SPEAKER_03 0:00

Welkom bij de 1%

Welkom bij de 1% Improvement Podcast

SPEAKER_03 0:02

Improvement Podcast. Uw tweewekelijkse dosjes, inspiratie, kennis en praktische tips om elke dag een beetje beter te worden. Hier gaan we samen op zoek naar hoe je gezondheid, mindset en levensstijl kunt optimaliseren. 1% tegelijk. Kleine stappen, grote resultaten.

SPEAKER_02 0:18

Of nu geïnteresseerd bent in persoonlijke ontwikkeling, gezondheid, productiviteit of het vinden van jouw purpose. We bespreken het hier met experts en ervaringsdeskundigen die weten hoe jij de beste versie van jezelf kunt worden.

SPEAKER_00 0:30

Laten we samen groeien. Dit is de 1% Improvement Podcast.

SPEAKER_03 0:40

Welkom bij alweer een nieuwe aflevering van de 1% Improvement Podcast. De podcast die je helpt te groeien in uw mentale en fysieke gezondheid met kleine, duurzame stapje 1% at

De kracht van verandering

SPEAKER_03 0:53

a time. Mijn naam is Saya en vandaag wil ik het met jullie hebben over iets waar bijna nooit over gesproken wordt, maar wat voor veel mensen eigenlijk wel een cruciaal en vaak onzichtbaar deel is van gedragsverandering en van levensstijlverandering. Want misschien herken je deze wel. Je wilt veranderen. Je weet waarom het goed voor je is. Je voelt ergens misschien zelfs hoop van oké, dat gaat hier helemaal goed komen. Ik weet wat ik wil. Ik weet waarom het goed voor mij is, ik weet wat ik kan doen. En toch, het voelt zwaar. Emotioneel misschien voelt het zwaar. Fysiek kan het ook zwaar voelen, soms misschien zelfs pijnlijk. Misschien merk je verdriet weerstand, twijfel. Terwijl je eigenlijk denkt, maar dit is toch iets positiefs. Dus waarom voelt het dan zo? Waarom voelt het zo zwaar? Terwijl het eigenlijk iets positiefs zou moeten zijn dat ik mezelf probeer te verbeteren op mentaal en fysiek vlak. Maar wat we vaak vergeten, is dat verandering niet alleen iets is wat je doet, het is ook iets

Rouw om jezelf loslaten

SPEAKER_03 2:00

wat je verliest. In deze aflevering wil ik het daarover hebben. Ik wil het hebben over rouw. We gaan het niet hebben over rouw na en overlijden, maar we gaan het hebben over rouw om de vroere versie van jezelf, die je loslaat. Wanneer je je gedrag, je levensstijl of je manier van leven verandert. Ik ga u meenemen in waarom gedragsverandering dus ook rauw kan zijn, waarom weerstand vaak geen gebrek aan motivatie is, en waarom het zo normaal is dat groei soms ook verdrietig kan aanvoelen. En ik ga je hierin meenemen, niet om deze allemaal te fixen of om mee op oplossingen of zo te komen, maar om je eigenlijk te laten voelen van je bij niet alleen in. Dat is eigenlijk een heel normaal proces van gedrags- en levensstijlverandering. Een vroegere versie van jezelf loslaten, daar hoort ook gewoon pijnlijke moeilijke gevoelens bij. We praten vaak over verandering in termen van acties. Wat je eet, hoeveel je beweegt, hoe je slaapt, hoe je je emoties reguleert, wat je allemaal anders zou moeten doen. Maar in werkelijkheid raakt gedragsverandering iets veel dieper. Dat raakt je identiteit. Want gedrag is zelden zomaar gedrag. Dat is verbonden aan wie je denkt dat je moet zijn, of aan wie dat je dacht moet zijn, aan hoe je met je emoties omgaat, aan hoe je jezelf staande houdt in het leven. En misschien waard jij wel iemand die dat altijd doorging, iemand die zichzelf wegcijferde, iemand die je troost vond in eten, controle of heel hard werken. En die versie van je heeft ooit een functie gehad. Die heeft u geholpen, die heeft u beschermd. Wanneer je begint te veranderen, dan laat je dus niet alleen een gewoonte los. Je neemt ook afscheid van een deel van jezelf. En dat mag pijn doen. Rouw wordt vaak heel eng en zwaar voorgesteld. En bij rouw denken we heel vaak de dood. Maar er bestaat ook zoiets als rauwe zonder een overlijden. Rouw betekent simpelweg leren leven met het verlies van iets wat dat betekenis had. En bij levensstijlverandering verliest je soms routines die veiligheid gaven. Je verliest soms manieren om met stress om te gaan. Je verliest een beeld van jezelf, een vroeger beeld van jezelf dat je had, of zelfs het idee van hoe je dacht dat je leven zou zijn. Degen die daar al langer naar onze podcast luisteren, die weten dat Mike bijvoorbeeld vroeger een norm feestbeest. Als je Mike nu kent, dan denkt de hoe zelfs. Die is echt het compleet tegenovergestelde nu. En we hebben het daar ook al wel eens over gehad. Over hoe zou zijn leven er nu uitzien, als hij wel gewoon verder was blijven gaan, zoals hij zijn leven toen leidde. En hetzelfde voor mij eigenlijk. Ik was geen feestbeest, maar de manier hoe ik mijn leven leidde, was ook allesbehalve gezond, was allesbehalve bewust, toch ook wel op bepaalde vlakken. En je kunt dan ook wel een bepaald beeld hebben met hoe je denkt dat je leven gaat zijn of zou zijn. Maar vanaf dat je de koers verandert when je changing course, je pad verandert. Dus de manier waarop je dan je leven inricht en de manier hoe je leven wordt vormgegeven, verandert ook. En dat is een vorm van rouw dat vaak niet erkend wordt, niet door andere mensen, maar vaak ook niet door jezelf. En je denkt misschien, ja, maar ik zou toch niet blij moeten zijn, want ik kies hier toch zelf voor. Maar gevoelens volgen geen logica. Dat is iets wat ik tegen mijn cliënten ook vaak moet uitleggen. rationeel kun je heel wat dingen wel beseffen of rationeel kun je heel wat dingen kiezen. Maar emoties draaien niet om ratio. En emoties kun je ook niet processen of doorvoelen met ratio. Dat gevoel staat eigenlijk los van je mentale stuk. Mens zetten heel hard in op mindset en zo. En dat kan allemaal heel helpend zijn, dat heeft zeker ook zijn plek. Maar ja, emoties volgen je mindset niet. Emoties zijn gewoon, dienen zich aan. En dan kun jij wel tegen jezelf zeggen, ja, maar ik zou toch blij moeten zijn. Ik kies hier zelf voor. Ik moet toch mij helemaal niet zo slecht voelen. Ja, oké, maar je emoties, they don't care. Dat is gewoon wat er op komt en daar heb je het mee te doen. En je kunt tegelijk weten dat iets goed voor je is. En verdriet voelen om wat je achterlaat. En dat is geen zwakte. Dat is menselijkheid. Dat is gewoon mens.

Persoonlijke ervaringen met rouw

SPEAKER_03 6:56

En ik wil hier even iets persoonlijks delen. Ik zit namelijk zelf ook in zo'n rauw fase. Afgelopen week voelde ik ineens verdriet opkomen. Heel veel verdriet, terwijl ik keuzes aan het maken ben die eigenlijk helemaal kloppen met wie ik wil worden. En toch voelde het als afscheid. Het voelde alsof ik een versie van mezelf aan het loslaten ben, die dat mij eigenlijk heel lang heeft gedragen. Een versie die mij heel lang ook wel beschermd heeft of zo. Op heel veel vlakken. En dat verdriet dat verraste mij eigenlijk wel op een bepaalde manier. Maar tegelijk voelde ik ook wel van oké, maar dit hoort er ook gewoon bij. Niet omdat ik twijfel aan mijn richting, alleen de richting waar ik op ga, maar omdat afscheid nemen, zelfs van iets waar je ontgroeid bent, pijn kan doen. En ik besef ook gewoon dat dat een onderdeel is van het proces en dat dat een onderdeel is van de fase waar ik momenteel in zit. Er is sowieso wel heel veel veranderd. Het is ook niet de eerste keer dat ik dit voel of meemaak. Maar ik voel al langer dat ik in een tussenfase zit. Dat ik naar een andere fase ben aan het evolueren ben. En dat ik bepaalde zaken wel echt volledig aan het loslaten. Ik denk dat ik daar de afgelopen jaren al veel langer mee bezig ben. Maar dat er toch nog een stuk in mij was dat dat nog niet volledig kon loslaten. En dat ik nu bepaalde beslissingen en keuzes ben aan het maken, bepaalde knopen ben aan het doorhakken, die dat echt wel maken van oké, we gaan nu echt naar de volgende versie van mezelf of zo. En die tussenfase of dat loslaten, dat zorgt ook wel gewoon echt voor verdriet en dat zorgt voor rauw. En misschien is dat wel iets wat jij ook herkent, dat je weet waar je naartoe wilt, maar dat het onderweg even rauw aanvoelt.

Weerstand begrijpen

SPEAKER_03 8:52

En dat brengt mij bij weerstand. Veel mensen denken dat weerstand betekent dat ze niet gemotiveerd genoeg zijn en dat ze niet genoeg discipline hebben dat er iets mis is met hun. Maar psychologisch gezien is weerstand eigenlijk vaak iets heel anders. Weerstand is meestal loyaliteit. Loyaliteit aan wie je ooit moest zijn om te overleven. Je systeem vraagt namelijk niet hoe kan ik groeien, maar je systeem vraagt, ben ik hier nog veilig? By the way, even tussendoor. Als je hier van allerlei rare geluiden hoort, mijn excuse daarvoor, maar dat is mijn kat en ik kan die niet onder controle krijgen, en is van alles aan doen, momenteel, aan het rondspelen. Ik kan daar ook niet in een aparte kamer zetten of zo. Dus voilà, als je rare geluiden hoort, it's just my kitten. Dus je systeem vraagt niet: hoe kan ik groeien, maar ben ik er eigenlijk wel nog veilig. Dus als je merkt dat je teruggrijpt naar oude patronen, of als je merkt dat je begint te twijfelen of dingen begint uit te stellen, dan wil ik u uitnodigen in plaats van te beginnen doorpushen en tegen uzelf te zeggen van ik moet meer discipline hebben en go, go, go. Probeer dan eens een keer niet te vechten tegen uzelf. Maar stel jezelf zachtjes de vraag: wat probeer ik hier eigenlijk te beschermen? Want vaak zit daar helemaal geen luiheid. Da zit angst. Daar zit verdriet. Een deel van je dat nog niet weet of het nieuwe wel veilig genoeg is.

De liminale fase van verandering

SPEAKER_03 10:33

En er is een fase in verandering waar bijna niemand je op voorbereidt. En dat is de fase waarin je eigenlijk niet meer zo goed weet wie je bent of wie je waard. En je weet ook niet meer dan aan het worden bent. Want dan noemen ze eigenlijk een beetje de liminale fase, dus de tussenfase. Je oude identiteit lijkt niet meer te werken. Maar de nieuwe voelt ook nog heel vreemd en onwennig en onzeker. En dat is vaak het punt waarop mensen beginnen te denken van zie je wel, dit werkt niet. En dan gaan ze terug naar wat er bekend is, terug naar die oude patronen. Maar eigenlijk die tussenfase, zo dat gevoel van ik ben niet meer wie dat ik was, maar ik ben eigenlijk ook nog niet. Ik weet ook niet wie ben ik dan nu wel, ik ben ook misschien nog niet volledig de versie dat ik voor wogen had. Het voelt allemaal nog heel vreemd, heel raar, heel onwennig. Dat is geen teken dat je faalt. Dat is een teken dat je in transitie bent. En groei voelt zelden als een straight linear process. Dat is zelden een rechte lijn omhoog. Dat voelt net vaak als een diep omlaag, vooraleer dat je keihard omhoog kunt schieten. Het is net op dit punt dat heel veel mensen ondersteuning nodig hebben. Niet ondersteuning om net harder te proberen en meer discipline en go, go, go. Maar net meer om dit proces, om dit tussenin gevoel te leren dragen.

Ruimte voor rauw

SPEAKER_03 12:05

Rouw vraagt namelijk niet om oplossingen. Rouw vraagt om ruimte, rouw vraagt om erkenning. En wat dat vaak net helpend is, is erkennen wat je zij aan het loslaten, herkennen wat het u ooit heeft gebracht. En mildheid ontwikkelen voor jezelf, compassie hebben voor jezelf. Niet alles hoeft meteen anders. Niet alles hoeft beter. Soms is groeien gewoon vertragen, voelen, je zelf toestaan om ambivalent te zijn, om net zo tegenstrijdige gevoelens te hebben. Dat is die ambivalentie waar ik opduid. Je moogt Nova. Je moogt verlangen naar verandering. En tegelijkertijd heimwee voelen naar vroeger. Die twee kunnen perfect naast elkaar bestaan. Wij denken altijd zo heel hard in mutueele exclusiviteit, in of of, in zwart-wit. Het is of het een of het ander, je kunt niet beide willen. Maar wij zijn mensen, we zijn supercomplexe wezens. Als het zo simpel allemaal zou zijn, dan zouden mensen gelijk ik niet jaren moeten studeren om de psyche van de mens een beetje beter te leren begrijpen. En we still don't have it all figured out. Dus het is niet of of. Je kunt én verlangen naar verandering en heim weer voelen naar vroeger. En ik denk dat het net de kracht is en de oplossing of het verzachtende zit net aan die twee naast elkaar te laten bestaan. In dat tusseningevoel, in die ambivalentie te laten zijn en daar echt met compassie naar te kijken. Dus als je naar bent aan het luisteren en als verandering vandaag zwaar voor je aanvoelt, weet dan dat dat niet betekent dat je bent aan het falen. Dat betekent dat je iets eert wat ooit nodig was. Je bent niet zwak, je bent niet kapot, je bent gewoon een mens. En dit emotionele en dat mentale stuk is echt exact waar heel veel mensen in vastlopen in hun proces van verandering, in hun proces van gedragsverandering en in hun proces van hun levensstijl aan te pakken en te veranderen. En dat is niet omdat ze het niet willen, maar puur gewoon omdat ze het niet altijd

Aanbod van online counseling

SPEAKER_03 14:30

alleen kunnen dragen. En als dit iets is waarin je herkent, dan wil ik je meegeven. Binnen one percent improvement zijn wij ook steeds meer ruimte aan het maken voor dat emotionele en dat psychologische aspect van gedrags- en levensstijlverandering. En vanaf januari 2026 zal ik ook online counseling aanbieden. Voor mensen die dat deze proces eigenlijk niet willen forceren en niet zo vanuit het disciplinevakje willen benaderen. En het mindset vakje van go, go, go. en ik moet gewoon strenger zijn voor mezelf, want dat werkt toch niet. Maar die eigenlijk deze proces op een veilige manier willen doorleven en doorvoelen. Dus vanaf januari 2026 ga ik online counselingsgesprekken aanbieden om onder andere met dit soort thema's aan de slag te gaan. Binnenkort komt daar zeker ook nog meer info over. Dus hou onze Instagram page en onze website zeker in de gaten. Als deze aflevering iets in je heeft geraakt, weet dan dat je niet alleen bent. En weet misschien is verandering geen afscheid van wie dat je waart, maar een manier om die versie van jezelf eindelijk een beetje rust te kunnen geven.

Afsluiting en dankwoord

SPEAKER_03 15:47

Voilà. Dan ga ik hem bij deze afronden. Ik zou zeggen, dankjewel om deze topic met mij te doorlopen. Het is een topik dat mij momenteel zeker heel nauw aan het hart ligt, omdat ik er dus zelf ook door ben aan het gaan. Dus ik dacht, ik ben daar sowieso niet alleen in en dat is zo'n onderbelicht topic, dat ik dat heel belangrijk vind om dat bespreekbaar te maken. En om mensen jullie ook wel het gevoel te geven van hey, je zit daar niet alleen in, dat is eigenlijk echt een heel normaal onderdeel van verandering. Het is een heel normale fase waar je nu mogelijks in zit. En weet dat dat erbij hoort en dat de manier om daarmee om te gaan, niet doorpushen is, maar het net aanvaarden, doorvoelen, net zoals ik de afgelopen week dat verdriet gewoon keihard heb toegelaten en daar even in ben gaan zitten, dat heb je gevoeld. Zun je dat pas ook loslaten. Gevoelens willen gevoeld worden. Dat is just the thing. John Green heeft daar een heel mooie quote over. De mensen die The Fault in Our Stars hebben gekeken, die zullen dat misschien wel erkennen. Maar de quote is: that's the thing about pain. It demands to be felt. En dat is ook gewoon zo. Doen alsof het er niet is en maar doorpushen, that's just not the way to go. It demands to be felt. En dat gaat op een gegeven moment in je gezicht ontploffen als je het maar probeert te onderdrukken. Dus voel het en ook pas kun het loslaten. En bij loslaten hoort nu eenmaal een stukje verdriet en misschien ook wel wat angst of heel wat andere emoties die dat even nu passeren. Dus ik zou zeggen, merci om te luisteren. Zorg goed voor jezelf. En on to the next one.

SPEAKER_01 17:40

Bedankt dat je tot het einde bij ons bent gebleven. We hopen dat je iets waardevoos hebt geleerd. Als je de aflevering leuk vond, geef ons dan een rating en deel de podcast met je netwerk. Laat ons via social media weten wat je ervan vond. We horen graag van u.

SPEAKER_02 17:54

Vergeet niet om je te abonneren, zodat je geen enkele aflevering mist.

SPEAKER_03 17:58

En onthoud dat kleine stappen brengen grote resultaten. Heel graag tot de volgende keer.