van trauma-informed proberen te werken.

SPEAKER_05 39:51

En je zei het daar straks ook al: van ja, ik probeer ook wel waar lichaamsgerichte te gaan werken, omdat het niet interessant is om alleen maar met hoofd te werken, het deel dat offline is. Binnen Trauma-informed care valt dan die lichaamsgerichte therapie

Lichaamsgerichte Therapie en Trauma

SPEAKER_05 40:06

daar ook onder?

SPEAKER_01 40:07

Ja, effectief. Het gaat vooral over. Wanneer mensen getraumatiseerd zijn, is eigenlijk hele zenuwstelsel een stukje ontregeld. Een zenuwstelsel dat in overleving is. En als we dan enkel gaan babbelen, werken we eigenlijk niet met dat zenuwstelsel dat in overleving is. Dus dan gaat dat over het leren herkennen daarvan. Wat zijn de signalen dat ik eigenlijk aan het overleven ben in plaats van aan het leven? Dan gaat dat zijn dat mensen vaak situaties die eigenlijk veilig zijn, toch als onveilig ervaren en omgekeerd. En dat gaat dat leiden tot opnieuw anders rewiren, dat je opnieuw ervaart dat veilige dingen wel degelijk veilig zijn en hun lichaam moet dat leren. Je kunt tegen heel veel mensen zeggen, mijn hechtingsproblematiek. Ja, maar die jongen is niet goed voor je, of ja, die vrouw die behandelt je op die en die manier. Maar pas wanneer ze ook met hun lichaam aan de slag gaan om te leren, dit is veilig en dit is onveilig, pas dan inderdaad, kan dat geïntegreerd en verankerd worden. Want trauma zit nu eenmaal in ons lichaam.

SPEAKER_05 41:17

En hoe werk je dan met dat lichaam? Hoe leer je mensen inderdaad aan de slag gaan met hun lichaam?

SPEAKER_01 41:25

Ik denk in mijn geval, maar je hebt daar nog heel veel andere manieren voor, is dat een stukje ook dat creatieve stuk. Anderzijds gaat het ook over mensen af en toe in therapie oncomfortabele dingen laten voelen, benoemen dat als zij aan het huilen zijn en zij willen onmiddellijk hun tranen wegvegen en zeggen maar alles is oké horen. Om dan te blijven benoem van ik merk dat je dat nu bent aan doen, is het om wel even bij dat gevoel te blijven. Anderzijds werk ik ook eventueel met stukjes meditatie en dergelijke tijdstherapie. Anderzijds gaat dat ook over het trekken van bepaalde gevoelens in mensen hun lichaam en daarbij laten zijn en dan ervaren dat dit eigenlijk niet zo eng als ik zelf voelde. Als we naar teamleren van DCA gaan kijken, Jili doet ook heel veel aan sommerkien, wat ook een superbelangrijke traumatherapie is die echt met zenuwstelsel aan de slag gaat. Dus er zijn heel veel manieren voor, maar hoe ik er vooral mee werk, is ook op die andere manieren.

SPEAKER_05 42:34

Ja, ik vind dat een heel interessante insteek of zo, en iets dat meer aan bekendheid is aan het winnen. Want ik denk gesprekstherapie is eindelijk op een punt aan het komen waarin veel minder taboe is. Veel mensen zeggen ondertussen van ah, maar ik ga naar een psycholoof, psycholoog of ik ben al naar een psycholoog geweest en het praten, zeg maar. Maar zo de lichaamsgerichte therapieën, dat is eigenlijk precies nog maar net wat meer bekender aan het worden. En ik denk als je dat op straat gaat zeggen tegen mensen, dat zoiets hebben van, wat is dat dan? Waarom zou ik dat dan doen of zo? Ik vind dat zelf ook een heel interessante. Want het is soms ook wel moeilijk, denk ik, om zowel voor cliënten als voor hulpverleners, niet evident om te differentiëren van oké, wanneer is het inderdaad voldoende voor iemand om gesprekstherapie te hebben met hier en daar een stukje lichaamsgerichte oefeningen in. En wanneer heeft iemand echt toch wel de volledige focus nodig op een lichaamsgerichte therapie? Of op een heel specifieke traumatherapie, zoals somatic experiencing, zoals EMDR, zoals brainspotting. En kunnen we daarna weer verder aan de slag met gesprekstherapie en andere oefeningen?

SPEAKER_01 43:48

Ik denk in principe dat dat ook gaat. Ik ga er altijd aan uit van je systeem gaat dat ook wel aangeven. Het is ook een ethische verplichting als psycholoog, wanneer jij voelt. Ik zei het altijd van. Ik heb het idee dat we ergens tegenaan blijven lopen. En vaak gaat dat dan zijn van dat lichaam wordt onvoldoende geïntegreerd, om dan ook gewoon te gaan doorverwijzen en te gaan kijken naar waar je wel nodig hebt. Of de combinatie te maken tussen beide vormen daarvan. Maar ik denk dat dat vooral onze ethische verplichting en onze inschatting moet zijn om die sprong ook te kunnen en te durven maken samen met cliënten?

SPEAKER_05 44:28

Ja, absoluut. Nee, oké, top. Ja, misschien ook wel zo'n out of the box question, maar ook wel toch eentje dat ik wel interessant vind om iets te bevragen.

Balans tussen Evidence-Based en Intuïtief Werken

SPEAKER_05 44:40

Je bent klinisch psycholoog, dus je bent ook wetenschappelijk opgeleid. Hoe vind jij zo de balans tussen het evidence-based werken en het volgen van je intuïtie ook wel voor een stuk als hulpverlener? Want het is een wetenschap, maar het is geen exacte wetenschap. Het is niet dat wij bloedtesten gaan kunnen afnemen en dan zoiets gaan zeggen van dit wordt de behandeling en we gaan dat zoveel weken aan deze frequentie doen. Zo werkt het natuurlijk niet. Dus hoe vind jij daar zelf zo'n balans in?

SPEAKER_01 45:11

Ik denk dat dat enerzijds voor mij is het durven beseffen van de opleiding die ik heb gehad, daar zitten uiteraard geen jaakten in. Maar ik mag er ook wel op vertrouwen dat ik in die periode inderdaad wetenschappelijk gefundeerd en gesatureerd ben. En dat ik dus wel mag vertrouwen van oké, ik heb nu die basis gehad, ik heb stages gehad om te observeren, stages gehad waar ik zelf dingen in ben gaan ervaren. En dat het vanaf dan ook echt belangrijk is om je eigen stijl daarin te vinden. Ik denk dat elke psycholoog in het begin zijn stage mentor een stukje imiteren. Maar daar begon dan op eind te voelen van deze uitspraak, dit woordgeb, dat past eigenlijk niet bij mij. Wat past er wel bij mij? Hoe zou ik dit doen? Want het is ook zo dat je dat authentiek doen. Want meer dan, ik durf er geen percentage op te krijgen, maar meer dan 80% van therapie, of die werkzaam is of niet, hangt af van je therapeutische alliantie, van je relatie met je cliënt. Dus als ik daar dan als therapeut niet authentiek zit, kan die therapeutische relatie ook niet goed lopen. Dus ik denk enerzijds dat durven vertrouwen en echt je eigen stijl durven hebben. Er zullen mensen zijn die met mij ook niet matchen en die dat creatieven bijvoorbeeld niet zo fijn vinden, wat helemaal oké is. En anderzijds zit dat voor mij een continue balans met jezelf ook blijven opleiden. Korturende opleidingen, staan er bijvoorbeeld voor mij nu twee op de planning, eentje over parent, infantal health, dat is dan iets helemaal anders. Anderen over cultuursensitieve zorg. Maar start ik bijvoorbeeld ook komend najaar met een jaaropleiding van voedingspsychologie. Je kunt als therapeut therapieopleidingen bij doen. Dus ik denk dat het ergens een balans is tussen in het werkveld, echt je eigen stijl voelen, maar tegelijkertijd ook meebliven. Mat het er allemaal wordt gedeeld, wordt gezegd. Voor mij zijn dat dan ook veel kennisdagen bij E-Expert. Ons Vlaams expertisecentrum van rondom voeding en alles wat daarmee te maken heeft. Dus denk een beetje die balans zoeken.

SPEAKER_05 47:26

Ja, en je zegt het zelf al, de therapeutische relatie is ontzettend belangrijk, of er effectief verandering gaat plaatsvinden, of dat dat goed kan werken, alleszins. Heel vaak zijn mensen toch ook wel. Ik zei het daar net al, mensen zullen nu meer en meer bereid om in thapie te gaan. Maar we leven heel hard in een quick fix-maatschappij. En ook zien ze dan ook wel. Dat is misschien ook wel bekend bij u, dat een cliënt voor je gaat zitten en van oké, let's go, laat ons dit snel iets even oplossen. En zo snel, hoe sneller, hoe beter. Precies alsof je pilletjes hebt liggen die je dan kunt geven en het is opgelost. Maar je focust natuurlijk wel net op duurzame heel en op

Duurzame Verandering in Therapie

SPEAKER_05 48:08

duurzame verandering. Wat zijn volgens je de belangrijkste elementen dat ervoor gaan zorgen dat er effectief duurzame verandering plaatsvindt en verankerd raakt in iemands systeem?

SPEAKER_01 48:20

Ik denk enerzijds dat dat begint met bewustzijn en bewust maken over het feit dat wat ze daar verwachten helaas niet bestaan en niet kan. Ik zeg vaak als je tegen mijn cliëntenmoestel zou zijn, dan zou ik ook geen job meer hebben. Anderzijds gaat dat denk ik ook over het erkennen dat therapie niet enkel in de therapie ruimte mag gebeuren. De meeste cliënten komen bij mij week om week, soms wekelijks, somaandelijks. Maar stel dat je een uurtje op twee weken tijd bezig bent met je systeem, maar daarbuiten allemaal volledig loslaat. Ja zijn wij patronen die misschien al 10, 20, 30 jaar bij je zijn en proberen veranderen op die timing. En dat gaat niet voor een systeem. Dus voor mij gaat het vaak over zo aanmoedigen. Nal maar eens tegen muren aan, loop maar eens ergens tegenaan en ga eens ervaren hoe dat is in je systeem. Dat je het super missie zijn, dat gaat oncomfortabel zijn, maar opnieuw die focus op oncomfortabel mag, zolang je je veilig voelt, en dat hier samen in een veilige ruimte kunnen processen zijn. Dus voor mij gaat die verankering vooral over het testen, het doen, accepteren dat dat missie gaat zijn en dat we samen gaan ervaren, effectief eerder dan het er enkel over hebben.

SPEAKER_05 49:43

Dus het ook effectief wel durven oefenen, durven toepassen, durven inderdaad tegen muren lopen en kijken van oké, en wat doet dat dan met mij en hoe gaan ik daar dan mee om? En wat gaan we daar dan in aanpassen en we bekijken dat samen.

SPEAKER_01 49:59

Ja, ik geef niet vaak huiswerk mee, omdat ik ervan overtuigd ben dat mensen al genoeg werk hebben buiten naar therapie komen. Maar ik geef zo wel vaak die denkoefening mee. Als wij bezig zijn geweest over grenzen bijvoorbeeld. Heel veel mensen vinden het kein moeilijk om grenzen te durven stellen. Is dat bijvoorbeeld van probeer nu eens? We gaan samen een grens maken die je in je omgeving gaat proberen stellen, die jij belangrijk vindt. En als die toekomen. Het is niet de eerste vraag die ik stel van heb je dat nu gedaan, maar gaat meer over hoe je dat nu ervaren, ook als dat niet gelukt is. Want dat is dan ook materiaal om je aan de slag te gaan. Waarom was dit moeilijk? Wat je daarin ervaren, wat kunnen we daarin veranderen, zodat die drempel toch iets lager ligt. En inderdaad, ze gaan dan een keer hun grens stellen door heel brud een grens te stellen, dat eigenlijk eerder een muur is, dat niet zo helpend is. En soms gaan ze het niet gedomen. Maar dat kan zo zijn wat fijnt tunen van: hoe kun je dat wel doen, om dat inderdaad wat meer te verankeren.

SPEAKER_05 51:04

Ik vind het heel mooi hoe je het zegt van uiteindelijk twee keer op een maand of één keer op een maand naar therapie ga en er dan voor de rest in je dagelijks leven eigenlijk niets zin durven te ondernemen, of mee doen, dat gaat niet de duurzame verandering

In Contact Met Je Lichaam

SPEAKER_05 51:18

geven, natuurlijk. Het echte werk begint ook eigenlijk buiten de therapierruimte. Ja, effectief. Mensen zeggen heel vaak zo: je moet meer in contact komen met je lichaam. En we hebben straks ook al gezegd: we proberen zakken van je hoofd naar je lichaam. Maar wat betekent dat nu eigenlijk? Wat betekent dat voor u om echt in contact te staan met je lichaam? Want dat klinkt voor sommige mensen denk ik heel abstract of zo?

SPEAKER_01 51:49

Ik denk enerzijds uit het over bewustzijn. Voel ik de signalen van mijn lichaam aan. Dan kan dat over fysieke signalen een hongergevoel zijn, maar dan kan dat ook over die gut feeling zijn, die zegt van deze situatie ligt eigenlijk niet in lijn met mijn waarde en normen bijvoorbeeld. Maar naast dat bewustzijn denk ik vooral het er durven op vertrouwen. Toen ik zelf bijvoorbeeld in therapie zat, heeft een therapeut ooit tegen mij gezegd. Het voelt voor mij aan alsof bij je zo'n rationeel ventje aan het stuur zit. En als u emotioneel aan het sturen wilt zitten, moet dat altijd gestaafd worden met dat rationeel ventje. Die alleen vertrouwt jij niet. En daar heb ik zo echt moeten leren. Als ik gewoon zeg, ik voel mij op deze manier over deze situatie. Dan is dat voldoende. En ik moet niet staaf waarom dat zo is. Ik moet mij niet verantwoord worden daarvoor. En dat is echt iets wat ik vanuit eigen therapie veel heb meegenomen naar mijn eigen cliënten. Omdat je daar ook merkt dat die willen verklaren waarom dat hen iets raakt of waarom ze zo intens of zo groot of zo fel ervaren. Hoe vaak dan. Maar eigenlijk hoef je niet te zeggen waarom. Dit is gewoon toegestaan en hun gevoel is meer dan genoeg. En ik denk dat erkennen en voor jezelf leren vertrouwen is een heel belangrijke eerste stap daarin.

SPEAKER_05 53:19

Ja, voilà dat je het niet gaat moeten over-explinen, het mag er gewoon zijn eigenlijk.

SPEAKER_01 53:24

Het mag er allemaal gewoon zijn. Hoe hard, hoe breed, hoe groot, hoe intens ook, het is gewoon welkom.

SPEAKER_05 53:31

Ja, wat heeft je eigen lichaam nu eigenlijk de voorbije jaren geleerd? Want je geeft u zelf ook een voorbeeld van wat je zelf uit

Persoonlijke Lessen en Evenwicht

SPEAKER_05 53:40

thapie hebt gehaald. En er zo nog zaken waarvan je zegt van ja, dat heb ik ook wel, dat heb ik zelf wel echt meegenomen?

SPEAKER_01 53:47

Ik denk dat dat voor mij vooral is: je gaat over een evenwicht zoeken. Ik ben iemand die heel gemotiveerd is, heel outgoing is, veel wilt gaan doen. Maar zo ervaren van een lichaam dat continu bezig is met leuke dingen. Is goed. Maar het is ook belangrijk om voldoende mee en voldoende tijd in te plannen voor rust. En bij mij is dat dan echt ook opnieuw, met vallen en opstaan gegaan door echt te moeten inplannen. Je moet je twee avonden in de week vrij houden. En als mensen plannen mee willen maken, moet je echt effectief nee zeggen. Ervaar ik dan van o twee was eigenlijk te veel. Voor mij was tijd één, of ik heb meer nodig, ik heb er drie nodig om dat ook te doen en dat actief in te plannen. Dus voor mij ging dat echt wel vooral over een evenwicht zoeken. Ik wil voldoende sporten, ik wil voldoende gezond eten, maar ik wil ook sociale contacten. Ik wil tijd met mijn partner spenderen. Ik wil tijd met vriendinnen spenderen. Ik wil mij opleiden. Hoe ik daar een evenwicht in zoek. Ik denk dat dat voor mij de belangrijkste is geweest. En nog onkontrolling uiteraard.

SPEAKER_05 54:55

Ja, voilà, je zet nooit niet af uiteindelijk. En bepaalde patronen zijn patronen met een reden en je kunt daar zeker in verbeteren. Maar dat wil niet zeggen dat je het nooit niet meer gaat tegenkomen.

SPEAKER_01 55:06

Ja, effectief. Ik heb ook de neiging om te denken dat er meer uren in een dag zijn. En dan lijkt dat allemaal heel logisch en goed geplant. Maar dan blijkt dat toch vrij druk plant. Dus dat is inderdaad gewoon een ongoing leerschoonacht.

SPEAKER_05 55:21

Ja, superherkenbaar. Ja, nee, oké,

Kleine Stapjes naar Verandering

SPEAKER_05 55:28

super. Ja, Lore, wij sluiten meestal de podcast af met we zouden de 1% niet zijn als we niet focussen op kleine haalbare stapjes, die leiden tot grote duurzame verandering. En we sluiten de podcast dus altijd af met een slotvraag. En de slotvraag is vaak van welke kleine stapjes raad jij aan aan mensen, of welke kleine stap heeft voor je al een groot verschil gemaakt. Maar welke kleine stap raad jij aan aan luisteraars om mee te beginnen?

SPEAKER_01 55:56

Ik denk eigenlijk. Het is misschien meer een practice in je in je hoofd dan echt een fysieke practice. Maar zo dat aanvaren dat je nog zoeken bent, dat het leven messi is, het is bereid zijn om ermee aan de slag te gaan. Ik denk dat het dat vooral is. Ik ben bereid om ermee aan de slag te gaan. Maar de weg er naartoe gaat messi zijn en ik ga tegen muren aanlopen. Maar ik mag echt wel vertrouwen op mijn eigen systeem. En ik denk jezelf in vraag stellen over je bereidheid om ermee aan de slag te gaan, dat dat een eerste kleine mentale stapje is, dat ik graag zou meegeven of een belangrijke vind.

SPEAKER_05 56:36

Oh, mooi. Ja, supermooi. Bereid zijn om ermee aan de slag te gaan. Allright, ik denk dat dat een hele mooie is om mee af te sluiten. Nog een belangrijke vraag: waar kunnen mensen je vinden?

SPEAKER_01 56:48

Zij kunnen mij vinden op Instagram, op Lore Anderscore Psychologen. Zij kunnen mij ook op LinkedIn vinden via Lore de Wilde of gewoon via mail op lore.praktijk aan gmail.com.

SPEAKER_05 57:02

We zullen dat zeker ook allemaal in de show notes zetten, zodat mensen gemakkelijk kunnen doorklikken. Heel erg merci, Lore. En voilà, dan gaan we bij deze hier afronden. Tot de volgende.

SPEAKER_03 57:15

Bedankt dat je tot het einde bij ons bent gebleven. We hopen dat je iets waardevols hebt geleerd. Als je de aflevering leuk vond, geef ons dan een rating en deel de podcast met uw netwerk. Laat ons via social media weten wat je ervan vond. We horen graag van u.

SPEAKER_00 57:29

Vergeet niet om je te abonneren, zodat je geen enkele aflevering mist.

SPEAKER_05 57:32

En onthoud: kleine stappen brengen grote resultaten. Heel graag tot de volgende keer.