SPEAKER_03 0:00

Welkom bij de 1%

Introductie van de Podcast

SPEAKER_03 0:02

Improvement Podcast. Je tweewekelijkse dosis, inspiratie, kennis en praktische tips om elke dag een beetje beter te worden. Hier gaan we samen op zoek naar hoe je gezondheid, mindset en levensstijl kunt optimaliseren. 1% tegelijk. Kleine stappen, grote resultaten.

SPEAKER_00 0:18

Of nu geïnteresseerd bent in persoonlijke ontwikkeling, gezondheid, productiviteit of het vinden van jouw purpose. We bespreken het hier met experts en ervaringsdeskundigen die weten hoe jij de beste versie van jezelf kunt worden.

SPEAKER_01 0:30

Laten we samen groeien. Dit is de 1% Improvement Podcast.

De Enroutement Method Ontdekken

SPEAKER_03 0:40

Welkom allemaal bij alweer een nieuwe aflevering van de 1% Improvement Podcast. De podcast die je helpt groeien in je mentale en fysieke gezondheid. 1% at a time met kleine, duurzame stapjes. Mijn naam is Saja en ik zit hier vandaag samen met Simeon. Simeon is de founder van de Enrootment method. En hij komt vandaag daar wat meer over vertellen. Dus welkom.

SPEAKER_06 1:04

Dank u.

SPEAKER_03 1:06

Misschien wel goed dat jij even zelf je eigen voorstelt, want jij kunt dat volgens mij veel beter dan ik. Dus vertel eens even wie jij, en misschien kun je zo ineens de brug maken naar wat is de Enrootment method.

SPEAKER_06 1:18

Ja, oké. Wie ben ik? Ik zeg graag dan deze: ik doe van alles en ik ben van alles. Ik ben het liefst van al mezelf. Naast mezelf ben ik facilitator bij Enrootment Method. En ook de creator ervan, laten we het zo zeggen. En daarnaast ben ik ook bezig met kunst. Iets ik Visionary Healing Arts heb genoemd. Dus eigenlijk sta mijn hele leven op dit moment, of al mijn activiteiten in het teken van onderzoeken hoe we met verschillende manieren aan de slag kunnen gaan met heel, hoe we aan de slag kunnen gaan om mensen beter te ondersteunen en dichter bij zichzelf te brengen. Dat brengt mij laatloos naar een rootment, wat dat eigenlijk een beetje het doel is van wat we doen, is om mensen terug meer zichzelf te laten voelen. En ledraden, technieken aan te bieden, waarmee ze terug binnenin zichzelf kunnen komen en zich beter voelen in hun vel? Dat is eigenlijk het allerbelangrijkste.

SPEAKER_03 2:17

Oké, dus eigenlijk, je zegt het zelf wel, mensen wat terug dichter bij zichzelf brengen, terug meer in zichzelf laten komen.

De Weg naar Zelfhelend Vermogen

SPEAKER_03 2:26

Hoe verre verschilt en rootment dan van andere helixvormen of behandelingen?

SPEAKER_06 2:32

Dat is ineens al een heel complexe vraag, want dan moet ik al beginnen met roadment uit te leggen. Of de reden waarom ik ermee ben gestart, ongeveer een tiental jaar geleden was ik zelf ook heel erg op zoek naar modaliteiten waarmee ik aan de slag kon rond de dingen, de zaken, de topics waar ik mee zat. En ik heb altijd het gevoel gehad dat ik overal die stukjes zo moest gaan oprapen. Iets meer op psychotherapeutisch vlak, iets meer op lichaamsgericht vlak, iets meer op energetisch vlak, iets meer op creatief vlak. Ik wilde eigenlijk iets creëren dat die allemaal wat bij elkaar kon brengen kon brengen. En er bestaan veel holistische methodes en ik heb me er ook in verdiept in een aantal. Wat ik daar ook vooral voelde, is vanuit mijn achtergrond als kinesitherapeut, dus wel vanuit de wetschappelijke achtergrond en een masterdiploma, toch ook heel dikwijls de nadelen daarvan gezien. It's a world full of fake guru's, laat ik het zo zeggen. En ik denk dat als we met mensen bezig zijn en we zijn met kwetsbare mensen bezig, of mensen die op een kwetsbaar punt staan in hun leven, dat we toch ook een beetje onderbouwd moeten bezig zijn. En een klein beetje nadenken over alles dat we doen. En niet zomaar vertrouwen op alles komt altijd goed, en alles komt ook altijd goed. Maar we moeten de juiste dingen doen op de juiste momenten. En dat was eigenlijk mijn hele doelstelling bij Rudman. Het was om een platform te bieden, waarin de dingen die mij ook zo hard hebben geholpen verbeterd kunnen worden en waar die ook op een correcte, onderbouwde manier aangeboden kunnen worden. Zodanig dat de geloofwaardigheid ook blijft bestaan, dat de veiligheid ook blijft bestaan, dat de integriteit ook blijft bestaan. Want wat ik eigenlijk heb gezien sinds ik mee ben gestart en de hele evolutie op social media. Het is een trend geworden, het is een hype, er is heel veel geld mee gemoeid. En wat het er eigenlijk een beetje is ontstaan, is een slap afkooksel van wat het zou moeten zijn. Ik heb veel mensen daar ook de foute kant mee zien op gaan. In de zin van toen ik mijn eigen praktijk nog had en de opleiding nog niet aan het geven was, was ik voornamelijk veel schade aan het opruimen van andere facilitaters. Da was ik een beetje buien. Dus dat is oorspronkelijk een beetje vanuit woede ontstaan. Of gewoon dat gevoel van rechtvaardigheid van als we dit werk willen blijven doen, en we willen dat het op de juiste manier begint te verspreiden, dan moet ik daar ook even een positie nemen iets bouwen en mijzelf gooien, of mezelf helemaal erin gooien om zoiets uit te bouwen. Wat is gigantisch veel werk. En om een groep mensen bij elkaar te krijgen die ook willen leren en die willen leren op de juiste manier, met zelfreflectie, met veiligheid. Een beetje om het werk, wat voor mij ook iets heel heilig is om dat ook te kunnen beschermen. Dus waarin verschilt en root me het heel erg, zijn de kernwaarden van veiligheid, van integriteit, van embodiment. Ik zeg altijd practice what you preach. Ik verwacht eigenlijk van onze practitioners, maar ook van onze facilitators, dat ze enkel en alleen hetgeen delen of adviseren. In hetgeen wat zij ook grondig zelf hebben doorvoeld. Om eigenlijk dat hele mechanisme van mensen die zomaar wat komen verkondigen, om dat eigenlijk gewoon stop te kunnen zetten. Maar dat is moeilijk, want dat vraagt tijd. De meeste mensen willen of wel snel belangrijk worden, snel veel volgers krijgen, of snel veel geld verdienen. En dan de skip their process. En dat is denk ik het allerbelangrijkste. Dus ik denk die intentie of die belofte is wat heel erg het verschil maakt op dit moment.

SPEAKER_03 6:21

Veiligheid en integriteit.

SPEAKER_06 6:24

En nog veel bezig zijn met de morele kant van de dingen. En echt iets willen leveren dat de mensen helpt oprecht. Vanuit de beste informatie dat er is, zowel wetenschappelijk als praktijkgerecht als ervaringsgericht.

SPEAKER_03 6:41

Ja, je bent, ik hoor je dat ook meerdere keren zeggen. Je bent ook heel erg bezig mee dat het ook nog altijd wel gefundeerd is, wetenschappelijk onderbouwd, en ook practice-based, eigenlijk. Die twee zaken kunnen naast elkaar bestaan. Het is niet of, terwijl je misschien inderdaad veel facilitators of therapeuten ook. Ja, die dan misschien nog wel snel meegaan in bepaalde info. Zonder eigenlijk de fundering daarvan mee te hebben, of zonder eigenlijk ook nog maar te onderzoeken: van is het eigenlijk ook wel onderbouwd. En dan daarmee aan de slag gaan, waarschijnlijk met de beste intenties, maar daar ook echt wel schade mee kunnen aanrichten. En daar heb je eigenlijk first hand gezien bij je cliënten dan.

SPEAKER_06 7:21

Ja, ik hoor je dat zeggen met de beste intenties, dat is ook iets waar ik in geloof, maar ook iets waar we met onze practitioners heel erg op gaan focussen, is eigenlijk hoe eerlijk zet je eigenlijk in de beste intenties? Want als je iets doet met iemand om iemand te helpen vanuit een plek waarop je eigenlijk niet zeker bent wat je aan het doen zou. En ten tweede, het misschien zelf ook niet eerst hebt vervolg en ontvangen, wie sta je dan eigenlijk echt aan het helpen? En aren't you playing into your own saver complex? Dat is iets dat bij heel veel facilitators op dit moment denk ik heel erg speelt. En dat is waarom ik ook graag begin met. Ik ben gewoon Simon, ik ben gewoon mezelf. En hoe Samant, mijn collega, had altijd zegt: if you put me on the pedestal, I will make sure I will fall off of it. Ik denk gewoon vertrekken vanuit die plek van onderzoek. En het is altijd weer wat zoeken en reflecteren en feedback ontvangen, dat is veel gezonder dan de social media waar alles maar gedeeld wordt en gekopieerd wordt en naadloos overgenomen wordt. Ik denk dat het heel gevaarlijk is. Zeker omdat iedereen daar toegang tot heeft. En heel die zelfhelp is eigenlijk supertoxisch geworden, naar mijn mening.

SPEAKER_03 8:32

En wat denk je dat het grootste probleem daarbin dan is?

Kritisch Denken in de Huidige Tijd

SPEAKER_06 8:37

De capaciteit om kritisch na te denken. En ook de mogelijkheid om te onderscheiden van social media, het is eigenlijk een masker. Je weet eigenlijk niet wanneer je op social media iets ziet en iemand iets deelt, van informatie of info. Hoe die persoon tot die plek is geraakt en vanuit welke plek die dat deelt. Dus ik mis soms de transparantie en de menselijkheid op social media. En ik mis ook dat mensen vergeten zijn om daar naar te gaan zoeken. Ik neem van niemand iets aan tenzij echt weet dieply van waar dat ook komt. Want to kun je nu iets gaan gebruiken en nog eens kunnen zien van waar dat juist komt, dan sluit je een beetje naast een bal, vind ik.

SPEAKER_03 9:26

Hoe kun je dat zien? Van waar dat komt? Hoe kunnen mensen dat bijvoorbeeld? Hoe breng jij dat zelf op de social media van Envoodman over?

SPEAKER_06 9:35

Ja, de social media aspect is noeilijke. Ik probeer daar ook niet te veel mee bezig te zijn. Ik probeer daar genoeg mee bezig te zijn om de mensen tot bij ons te krijgen. En dan daar hebben we daar ook de ruimte en tijd voor om dieper in gesprek te gaan, in discussie, om daarover te praten. Ik denk dat social media als vorm hetzelfde altijd dat problemen zich meebrengt. Dus ik kan wel op een zoegronde, menselijk mogelijke manier proberen communiceren. Maar nog steeds kunnen mensen me daar heel snel heel erg op gaan misbegrijpen. O bepaalde woorden anders opvatten of gaan verdraaien of naar hun eigen agenda draaien. Dus waar ik vooral zou voor willen pleiten in onze wereld, is terug wat meer menselijk contact. Terug wat bij elkaar zitten en terug wat kunnen sparren over ideeën. En dat is ook wat Enroute een beetje is. Het is niet alleen opleiding, het is ook een familie van waar nu ongeveer een 150 tal mensen in zitten. Die gewoon ook continu blijven ontwikkelen en met elkaar in discussie gaan en organiseren en oefenmomenten. Dus echt menselijk contact waar we over die dingen kunnen praten. Ik denk dat dat heel belangrijk is. En ik denk dat dat een klein beetje verloren is geraakt, nu dat iedereen zijn eigen ding maar wat doet. En allemaal contact houd op social media, dat geeft ons het gevoel dat we in contact zijn, maar eigenlijk zijn we helemaal niet in contact met elkaar.

Menselijk Contact in een Digitale Wereld

SPEAKER_03 10:45

Ja, en gelijk waar gezegd, heel veel dingen kunnen uit context getrokken worden, kunnen misbegrepen worden. Het is heel moeilijk om nuance ook te leggen, terwijl het gaat over super complexe topics. Ik denk dat dat ook is waar Mike en ik heel erg tegenaan lopen: van ja, het is een tool, we willen het gebruiken. Maar daarom vinden wij de podcast ook fantastisch, want je kunt nuance leggen. Terwijl inderdaad, de format op social media wordt ook steeds korter, kleiner. De aandachtspannen van de mensen is echt problematisch. Maar hoe kunnen je nuance leggen in een riel van 13 seconden of in een simpel captionje? Dat gaat eigenlijk niet. Dat is heel moeilijk in ieder geval. Dus ik snap wel wat je daar mee wilt zeggen. Ik vraag mij zo af wat je bedoelt met zo? Ja, je zei dat daar net ook van wie ze dan eigenlijk aan het helpen. Kan dat dan niet komen van iemands een seviourcomplex? In hoeverre heeft hij zelf het proces doorlopen waar hij de ander mee probeert te helpen. Bedoel dat dan heel letterlijk? Iemand komt met een probleem naar u en jij moet dat probleem eigenlijk zelf echt hebben gehad of hebben doorvoeld, of mag dat iets spiegelen in je, dat jij dan al een proces in hebt doorgemaakt?

SPEAKER_06 12:00

Dat is ook een gelaagde vraag. Ik denk in eerste instantie, wat belangrijk is om te begrijpen, is dat de meeste mensen, en zo zitten we gewoon in elkaar als mensen, we proberen weg te lopen van onze pijn. Dat wil zeggen, als je je binnenin slecht voelt, je ego gaf van alles van strategieën gaan beginnen bouwen. Om je daar toch maar tegen te beschermen. En in eerste instantie is dat een heel goed verderingsmechanisme, maar op lange termijn begint dat te zweren en wordt dat heel toxisch. En als ik spreek over het savercomplex, dat is eigenlijk het patroon van mensen die andere mensen willen helpen, vooral ook om zich beter te voelen over zichzelf. En gewoon ego en egocentrisme terzijde, denk ik dat dat is een heel mooi proces. Want wat je eigenlijk aan het doen bent, is door het geven aan een ander, zij aan het proberen te krijgen wat je zelf nodig hebt. En dat is het eerste waar we over praten als we in de training komen, is: ja, je zit allemaal hier, waarom zit je hier? Dus in die zin zeg ik ook altijd, onze cliënten zijn onze grootste teachers. Want op het moment dat wij het geven, en we geven die aanwezigheid en die veilig, krijgen we dat zelf ook. Maar het is wel heel belangrijk om bewust te gaan worden van hoe hongerig ben ik ben de dingen die ik eigenlijk aan de ander wil geven. Want op dat moment wordt het een transactie in jouw richting, en dat is niet eerlijk. En dat is ook het moment dat mensen hun centrum verliezen en van alles beginnen te doen uit angst of uit een druk om te moeten presteren of te deliveren, terwijl het is eigenlijk nooit maar verantwoordelijkheid om iemand te helen. Ik bied gewoon de space. En dat is het beste dat ik kan doen, en het is aan de ander om zichzelf te helen. Dus het zit een kleine nuance in die intenties. Dat op energetisch vlak en op gevoelsvlak van hoe iemand buiten wandelt en gaat hij empowered buiten wandelen, of gaat hij afhankelijk van jou buiten wandelen. Wat is het doel? Willen we mensen dan naar ons komen voor hulp? Willen we ons daar sterk door voelen dat wij hen kunnen helpen. Waarvol voelen dat we hen kunnen helpen. Of willen we eigenlijk voornamelijk dat we mensen op zo'n manier kunnen helpen dat ze ons niet

De Rol van de Helper

SPEAKER_06 14:03

meer nodig hebben. Ik denk dat dat een heel belangrijk onderscheid is. Beantwoordt dat de vraag?

SPEAKER_03 14:08

Ja, zeker.

SPEAKER_06 14:10

Dus het is een hele complexe. Het is moeilijk om te doorzien en te ontleden.

SPEAKER_03 14:15

Ja, maar het is wel inderdaad een hele belangrijke. Ik vind dat graag mooi op het verwoord van gaan voelen en gaan inchecken van hoe hongerig ben ik daarnaar. Want verbeter mij als ik fout ben, maar hoor ik je zeggen: op zich komt dat van iets goed, want je wilt inderdaad de ander helpen. Je biedt een bepaalde space. Daarmee krijg jij zelf ook die aanwezigheid en veiligheid. In C is dat niet per se iets slecht, maar het is de mate waarin. En hoe hongerig inderdaad dat je daarnaar bent. Dat gaat bepalen ook, dat je op den dure gedrag zou kunnen bepalen. Dat je eigenlijk van daaruit misschien inderdaad te veel. Je denkt aan dat je de ander te veel wilt helpen, eigenlijk, maar het is vanuit die hongerigheid dat je te veel in prestatietoestand bent en daarmee ook indirect eigenlijk de ander afhankelijk kunt maken, in plaats van dat die empowered buiten kan gaan.

SPEAKER_06 15:04

Ja, de transactie moet in balans blijven. Opnieuw, ik denk dat het heel mooi is om die transactie bewust naar voren te brengen. Ik zeg dat ook soms tegen cliënten of tegen mensen die ik heb van. Maar deze sessie heeft mij echt dit gebracht en dankjewel daarvoor. Inmate, maar ook dat de cliënt of dat iemand die daar ligt en misschien zich ook heel slecht voelt over zichzelf, het gevoel hebt van er is hier geen plek voor mij op deze wereld. Ik heb hier niets te bieden. Ik ben afhankelijk, dat hij ook kan voelen van mijn zijn, ik als mens, in mijn kwetsbaarheid heeft iets te bieden aan de ander. Dat is ook heel mooi. Dat creëert ook verbinding. Dat lijkt me een gezonde manier van wisselwerking, waar je allebei empowered erbuiten stapt. In plaats van iemand die komt, en dat is een beetje nog. Ik denk dat het resultaat of het overblijfslis van een heel paternalistische samenleving van meneer Doctor, ik kan naar meneer Doctor en meneer Doctor weet alles. We moeten daarvan afstappen. We moeten terug als mensen ook gezondheidsverleningen gaan bieden aan elkaar. In plaats van ik ben een expert, ik weet het allemaal. En jij moet me luisteren en gewoon doen wat ik zeg. Dat is het eerste dat ik zeg is: ik ga niet zeggen wat je moet doen. Maar ik ga de space bieden voor je om te ontdekken wat je moet doen. Dat is heel belangrijk, denk ik.

SPEAKER_03 16:22

Dat is iets wat ik ook vaak heel letterlijk zeg tegen cliënten aan het begin van een traject al van ik ben hier niet de persoon die dat gaat zeggen hoe jij je pad ga moeten bewandelen. Ik ga naast je wandelen en ik zal meekijken van we komen dit en dit tegen. Wat voel daarbij, wat denk daarbij? Maar ik ga niet zeggen welke kant jij op moet. Ik zal me bekijken van, je twijfelt tussen links en rechts, wat maakt dat je twijfelt? Maar ik ga niet zeggen, je moet naar links of naar rechts. Maar je merkt ook inderdaad dat sommige mensen hebben zoiets van allrig, let's go. Maar er zijn ook echt mensen inderdaad die dat heel moeilijk vinden om dat te ontvangen. En misschien zelfs zeggen, oh nee, daar ben ik niet naar op zoek. Ik ben echt op zoek naar iemand die mij ga zeggen wat ik moet doen. Ja, heel veel mensen. Hoe dat de maatschappij ook wel wat functioneert, maar klampen zich daar echt wel wat aan vast, zo, heb ik het gevoel.

SPEAKER_06 17:09

Ja, dat is de kerzijde van de medaille, de Savior needs a victim. En ik denk, het is iets dat ik ook heel erg observeer in België, als maatschappij op zich dat heel veel mensen hier enorm in een slachtoffer op blijven hangen. En heel veel mensen eigenlijk moeilijk de weg vinden naar empowerment. Of gewoon naar het concept van, als ik iets wil veranderen in mijn leven, dan moet ik het gewoon vastpakken. En ik denk ook dat dat heel logisch is. Ik denk ook dat het een heel moeilijke maatschappij is om in te zitten. En de maatschappij met social media en al de rest en de werkdruk en een gebrek aan natuur. Dat speelt ook heel erg mee. Het is allemaal volgepropt in drukke steden. Iedereen is zo gedisconnecteerd dat we ons ook heel hulpeloos en powerless beginnen voelen. Dus om dan iemand in die situatie, in misschien financiële moeilijkheden of in burn-out, of met paniek, of met een gevoel van disconnectie te gaan zeggen van hé, je hebt dit hier in uw eigen handen, dat komt gewoon niet binnen. Dat bewustzijn is daar op dat moment de mogelijkheid niet om daarin te gaan stappen, want dat is gewoon leeg. Die persoon is gewoon op. Ik denk dat dat het meest tragische is aan heel dat gegeven. Maar opnieuw daar kunnen mensen niet forceren om wakker te worden. En we kunnen ook een handje niet vasthouden, want dan blijven ze erin zitten. Dus dat is een heel individueel proces. En dan praten we een beetje over ontwaking. Iedereen ontwaakt op zijn eigen tempo, op zijn eigen moment, wanneer het omstandigen de juist zijn. En ik heb ook moeten leren dat sommige mensen dat in dit leven niet zullen doen, dat het ook niet mijn taak is om hen daarvan te overtuigen, eigenlijk. Dat is not my job.

SPEAKER_03 18:54

Wat je er juist ook zei, van het is niet mijn job om je te helen. Ik creëer de space waarin je tot heel jezelf kunt helen, eigenlijk.

SPEAKER_06 19:03

Maar je moet het deel rouwen en het deel loslaten en nu ook nog op zoek is naar een redder. En dat is het moeilijk. Als je dat niet onder controle hebt, dan gaat het veel makkelijker erin meegaan. Terwijl eigenlijk all we need is ourselves to be safe. Maar dat misschien het belangrijkste proces dat we allemaal ooit moeten doen. En dat we ook zo lang mogelijk

Het Proces van Rauwen en Loslaten

SPEAKER_06 19:24

proberen te negeren.

SPEAKER_03 19:25

Ja, absoluut. Mooi gezicht ook. Dat is een stukje in jezelf dat je ook moet rouwen. Ik heb gisteren nog een aflevering opgenomen over rouwen en ook de vroege versie van jezelf rouwen. En dat is eigenlijk een aspect daarvan. In mijn eigen proces ook heb ik dat ook meerdere keren echt uitgesproken vane, dat is echt wel kud dat ik er nu mee zit en dat ik er bijvoorbeeld bepaalde dingen heb meegemaakt, maar ik moet het nu wel gaan omvormen ofzo, of ik moet er doorheen. En dat dat stuk er ook mag zijn, inderdaad, dat is heel verdrietig of dat is heel pijnlijk, maar je moet er wel door.

SPEAKER_06 20:01

Jij moet er door. En wat ik ook hoor, nu vooral, is woede en frustratie. En dat is een heel belangrijk punt ook in heel dat proces. Als we het op elementair niveau gaan kijken, dat is het vuur. Als het vuur er aan het waakt en dat de power geeft en energie om er gewoon door te gaan en iets te veranderen. Dus ja, dat is ook deel daarvan.

SPEAKER_03 20:22

Ja, absoluut. En wat je zegt ook, klopt heel hard, dat resoneert enorm. Want woede, dat wordt ons ook heel vaak aangeleerd van dat is iets slechts of zo, maar dat is helemaal niet. Dat is een emotie dat je ook net keihard in beweging zet ofzo. Dus ja, heel mooi gezicht eigenlijk. Misschien kunnen we wat dieper ingaan op embootment zelf. De naam verwijst naar rood en embodiment. Kun je dat iets wat meer illustreren? Waar is die rood? Wat is die embodiment? Waar staat dat voor? Wat moeten mensen daaronder verstaan?

SPEAKER_06 21:00

Ik zal beginnen bij embodiment, of wat ik versta onder embodiment. Het is eigenlijk heel simpel: dat is in staat zijn om te kunnen doorvoelen wat er in hun lichaam afselt en wat er gebeurt. Dat proces van embodiment staat een klein beetje tegenover de rationele kant, de mentale kant, de thapie, wat is geëvolueerd. Dus dat is altijd ons uitgangspunt, of we nu met psychosomatisch werk bezig zijn, of we zijn met de mind bezig, of we zijn met energie bezig. Al die dingen proberen we altijd terug te brengen in het lichaam. Want dat is onze fysieke dimensie. Dat is de dimensie waarmee we hier op deze planeet iets komen doen en bezig zijn. Dus voor mij is dat echt de plek waar alles kan samenkomen. Wat ik ook heb gezien uit ervaring met mensen, met mezelf, met andere mensen, is op het moment dat mensen terug in dat lichaam kunnen landen, dan begint alles zichzelf gewoon te reorganiseren en op te lossen. Dus dat is heel belangrijk, die embodiment en de route, dat hangt er ook een beetje aan vast. Wat betekent het om groeid te zijn, om gewond te zijn, dat is om ook stevig in de grond te staan. En langs de andere kant, Root verwijst eigenlijk ook naar de lagere centra van het lichaam. Waar heel veel van de existentiële zaken waar we van beginnen te vluchten, dan spreek ik over dingen zoals geboorterecht, dat je dat vertaalt, niet zooma beurtrig, het gevoel hebben van ik verdien hier te zijn, ik ben waardig. Dat zijn allemaal van die dingen die op heel lage niveau, zowel in de hersenstem en als in het lichaam zich eigenlijk lijken te verplaatsen. Dus als we met die delen gaan werken, zowel van de hersen als in het lichaam, ja, dat is toch altijd het punt waarop we die sleutels vinden tot onze eigen bevrijding. Maar het is een beetje de combinatie van die twee. Het in die route kunnen gaan zekken om de dingen te gaan verwelkomen, om de dingen te gaan tegenkomen waar we eigenlijk al de rest op hebben gebouwd en een beetje van aan het vluchten zijn, zodat we kunnen stoppen met de vluchten van onszelf en van ons eigen lichaam. En dan kom je terug in dat lichaam en dan voel je ineens terug. Helemaal heel en levend en aanwezig. En daar komt alles bij kijken. Dat zijn alle emoties die in staat zijn om je verdriet te voelen, je woede te voelen, je angst te voelen, maar ook alle goede dingen. Want we willen altijd alle goede dingen. Maar we willen niet de slechte dingen. Er zijn geen goede en slechte dingen. Voor mij, hoe meer verdriet, hoe meer plezier, hoeveel genotten we kunnen ervaren, hoe meer woede, hoe meer passie, creativiteit. Dus het is eigenlijk dat proces van nondualiteit ook een beetje in het lichaam te brengen en gewoon die volledige onvoardelijke aanwezigheid te creëren, dat voor mij altijd een goede eindhalten is, waarop ik het gevoel heb van mijn work is done, daar kan niemand mee aan de slag. En dat is rootment. Dat is wat je rootment

Root en Embodiment Uitleggen

SPEAKER_06 23:52

in essentie moet zijn.

SPEAKER_03 23:53

Ja, want inderdaad, je kunt, wij willen dan vluchten van de pijnlijke dingen, maar je kunt niet kiezen. Je vlucht aan van alle twee eigenlijk. Als je de pijnlijke emoties heel hard gaat verdoven, op welke manier dan ook, ga je de positieve emoties ook verdoven. Damee heel veel mensen ook vaak klagen van zo'n numnes en het gevoel van num zijn en niets komt nog echt binnen. Ik heb geen echte lows meer, maar ook geen echte hais niet meer. Ja, makes sense. En je zegt van ja, mijn work hier is done wanneer iemand inderdaad goed geground kan staan en echt zijn lichaam kan belichamen, echt zowel het pijnlijke als het positieve enorm kan doorvoelen met alles wat er is, eigenlijk in een soort van staat van zijn, want het is niet goed of fout, het is gewoon. Voor mensen die dat niet per se herkennen, of die dat nog niet zijn, of nog niet per se al een ervaring mee hebben, is dat iets dat je kunt uitleggen, wanneer zit iemand inderdaad echt in zijn lichaam? Vanaf wanneer zij ze echt gegrod, vanaf wanneer staat stevig.

SPEAKER_06 25:02

Wanneer je stopt met jezelf die vraag te stellen. Ik denk niet dat dat iets is dat je top-down kan uitleggen. Het is iets dat je moet voelen. En het moment dat je dat voelt, dan is dat heel duidelijk. En begrijpen niet verkeerd met gewond, bedoel ik niet dat je continu oké bent met alles dat er gebeurt. Of dat je een volledig gevoel hebt van, ik zit hier in een non-dual space. Het is dat alles. Dat everything has a seat at the table. Alles heeft zijn plek. Dus ook frustratie over dat proces. Maar tenminste, dat je terug naar mensen kunt voelen, en heel voelt, en voelt van dat je op dat punt komt, dat je zegt van ik ben eigenlijk content met mezelf, ik kan hiermee aan de slag. En het moet niet meer zo. Ik ga het niet meer veranderen. Ik moet niet dat gevoel hebben dat er nog iets geldt met mij en dat ik iets moet veranderen en iets moet verbeteren. Het leven komt en dat gaat ze naar gang. En in het midden daarvan, bij dat proces, zit ik hier gewoon lekker gewoon mezelf. En laat het maar komen. Want ik heb de tools om ermee te delen. Dat gevoel een beetje.

SPEAKER_03 26:06

Oké, minder vanuit ik wil nog heel wat dingen veranderen of zo, maar eerder vanuit het leven stroomt door mij heen, het leven komt en ik ga daar mijn weg in, ofzo.

SPEAKER_06 26:19

Mocht dingen veranderen aan jezelf als ze vanuit een zekere zeg je de accountability.

SPEAKER_03 26:26

Ja, ik weet ook even het Nederlandse woord niet. Verantwoordelijkheid?

SPEAKER_06 26:30

Het is verantwoordelijkheid, maar het is ook een aansprakelijk? Het wil ook niet zeggen dat je niks meer te doen hebt of dat je werk gedaan is. Het komt eerder vanuit een beweging van ik laat het leven op mij afkomen en dat leert mij van alles. En dat leert mij van alles over mezelf en waar ik naar moet kijken. Gewoon voor de benefit of myself en de wereld. Maar het komt niet meer vanuit die plek van oei, something inside of me op een heel deep level is kapot en ik moet dat veranderen. Dat is voor mij een heel groot verschil, ook als mensen naar binnen stappen. Want dat tweede brengt. Dat eerste brengt een zekere flexibiliteit met zich mee. En een zekere bereidheid, maar ook een zekere readiness. En dat tweede is eigenlijk iets wat ook heel veel angst met zich meebrengt, en heel veel disconnectie en heel veel stress, want je bent maar gejaagd. En je moet je eigen maar aanpassen en veranderen en verbeteren. In heel dat proces zit je eigenlijk hetgeen wat je aan het proberen veranderen, zijn nog aan het verergeren. Want je begint je nog slechter te voelen over jezelf. Je bent zelf die vraag stellen: ik ben er allemaal aan toe en er verandert niets. Ik ben daar weer al fout aan het doen. Dat blijft allemaal maar opstapelen en opstapelen. En roudman heeft een bepaalde zachtheid in zich of een bepaalde acceptatie of warmheid. En el die kinderlijke attributen die ook terug plaatskrijgen, benieuwd zijn naar uzelf, geduldig zijn, compassie kunnen volgen, warmte naar uzelf. Dat is superbelangrijk. Dat verandert gewoon heel het proces. Want het proces heeft geen einde. Dus laten we proberen om het proces wat aangenamer te maken, dat we er ook van kunnen genieten.

SPEAKER_03 28:18

Ja, absoluut. Ik weet niet of dat is, hoe jij het ziet, maar dat doet mij denken aan wat je daar straks hebt. De heel zelfhelptrending is zo wat toxisch geworden, omdat dat heel hard vanuit dat stuk vertrekt, precies. Er is iets kapots aan mij, ik moet dat fiksen, ik moet mezelf fixen. En dat je op den duur zelfs een soort van falangst krijgt binnen het zelfhelpige dingen van zie, zelfs dit kan ik niet. Ja, is een heel groot verschil.

SPEAKER_06 28:43

Dat is exact wat het er aan het gebeuren is, wat er al een aantal jaar aan het gebeuren is. En mensen komen slechter uit dan hoe ze erin stappen.

De Heelheid van de Mens

SPEAKER_06 28:52

En ik denk dat ik daar ook heel duidelijk, dat dat heel duidelijk mijn missie is, en waar ik de verandering wil zien, is. Ik probeer mensen te doen inzien, maar je bent nooit kapot. In essentie, in het begin waren niet kapot. Je hebt van alles opgestapeld en geleerd en nu zelf afgesloten van een bepaalde delen van jezelf along the way. Maar je bent niet kapot. Dat zijn gewoon schelkjes dat er terug af moeten. En dat is eigenlijk alles. Maar vertrekken vanuit de heelheid van de mens, dat vraagt ook dat je de hele tijd in jezelf al bent tegengekomen. Anders geloof je niet dat dat bestaat. Dan denk je dat dat maar een abstract concept is van ja, love en light en we zijn allemaal heel wel zijn. Maar als je je heel het echt tegenkomt en je bent daar geweest, dan kun je dat ook gaan zien in de andere en de anderen daarbij helpen. Ik denk dat dat heel krachtig is. En dat mensen veel harder helpt dan weer opnieuw gaan kijken, oké, we zullen niet zien wat er allemaal mis is. Je gaat gewoon weer heel dat narratief gaan voeden. En mensen blijven er vast in lopen.

SPEAKER_03 29:51

Is dat, moet ik dat zeggen, een soort van voorwaarde of vereiste voorctitioners die daar in opleiding komen, dat ze dat stukje heelheid bij zichzelf al hebben ervaren?

SPEAKER_06 30:01

Wel, dat ze daarmee in aanraking zijn gekomen, of een eerste aanraking is heel welkom. Maar dat neemt hij niet weg. Het begrijp niet verkeerd, het is ook een proces van verdieping. Dus sommige mensen komen binnen en denken, dat is nog het grote verschil, en denken van ja, die hebben voor zichzelf bijna de mentale veiligheid gebouwd of het geloof van ja, maar ik ben heel in love en light. tot we dan naar die root ga, en dat je daarna ziet van wow, wat zit er nog allemaal? En er zit zoveel bij ons allemaal. Transgenerationeel ook, de afgelopen generaties zijn zo toxisch geweest. Dus ik kan niet zeggen dat ik 100% heel ben op dit moment. Maar ik zat er wel 100% invested in of zoiets. En ik ben er ook zeker van dat mijn eigen kinderen al met veel minder schuld gaan starten dan dat ik heb moeten doen. Dus het is een werk van generaties. Het is een werk van lange adem ook.

SPEAKER_03 31:01

En bestaat dat 100% heel zijn? Want blijf je niet altijd ook weer nieuwe dingen ervaren die weer bepaalde zaken losmaken of aanraken?

SPEAKER_06 31:14

Ik denk het wel, omdat ik maak altijd graag het onderscheid tussen consciousness en awareness. Om er wordt heel veel over consciousness gesproken. Maar ik vind dat die termen wat door elkaar worden gehaald. Voor mij consciousness is eigenlijk alles. En awareness is dat klein deeltje van al dat bewustzijn waar je eigenlijk bewust van bent. En draai het of keer het als je wilt, de mensen is eigenlijk niet zo heel bewust. Als je alleen kijkt naar ons eigen onderbewustzijn, en dan zijn altijd dat in onze hersenpan zit, zelfs daarvan zijn we zo weinig op de hoogte. Dus als heelheid wil zeggen dat je met het hele bewustzijn kunt bestaan, dan zijn we er nog

De Uitdagingen van Bewustzijn

SPEAKER_06 31:54

wel heel ver van. En dat weet ik niet of dat ooit zo kan zijn, want ik denk dat bewustzijn in een zekere zin ook oneindig is.

SPEAKER_03 32:03

Zo groot, of misschien wel te groot voor de mens of zo, allesomvattend.

SPEAKER_06 32:09

Ik denk niet dat we daar klaar voor zijn. Ik denk wel dat je je heel kunt voelen. Dat is iets anders. Alwezig zijn.

Aanwezig Zijn in het Lichaam

SPEAKER_06 32:19

Awezig zijn en niks moeten wegdoen, je hoofd niet moeten uitschakelen, je lichaam niet moeten afstoten. Gewoon het gevoel hebben van al die dingen in mijn lichaam. Die beginnen stilkens aan hun weg te zoeken. Die kennen elkaar terug, die kunnen communiceren met elkaar. En ik kan de dingen doen in het leven rondom mij dat ik graag doe dat mij gelukkig maken. En in verbinding staan met mensen en daaraan werken en communiceren. Ik denk dat dat dingen zijn waar mensen al heel hard naar op zoek zijn als ze daar geraken als ze zitten van dit is wel echt very big change.

SPEAKER_03 32:49

Zeker.

SPEAKER_06 32:50

I feel more whole.

SPEAKER_03 32:51

Ja, en je hebt het al een paar keer benadrukt. Het voelen. Want waar heel veel mensen momenteel, waar veel minder taboe rond hangt dan vroeger, wat denk ik op zich wel iets goed is, is zo gesprekstherapie en de inzichten en de analyses. Het is een TikTok-trend aan het worden van in hechtingstijl te spreken en zo. Op zich positief, dat er meer awareness op dat vlak rondkomt. Mensen willen zichzelf en een ander meer begrijpen. Wat denk ik op zich ook naar communicatie toe en zo niet per se slecht is. Maar ook daar zijn ze wel weer heel hard in aan het oorschieten. Termen fout aan het gebruiken, eigenlijk niet helemaal vatten, wat dat dan wilt zeggen. Maar oké, dat heeft zijn plek of zo, denk ik. Anderzijds, ik denk dat je het aan het begin van ons gesprek ook al hebt gezegd, zijn daar wel bepaalde beperkingen

Beperkingen van Verbaal Begrip

SPEAKER_03 33:41

aan of zo. Wat zijn volgens Uch wel de beperkingen daarna? Als je inderdaad, gelijk wat je juist zei. Van mensen daar binnenkomen en denken van langs hier, van boven, eigenlijk denken van ja, maar ik ben love en light en ik ben heel en ik heb dat al ervaren of zo. Wat is het verschil met top-down, inderdaad.

SPEAKER_06 34:02

Ja, absoluut. Ik denk dat het hele psychotherapeutische gedeelte heeft een heel belangrijke plek in alles dat we doen. Maar dat kunnen linken aan gevoels of aan somatische ervaring, voor mij is heel doorslaggevend. Ik geloof eigenlijk niet meer. Ik geloof totaal niet meer in therapie die eigenlijk totaal niet over het lichaam praat. Ik denk dat je dan gewoon inzichten. Maar oké, je dat inzicht, wat voelde daarbij? Wat gaat je daarmee doen? Zonder dat is een inzicht maar een inzicht. En dat bouwt ons fort maar van we begrijpen alles en we zitten hier veilig in ons kasteel van begrip. Maar er gebeurt eigenlijk niets. De muren worden alles maar dikker. En wat de grootste beperkingen zijn, zeker als we dan spreken hebben, het gaan altichtingstijlen aan en attachment. Het steekt menselijke ervaringen weer in hokjes en in labels. En labels brengen altijd het ding met zich mee dat mensen ofwel voelen dat er iets mis, of het gaan gebruiken als een schildermacht te verschilen. Ja, maar ja, ik gedraag me zo, want ik heb een anxious attachment stijl. Ja, maybe you're just a piece of shit. Misschien moet je eigenlijk gewoon eens beginnen voelen waarom je zo gedraagt. Snap dat? Dat is anders. Daar hoort responsibility bij en accountability. Dus ik heb het gevoel dat hoe meer mensen bezig blijven in heel dat verbale stuk, hoe meer dat weer een self-affirming cirkel wordt, waardoor ze ook niet meer in hun hart geraken, niet meer in hun gevoel geraken, niet meer in hun intuïtie, en dan beginnen mensen zich ook weer van elkaar af te scheiden. Want mensen kunnen zelfs geen gesprek meer voeren of communiceren over een probleem en samen een oplossing zoeken. Nee, het wordt allemaal. Ja, nee, jij zijn fout, en ik ben juist, want ik weet dit allemaal, en dit is hoe dat zit, en dit is wat ik allemaal heb geleerd. En dat helpt niet. Dus dat begrijpen is één deel, maar dat is maar één deeltje. Al de rest is zoveel belangrijker dan dat. Maar daar ook, waarom zit dat wel in een rootement? Omdat dat heel belangrijk blijft, omdat ik ook totaal andere kant van het spectrum heb gezien, met heel nonduaal en energetisch werk. Als je je mind volledig aan de kant zet, en dat ego volledig aan de kant zet, dan is alles love en light. Maar dan zijn er ook geen grenzen meer. Dan is er geen persoonlijke identiteit meer dat akkoord kan zijn en niet akkoord met dingen. Dus het zit ergens daartussen. In de dualiteit en de non-dualiteit denk ik dat het gezond blijft, omdat op die andere plek, als de mind geen stoel heeft aan de tafel, dan beginnen mensen dat ook te verlezen. En dan verlezen ze ook hun capaciteit voor kritisch nadenken. Dus dat is echt essentieel, maar het moet allemaal in balans blijven. Dat is eigenlijk het doel. Het moet in balans blijven.

SPEAKER_03 36:59

Het is een heel belangrijke inderdaad, wat je wel zegt. als je de mind dan volledig. Er zijn ook mensen die heel hard binnen binnen dat dingen denken, van ja, nee, het ego is allemaal slecht en we moeten dat gewoon echt eigenlijk bezig gewoon weg. Maar ze zijn hier wel op aarde en dat zit er wel ook mee aan reden of zo. En wat je zegt, van ja, dan krijg je een stuk van de grenzen vervagen, dus de persoonlijke identiteit vervaagd. Consent is net ook wel heel belangrijk, zeker bij mensen met trauma. En dat is ook wel een hele grote doelgroep waar je werkt met trauma. Dus dat is een van de belangrijkste pijlers dat binnen veiligheid, hetgene waar we mee gestart zijn, veiligheid en integriteit. Hoe kun je een veilig kader binnen als er inderdaad geen grenzen zijn?

SPEAKER_06 37:47

Absoluut. En ik denk dat grenzen, we hebben er ook een beetje een andere kijk op dan de klassieke modaliteiten van grenzen en consent. Ik denk dat dat ook allemaal heel mentaal is en heel straightforward. Als je echt met het lichaam gaat werken, zie je dat dat eigenlijk ook allemaal veel complexer is, maar eigenlijk ook allemaal veel simpeler. Om grenzen aan te kunnen voelen, moeten in het lichaam

Grenzen Stellen in Trauma Werk

SPEAKER_06 38:04

zijn. En je moet gereguleerd zijn. Je zenuwstelsels moeten allemaal bezig zijn. En wat je aangeeft, is heel waar. Er zijn heel veel mensen die heel erg op zoek zijn naar hulp vanuit diep trauma, die in non-dualistische spaces terechtkomen. En wat je zegt, van het ego is slecht. Wat ik daarvoor zie, is een bandje dat je over en over afselt totdat je gelooft dat je enlighend bent. Maar aan zo'n mensen zou ik zeggen: kom eens op mijn mat liggen, en wil zien hoe enlighend je bent. Want voor mij is dat een vorm van spirituele dissociatie. En was dissociatie, dat is niet meer aanwezig zijn het lichaam. Dus er is geen plek meer om te gaan voelen wat dat veilig is of niet. Dus ja, het komt altijd hetzelfde neer. Mijn antwoorden op de vraag vandaag zijn heel vaak hetzelfde, maar het is gewoon terug in het lichaam zitten. Dat besluitelt tot alles.

SPEAKER_03 38:55

Ja, maar mooi, want het zijn dezelfde antwoorden, maar wel altijd met een extra stukje of vanuit een ander stukje belicht of zo. Dus ik denk dat dat wel een heel duidelijk beeld of zo creëert. Want gelijk wat gezegd zijn complexe, en misschien voor sommige mensen vrij abstracte concepten of zo. En voor andere mensen gaat dat dan weer diep resoneren en ja, maar het is ook een beetje, dat vond ik ook heel belangrijk van vandaag, de beide doelgroepen aan te kunnen spreken of zo. En zelfs mensen waar het misschien nog heel abstract voor gaat klinken ofzo, maar waar het toch een stukje resoneert, of toch voor de interesse of tot toe aangetrokken zijn, dat we het ook voor die mensen, ja, ik weet niet, kunnen schetsen ofzo.

SPEAKER_06 39:43

Ja, ik zal dagdagelijkse voorbeelden proberen te zoeken. Maar wanneer het je voor het laatste keer zo nog eens echt gewoon met dit super random, gewoon echt kunnen lachen. Echt gewoon diep in je lichaam. Je gelukkig voelen, warm en zeggen van mij. Bijna buis van spreken tranen in je ogen. Het lachen gewoon. Gewoon echt nog eens gelukkig kunnen ervaren. Wanneer je nog eens gaan wandelen in het bos, en dat je gewoon het gevoel gaat van wauw. Dat je rondom je heen kijkt en dat je verwondering voelt. Of wanneer ze dan nog eens echt met iemand de knuffel of lichamelijk contact gaat, dat je voelt van, we zijn hier echt bij elkaar. En bij elkaars lichaam en elkaars ademhaling. Dat zijn toch allemaal heel bijzondere of hele belangrijke dingen om jezelf af te vragen. Van hoy, moet ik daar niet toch wat meer van ervaren? Want ik denk dat we dat allemaal tot op ons stervenbed zou moeten kunnen ervaren, die moment en die dingen. Maar we zijn daar totaal niet meer mee bezig. Of zo nog eens eten, eten, maar echt geen hele dag foto. Oh my, dat is lekker. Want als je terug bij dat lichaam bent, dan krijgen je zintuigen ook weer een plek. Dan wordt alles ook veel intenser. Zoals dat je terug naar je kindertijd gaat en alles de wereld beleeft. Da je niet te veel over nadenkt en gewoon alles binnenpakt. Dat is toch een beetje waarom we hier zijn. Wel is anders het nut van een lichaam te hebben, zintuigen, te leven. We zullen allemaal maar werken en de hele dag overtink en dan sterven. Dat lijkt me zonde.

SPEAKER_03 41:16

Absoluut. En dat is grappig dat je dat zegt, want daar hebben we het mijn kisten vorige aflevering ook heel hard over gehad. Het kindsen in u of zo heel hard bewaren en dat verwonderlijken inderdaad. En de dingen gewoon echt ten diepste, ten volste kunnen voelen, kunnen experiencen. Hoe binnen Inrootement, veiligheid, is dat een van de belangrijkste pijlers waarin waar jullie mee werken, hoe ziet dat er dan in de praktijk uit als iemand bij je op de mat komt liggen, en die heeft inderdaad diep trauma meegemaakt. Twee vragen dat ik dan heb eigenlijk. Hoe merk je of iemand ook effectief daar klaar voor is? Want soms zal misschien iemand zo graag, een beetje gelijk wat we daar straks van over hadden, zo graag van het probleem vanaf willen raken, dat hij zichzelf misschien ook in bepaalde stukken wilt forceren of zo. Hoe merk je dat iemand daar ook effectief klaar voor is? En twee, hoe creëer je die safespace als practitioner? Wat maakt een Woodman practitioner veilig?

SPEAKER_06 42:27

Ja, dat is een hele interessante vraag, en hele moeilijke, dat is heel ervaringsgericht. Dat is ook een vraag dat ik van de practitioners krijg, naar mij toe. Ja, wanneer ben ik een goede practitioner? En ik zeg dan altijd, als jij zelf je veilig zou voelen op je eigen mat. Omdat ik denk dat we ook allemaal onze eigen manier van doen of onze

Veiligheid en Integriteit in Praktijk

SPEAKER_06 42:50

eigen manier van zijn. En ik denk dat je natuurlijk gezien ook de mensen aantrekt die daarbij resoneren. Of dat je ergens in kunt ondersteunen. Dus de eerste regel is: don't preach what you don't practice. Ga niet gaan geven of verkondigen, hetgeen dat je nog niet hebt doorvoeld. Dus als mensen dan bijvoorbeeld zitten op een punt van ja, ik heb te weinig ervaring in dit leuk of met dit, doe dat dat niet. Ontvang dat eerst. Ga de eerste keer ontvangen, gaat de eerste keer doorleven. Maar blijf vooral gewoon bij je eigen center staan. Blijf gewoon vooral staan bij wat kan ik bieden, wat zijn mijn kwaliteiten. Waar ben ik goed in? Ik denk dat dat de eerste hele belangrijke stap is: in veiligheid vanuit de practitioner. Want van daaruit kun je ook heel duidelijk zien. Die persoon komt binnen met deze vraag, is dat iets dat ik je kan bieden. Je kunt ook heel eerlijk zijn en bijvoorbeeld zeggen van op deze moment kan ik je daar niet ondersteunen, maar ik ken daar nog wel mensen die dat misschien wel beter gaan kunnen doen. Dus eerst is gewoon bewustzijn van jezelf, van gekind. Ten tweede, als het dan gaat, ik vind dat altijd een moeilijke. Wanneer is iemand veilig genoeg of klaar genoeg voor dit werk, daar hangt voor mij al een zeker een angst aan vast. Terwijl ik denk, ik geloof. Dat lichaamswerk eigenlijk toegankelijk is voor iedereen. De dosering daarvan is misschien anders, maar lichaamswerk is toegankelijk voor iedereen. Ik heb met heel diep trauma gewerkt. En ik zal een heel expliciet voorbeeld geven als we echt praten over zwaar seksueel, dan moet er misschien uitgeknipt worden. Dat mag niet op.

SPEAKER_03 44:18

Wat ik zelfs zo niet aangedacht, dat is iets voor Mike.

SPEAKER_06 44:22

Ik zal het misschien anders voor worden. Als het gaat over misbruik, intiem misbruik. Die mensen willen misschien in de eerste instantie of in de eerste sessies zelfs nog niet aangeraakt worden. De eerste stap kan misschien al zijn om in een ruimte te zijn met iemand anders en hun ogen te sluiten. Want dat op zich is voor dat lichaam al heel bedreigend. Dus je gaat altijd een beetje gaan aftoetsen van waar begint dat lichaam zich bedreig te voelen. En het is de kunst om stil aan die bedreiging te introduceren en dat lichaam ook terug aan te leren, want het is terug veilig, het is oké. En dat vraagt heel veel vertrouwen. Zeker met mensen wie het vertrouwen heel zwaar geschonden is, is dat een traag proces. Maar dat kan dus zijn in de eerste sessie, ja, gewoon geen aanraking, een tweede sessie aanraking met drie dekens ertussen, en dan verder en verder en verder. Dus ik denk dat iedereen altijd klaar is. Wanneer is iemand echt klaar om te duiken en helemaal los te laten, dat is het moment dat het is gebeurd. Ik wil graag gewoon volen. Ik wil gewoon let's go. Dat is voor mij altijd dan kan ik 100% gaan. Maar tussen die 100 en die 0 is er nog zoveel nuttig werk dat we kunnen doen. Dat voor mensen ook een heel kritiek verschil kan maken.

SPEAKER_03 45:40

Het is een heel breed spectrum. Je gaat met dosering moeten werken, of dat je nu met dieptrauma werkt, ja of nee. Je gaat moeten aanvoelen als practitioner ook van oké, wat zegt dat lichaam eigenlijk op dit moment? Wat zijn zo? Het is heel breed en waarschijnlijk heel genuanceerd en misschien moeilijk om dat. Maar kun je daar zo eens voorbeelden van geven? Wat zijn zo signalen dat een lichaam kan geven, waarvan je zegt. Oei, misschien daar moeten we nog wat voorzichtig zijn of daar ga ik die dosering toch wat minder doen?

SPEAKER_06 46:10

Ik zou eerst graag terug op wat je zei: de gevoligheid. Vegevoligheid is ook een heel belangrijke voorwaarde voor veiligheid. En dat komt ook met je eigen emoties terug te doorvoeren, zodat je die gevolgheid terug hebt. Mijn duidelijke signaal is: ik vertrek vanuit neutraliteit. Of voor een sessie probeer ik te zien: waar zit ik in mijn eigen center? Is dat helder? Voel ik mij rustig? Voel ik mij veilig? Vel ik mij oké? Ben ik vooral aan het stressen? Ben ik distracted? Nee, ik ben aanwezig top. Vandaar vertrek ik, en dan voel ik eigenlijk heel gemakkelijk waar de andere zit. Want we pikken dat op, nonverbaal, maar ook in het veld. Dus eigenlijk, dat is al het eerste ding. Is gewoon al gaan voelen van waar zit een andere persoon op deze moment? En dan observaties, dingen die je kunt zien. De allerduidelijkste of een van de eerste instincten in het lichaam. wanneer dat iets niet doorvoeld kan worden en zich vastzet, is gewoon de ademhaling dat stopt. Dus met trauma, een van de eerste dingen dat er gebeurt, er is een verandering in die ademhaling. Als je dat proces even terug draait en je kijkt naar het lichaam, er is altijd heel veel te zien aan de ademhaling. Zit je heel hoog in de borstjes, zit er veel angst. Is hij heel disconnected, gerakt hij niet tot beneden. En dan verder werken we met twee heel belangrijke patronen. Dat is de pattern of emotional suppression en de pattern of emotional protection. Dus als je gewoon even nadenkt, iemand die heel bang is, of bang is om gewest te worden, wat gaat hij doen? Die gaan zo zitten. Dus dat is die emotional protection. En dat zit ook in heel subtiele zaken. In die schouders, in het middenriff, in de nek, in het gezicht zelfs. Dat kun je ook heel makkelijk herkennen waar zit iemand. Hoe veilig voelt dat lichaam zich eigenlijk. En die suppression is echt gewoon dat patroon van alles. Maar naar beneden te duwen. Heel vaak heel veel spanning in dat hoofd. Dan noemen we de mental protectors en de nek. Die zijn gewoon constant gespannen om allemaal op te duwen te duwen en die gevoeligheid binnen te houden. En de heupen. En dat is iets dat ik als kinesotherapeut heb gezien heel onze maatschappij. Iedereen heeft of veel last van hoofdpijn, nekklachten, rugklachten, of heupen. Of iets met de ademhaling. We zijn allemaal zo gewend. Dat zijn ook de dingen die je altijd gaat zien of gaan zien van hoe actief zijn die om een beetje te voelen van hoe makkelijk kan het lichaam loslaten. En de belangrijkste is de ademhaling. Ik kan zoiets aan nu vragen. Kun ik een keer inademen en mijn geluid uitademen. Gewoon met geluid. Ja, maar echt met geluid. Ah, echt zo doen of aan. Dat is ook een belangrijke: kan iemand dat geluid maken, aanwezig zijn bij zijn eigen expressie zijn. Want daar hebben veel mensen ook heel veel angst op.

SPEAKER_03 49:01

Ja, angst voor oordeel.

SPEAKER_06 49:04

Angst voor oordeel, angst voor fouten, angst van oh, hoe moet ik klinken. Angst van als ik eigenlijk naar waarheid ga spreken, hoe gaat hier alles in elkaar storten, en wie zijn huis ga ik in de fiek gaan steken. Dat zit er allemaal onder. Dat geeft allemaal heel goede indicaties over waar zit iemand juist.

SPEAKER_03 49:22

Ja, dat doet mij denken aan. Ik heb ook wel vernomen van bij een Woodman kunnen er ook wel serieuze, het woord momenten van loslaten komen. Dat het lichaam bepaalde dingen wilt loslaten,

Lichaam en Loslaten

SPEAKER_03 49:35

waar al dan niet geluid bij komt. Hoe creëer je daar dan inderdaad zo de safespace voor als je merkt dat dat lichaam dat misschien wel wil doen, maar dat de persoon zelf het van bovenaf in zijn hoofd probeert te blokkeren van nee, wat gaat hij wel niet denken als ik hier begin te roepen. En dat kan toch niet dat ik wil roepen. Of zo van die zaken? Dat is ook niet iets alledaags. Dat is niet iets wat ons wordt aangeleerd. Roep maar, laat het er maar uit. Het wordt danzeerder afgeleerd, denk ik. Hoe faciliteert je dat?

SPEAKER_06 50:08

Ja, je follow the clues, je zegt het hoofd houdt het tegen, dus dan gaat je naar het hoofd. En in deze zin is ik wil dat hoofd niet bypassen. Het hoofd creëert ook het verhaal en is ook een deel van integratie. Stel je dat je alles eruit gaat gooien en dat hoofd volledig negeren, dan kun je afvragen wat iemand zijn ervaring achteraf ga zijn. Dat hoofd gaat dubbelzaar terugkomen. Dat ga niet akkoord zijn met wat er juist is gebeurd. Dus daar opnieuw moet ook in onderhandeling gaan, in gesprek gaan praten over oké. Je lichaam er wilt iets naar boven komen in je lichaam, en in je hoofd voelt zich onveilig. Waar ligt dat allemaal aan? Welke oordelen houd je over jezelf vast? Ik wil is dat een oordeel, mama, papa. Eerst van ja, ik zou dat niet moeten doen, maar dan de volgende lijn is mama en papa, maatschappij. Dus even terug, dat kind in dat hoofd ook aanleren van het is mij wel veilig om even zelf te zijn en te expressen en dingen los te laten. Controle is een heel koppig iets, het koppig patroon. En controle gaat het meestal niet wegkrijgen door nog harderte te gaan in te boksen. Soms wel, sommige mensen hebben dat nodig, maar dan communiceer ik dat

Woede en Angst

SPEAKER_06 51:26

ook. Maar het is eerder om ook weer terug meer compassie, bewustzijn daar te brengen. Top het punt dat misschien iemand voelt van oké, je kan het wel vanzelf komen. Dus alles heeft zijn timing. En als ik met een voorbeeld kan illustreren. De meeste vrouwen zijn oké met hun verdriet en niet met hun woede. En de meeste mannen zijn oké met hun woede en niet met hun verdriet. Maar dat kan ook switchen. Een mooi voorbeeld daarvan is: we hebben een man gehad op zowel onze level 1 als level 2 opleiding. En die zat daar met enorm veel woede. En die voelde dat. En die voelden al heel lange tijd, maar die had daar enorm veel angst op. Dus dan kun je gaan vragen waarom zit er zoveel angst op. En die had echt het gevoel, als ik die woede eruit gelaten, ook omdat er zoveel al in zijn richting was gekomen van destructiviteit. Ik ben bang dat ik veranderen niet. Of je niemand dat ik niet herken, en ik dingen ga kapot maken en mensen pijn doen. Dus de woorden die er al zo lang zit, zeker als ze praten over grensoverschadig gedrag, over trauma, dat heeft een hele zware lading met zich mee. We hebben dat een aantal keren geprobeerd, en wat er uiteindelijk nodig was bij hem om het los te krijgen, was vier mensen. Eén persoon aan elke hand en elk been. En vasthouden om uindelijk die containment te bieden. Ik kan hier gewoon volledig alles laten ontploffen en het eruit laten. En ik moet niet in die angst zitten van ik ga niemand kapot maken, want ze zijn gewoon sterker dan mij. Dus ook geen sluitend antwoord, is heel erg zoeken naar oplossingen en naar manieren om dat. Het is heel complex. Het is heel complex.

SPEAKER_03 53:04

En heel individueel werkt.

SPEAKER_06 53:06

Heel individueel, heel individueel. Veel in conversatie gaan, in dialoog gaan, op onderzoek gaan van wat is er nodig. Ik persoonlijk, ik heb daar niet zoveel nood aan om dat allemaal eruit te gooien. Mijn medicijn is creëren. Ik gebruik die woorden, dat vuur, om dingen te maken en er iets moois mee te doen. Het is meer dan alleen dat. Het is niet dat je een release nodig hebt om te helen. Dat is niet waar. Dat is hetgeen waar mensen mentaal me naar binnen stappen. Dat ook niet klopt.

SPEAKER_03 53:33

Ook misschien hetgeen dat we wel tegenwoordig ook wat meer gevoed wordt door social media. Wel veel wat je ziet passeren van lichaamswerk, is dan ook net de extreme releases die dan in beeld brengen.

SPEAKER_06 53:44

En dat is voor een deel ook sensatie. Dat geeft ons die adrenaline dat gevoel van wow. Me, meer,

Blokkades en Controle

SPEAKER_06 53:51

meer. En soms is het minder, minder en minder.

SPEAKER_03 53:54

Ja, want dat ging eigenlijk mijn volgende vraag zijn. We hebben nu gesproken over voorbeelden van mensen die bepaalde blokkades voelen en daardoor net minder als ze voelen dat ze een release nodig hebben, dat proberen te containen of tegen te houden. Je zult het misschien ook wel tegenovergestelde meemaken, mensen die net all over the place zijn, waar het eigenlijk van overloopt. En dat dat misschien net een storende factor in hun dagelijks leven kan zijn, dat ze dat precies niet onder controle krijgen of zo. Controle tussen aanhalingstekens, maar dat ze merken van ik loop precies over. Ik heb geen grens daarin ofzo.

SPEAKER_06 54:31

Ja, dat vind ik een heel bijzondere. Want ik ben ook heel gevoelig en ik voel ook heel veel, maar ik heb ook mijn grenzen daarin. Dus ik denk dat daar draait over grenzen en ook over waar hangt je verwachting nog. Voor mij heeft dat dikwijls te maken met waar voel je nog verantwoordelijk over? Mensen die een veld altijd zo op de buiten ligt en alles aan het afskannen zijn, dat komt ook vanuit onveiligheid. Dus dan is het ook weer even zien van.

Gevoeligheid en Grenzen

SPEAKER_06 54:59

Maar waar zit nu die onveiligheid? Want dat kan eigenlijk niet dat je continu zoveel emotie blijft voelen. Het moet ergens komen vanuit een interne onrust of een onveiligheid. Da er ook voor zorgt dat je altijd maar alles binnenpakt.

SPEAKER_03 55:12

Dat je alles absorbeert van anderen.

SPEAKER_06 55:14

Ja, en dat is niet zozeer absorberen, maar dat is eerder gewoon voelen absorberen, dat is precies alsof je van niemand anders iets pakt en dat je nu in hebt, ik geloof daar niet echt in. Maar je georganiseert je eigen systeem wel op basis van waar je op intunt. Dus tuur je in op heel veilige mensen, dan begin je veilig te voelen. Toen in op mensen met heel veel stress en woede, dan gaat u ook zo voelen, dat is normaal. Maar dat is meestal een proces dat is ontstaan, ook vanuit veiligheid. Als ik alles altijd maar in doog heb, dan weet ik altijd waar iedereen zit en dan kan niemand mij kwetsen of mij iets aandoen. Dus het is ook die route naar die keren gaan dat die dingen oplost. En dan ten tweede ook leren van ik ben daar niet verantwoordelijk voor van hoe andere mensen zich voelen. En terug die gevoeligheid intern naar jezelf keren. Want je zij eigenlijk je eigen emoties aan het voelen. Je aan het voelen of aan het projecteren wat je opikt van die anderen. En dat is het moment dat je eigenlijk je sensitiviteit of je hooggevoeligheid voor de foute redenen, de foute manier inschakelt, die kan ook op een totaal andere manier organiseren, waardoor je kunt kiezen. Nu ga ik dat plaatsgeven en nu niet. Nu kan ik dat gebruiken van mijn werk. Ik ben ook hooggevoelig, anders kan ik mijn werk niet doen. Maar ik ben niet hooggevoelig voor Jan en allemaal man. Als mijn werk gedaan is en ik heb er geen boodschap aan, dan staat die deur dicht. Dus daar is meer grenzen weer, grenzen en ook psef

Enroutement en Co-regulatie

SPEAKER_06 56:36

schuldgevolgen laten. Dat je niet de anderen in verantwoordelijkheid ook niet zijn.

SPEAKER_03 56:42

Is dat iets wat met een rootment ook? Kan Enrootment daar ook iets in betekenen dan? In die deur leren dichtdoen?

SPEAKER_06 56:49

100%. Want wat enrootment is, is gewoon corregulatie. Als ik daar op die manier daar zit, dan heb je ook de kans om datzelfde te voelen of te ontdekken. Want ik bied de eiland of dat platform ook. En ik kan ook. Ik weet niet wie dat uit heeft geschreven, maar het is zo. De heeler doesn't heel someone else. Heeler is gewoon bij zichzelf en geeft de anderen de kans om mee in dat veld te stappen en dan heelt de andere zichzelf. Dus ik denk zelfs niet er iets voor moeten doen. Ik denk ook gewoon buiten een route, gewoon met de juiste mensen zijn. Dat is op zich al een enorm medicijn. En als je zo overweldigd bent door het dagelijks leven, dan denk je dat je zelf de vraag moet stellen, wat je constant omringt. En wat dat ook binnenin je losmaakt. Dat zijn twee dingen: je omgeving en binnenin. Dat zijn dingen die je bij Rudent ook kunt behandelen en onder te loep nemen. Absolut.

SPEAKER_03 57:48

Kun je ons eens meenemen in hoe dat is super individueel en

Sessies en Structuur

SPEAKER_03 57:54

een breed spectrum, maar kun je ons eens meenemen? Je hebt nu net een klein voorbeeld gegeven van die man die dan door vier mensen tegelijk contained moest worden, zodat hij het kon loslaten. Kun je even meepakken in hoe kan zo'n sessie eruit zien mogelijk? Mensen gaan op de mat liggen, of is er eerst een gesprek?

SPEAKER_06 58:14

Ik zeg altijd, en routment is een toolbox. Er zit van alles in. Er zitten gesprekstechnieken in, psychosomatische technieken, tuntechnieken, er zitten dingen in, echt bodywork. Dat ook het lichaam fysiek openmaakt, dingen die na emotional release kunnen werken, energetische dingen. Dus het mooie daaraan is, is dat je kunt flowen met wat het lichaam op dat moment vraagt. Over het algemeen. De dorst necessie. Voor mij de structuur dat werkt, is iemand komt binnen. We hebben even een gesprek. En dat is niet een gesprek van we blijven aandeloos in cirkels draaien, maar dat is een gesprek van ik wil een beetje weten hoe je leven op dit moment is, hoe je mezelf bezig bent. En dan gaan we zo snel mogelijk gaan zakken naar dat lichaam. Oké, die gedachte daar, voel je erbij in je lichaam. En dan begin je eigenlijk de brug al te maken naar dat lichaam en mensen beginnen wel stiles aan te zakken. Dat is iets dat rechtop kan gebeuren, maar ook liggend. Sommige mensen moeten echt gaan liggen om dat ook te kunnen doen, dat ze anders ook gewoon in dat hoofd blijven. En dan ga je naar het lichaamswerk. En dan zijn er een paar verschillende manieren. Er zijn bepaalde sequenties die we kunnen gebruiken, afhankelijk van wat er het meest nodig hebt, of het meest nodig is, en dat is ook heel intuïtief. En dat kan er ook energetisch werk bij bekijken. Dat komt meestal pas kijken wanneer dat lichaam zijn panserop heeft losgelaten. En het allerbelangrijkste op het einde. Want dat is allemaal de aanloop, waar draait eigenlijk om, is het moment waarop het allemaal terug samenkomt. Of de nette en rootement voor mij. Is stilstaan bij. Hoe voelde je nu in het lichaam? Wat is er veranderd? Hoe pakt deze mee naar het dagelijks leven? Kunnen we dingen gaan doen: interventies, activiteiten die je ook hierbij kunnen helpen, of terug in deze modus schakelen. En meestal als mensen in die modus zitten, dan weten ze wel heel. Ja, ik zou meer wat aan moeten doen. Of meer hulp vragen, of meer vriendesteunen, dit en dat. En dan is actie. En dan is implementatie en integratie. En dat is eigenlijk het belangrijkste. Maar het kan ook totaal anders lopen. Mensen komen binnen en denk van ik ga niet babbelen, we gaan gewoon liggen. Dat er gewoon niets gebeurt

Stilte en Aanwezigheid

SPEAKER_06 1:00:33

een half uur.

SPEAKER_03 1:00:34

Dat er helemaal niks gebeurt.

SPEAKER_06 1:00:36

Er gebeurt heel veel op een half uur als niks gedaan wordt.

SPEAKER_03 1:00:38

Ja, eigenlijk dat iemand gewoon ligt en jij.

SPEAKER_06 1:00:42

Unconditional presence.

SPEAKER_03 1:00:43

Oké. Ja, interesting.

SPEAKER_06 1:00:47

Gewoon om te spelen met de verwachtingen waarop de persoon weer binnen loopt. Als ik voel van dit is iemand met verwachtingen. Ik zie mezelf soms een beetje als een clown zo. Ik vind dat leuk om mensen te triggeren in die stukken. Omdat ik ook weet dat dat keihard brengt, ik heb dat zelf ook moeten ervaren. Maar gewoon om moment dat anticipatie nog aanstaat, dan is iemand de zessie aan het controleren. Dat is eigenlijk niet het punt. Ik zou daar eigenlijk moeten zijn om te ontvangen en te ontdekken. En als je die controle aan blijft staan, dan kan ik ook niks doen. Dus ik kan er ook niet tegen gaan vechten. Dan wacht ik gewoon tot het druk bedaart. Dus ja, opnieuw daar veel mogelijkheden. Het is een art vorm. Het is niet gewoon een protocol om te volgen. Dan maak het ook leuk, dan houden we het interessant.

SPEAKER_03 1:01:33

Ja, houden het taagend. Ja, en ik denk dat dat ook heel belangrijk is als facilitator of therapeut, of iemand die de anderen wilt helpen, dat je daar flexibel in kunt zijn. Want dat doet mij denken aan gesprekken dat ik over een cliënt heb gevoerd met collega's en mijn supervisor. En dat ik ook zei van die cliënt zegt 40 minuten niets. We zitten 40 minuten in stilte bijvoorbeeld tijdens de sessie. Nijtijd. Soms. In het begin was dat meer dan nu. Maar er wordt heel veel gezegd. Er wordt heel veel gezegd. Maar dat is heel moeilijk om uit te leggen aan sommige mensen. Sommige mensen gaan daar echt heel hard van in weer staan. Die controle toch volledig over en dat kan toch niet. En je moet dit en dit en dat doen. En ik zou zeggen van ja nee, er gebeurt eigenlijk heel veel in die stilte. Stilte kan enorm krachtig zijn. En niets doen is ook een interventie eigenlijk.

SPEAKER_06 1:02:30

Het lichaam en de ademhalingsprekboek deel. Dat op zich is al een heel gesprek om te voeren. En ook, dat is mijn grootste probleem met verbale therapie. Hoe ga je in godsnaam iemand leren om te voelen als je ze de ruimte niet geeft om het te laten komen. Ja, en dan voel je daarbij. En hoe komt dat? Ik was juist aan het voelen en dat werkt niet zo, maar het probleem is met thapeuten die klassiek geschoot zijn en gewoon zelf nog.

SPEAKER_03 1:02:59

Ja, maar dat wordt inderdaad, afhankelijk van welke stroming natuurlijk, wordt dat wel heel hard aangeleerd. Ik zeg het, als ik dan met sommigen, zeker niet met allemaal, maar als je dat met sommigen bespreekt, die zijn echt zo van nee, maar je gaat toch niet in stilte. Wat?

SPEAKER_06 1:03:13

Er angst en controle. De klassieke therapie. En waar hebben we allemaal schrik van,

Vertrouwen en Non-actie

SPEAKER_06 1:03:20

dat is de leegte en de stilte. Dus laat dat nu net het beste medicijn zijn van allemaal.

SPEAKER_03 1:03:24

Ja, enorm. Maar ik moet zeggen, dat is voor mij ook een proces geweest. Want dat is atypisch in de zin van, ik heb niet superveel cliënten die daar 40 minuten in stilte zitten. Maar ik stond daar wel vanaf het begin heel hard voor open ofzo. Er is niemand die mij heeft verteld van ja, Saya, je moet dat nu ruimte geven. Nee, ik voelde intuïtief gewoon heel hard aan van dit is wat er gewoon zich aandient. En voilà, dat moet ook gewoon oké zijn. En dat leert mij ook weer heel veel over mezelf. Want laat mij nu ook wel iemand zijn dat net heel hard floreert in het babbelen de podcast niet voor niets. Dus superinteressant om dat zelf ook te kunnen ervaren van oh my god, er wordt zoveel gezegd eigenlijk in stilte. Wat jij zegt. Die persoon brengt dat ook heel eerlijk aan. De vraag dat je mij nu stelt, stopt daarmee, want ik kan niet voelen zo. Je stelt mij te snel en terug een vraag. Dus dat geeft heel goede feedback eigenlijk. Iets waar andere mensen misschien schrik voor of zelfs niet zullen opmerken, laat staan en het communiceren. Zegt die persoon ook gewoon wel. Zo kan ik niet voelen.

SPEAKER_06 1:04:35

En ik denk dat je dan op de goede weg als je kunt neergaan zitten en gewoon de vraag stel naar voelen: wat is er nu in dit moment, in deze connectie, in deze ruimte, in deze veld nodig? En soms is dat niets. En dat is het antwoord. Je daar comfortabel mee zijn. Je kunt daarop vertrouwen, want het draait elk om vertrouwen. Het vertrouwen dat er niets moet gebeuren.

SPEAKER_03 1:04:59

Ja, en dat is iets waar in de maatschappij ook niet direct aanvaard wordt. Er moet altijd iets zijn, een pil of een oplossing, of je moet iets doen, je kunt toch niet zomaar het zo laten.

SPEAKER_06 1:05:13

Hoe dat daoïs met zegt, non-action is the hardest form of action.

Balans tussen Mannelijk en Vrouwelijk

SPEAKER_06 1:05:18

En dan moet je allebei wel een plekje krijgen, denk ik. Komt in de Rudme het ook heel erg terug. We noemen dat zero space. Zero space reset. Het moment dat je te veel begint. Back of back the fuck af. Terug naar de center. Something's about to shift. En dan kan ik gewoon geduldig zijn en daar terug met de intuïtie meegaan. Dat is fantastisch. En wat van de flora kunt zitten. Je kunt zusjes van drie, vier uur doen en op kijkelplekje terechtkomen.

SPEAKER_03 1:05:49

Interesting.

SPEAKER_06 1:05:50

Dat is fantastisch.

SPEAKER_03 1:05:51

Ja, groeien ook wel dat jullie daar extra aandacht ook aan bieden. Ik kan me voorstellen om terug te grijpen aan het begin van ons. Gesprek dat facilitators vanuit de goede wil wel ergens, maar te hard zo van hier van alles. Ik moet, ik moet, ik moet.

SPEAKER_06 1:06:07

En ik moet presteren.

SPEAKER_03 1:06:09

En dan komt het niet meer vanuit.

SPEAKER_06 1:06:12

Back the fuck af.

SPEAKER_03 1:06:13

Back de vlak af. Zadig. Oké, top. Enrootment werkt ook met het energetische, heb je net ook gezegd. Ik had dat op je website ook heel mooi gezien met mannelijke en vrouwelijke energie. Ik vraag mij af en non-dualiteiten en dergelijke, heb je ook al meerdere keren aangehaald. Ik vraag mij af, voor sommige mensen is dat zo van ja, ken ik, resoneert, keihard, voor sommige mensen is dat wat. Hoe breng jij die concepten inrootement, in de opleiding, maar ook in de behandelingen, zodat het toegankelijk is, ook voor die mensen die daar zoiets hebben van dat klinken als zweverige termen. Da ken ik niks van. Wat is dit?

SPEAKER_06 1:06:56

Ik heb er een beetje een zo'n ik van. Hoe zie je het daar? Een beetje een dehoeven. Om dat zo te expliciet te gaan uitleggen. Ik vind dat er nu zo'n heel theater gekomen rond energie, rond dit en dat. En dat is allemaal zoiets. Het is iets speciaal. Zo'n spiritual badge dat je zo op je trau kunt hangen. Ik probeer zo weinig mogelijk in die termen te praten. In de zin van ik denk of het energetisch concept of de visie op energie. O de oude visie, een oude visie op energie. Overlapt ook heel erg met onze westerse begrip nu van het zenuwstelsel. Voor mij zijn dat gewoon twee dezelfde dingen. Plus dat er bij energie ook wel iets wat extra lichamelijke perceptie bij komt kijken. Van een veld dat je ook kunt voelen en kunt zien. Mens hebben hun eigen chaos. Ik weet dikwijls wat ik moet doen, andere mensen zien wat ze moeten doen of horen wat ze moeten doen. Er komt heel veel bij kijken. Maar dat doen we ook pas op als we dat echt expliciet behandelen doen in een level 2, met mensen die al een heel direct

Energie en Integratie

SPEAKER_06 1:08:02

hebben doorgelopen. Met cliënten ga ik daar dikwijls niet zo op ingaan. Maar cliënten komen wel heel vaak met die vraag van ja, ik wil mijn mannelijk en vrouwelijke energie meer balaneren. Ja, voor mij klinkt dat gewoon van je wilt gewoon dat je zenuwstelsels terug met elkaar kunnen communiceren. Mannelijke is iets heel sympathisch. Dat is doen, dat is aanstaan, dat denken, dat is structuur, dat vechten. Vrouwelijk is heel erg dat doorzalen of te afwachten, te zijn, dat blijven bestaan. En we zijn naar die middenweg aan het zoeken. Wat je bij de meeste mensen zie, ze gaan van burn-out naar paniekanval, naar burn-out, naar stress, naar burn-out naar paniekaanval. Dat is voor mij het beste voorbeeld van constant van een shutdown naar een overactivatie gaan. Van een heel ongezond vrouwelijk naar iets heel ongezond mannelijk. Dus in die termen kun je dat ook omschrijven. Waar willen we naartoe? Dat we gaan zien wat zijn de gezonde kwaliteiten in ons mannelijke, in ons sympathysysteem, wat zijn de gezonde kwaliteiten in ons vrouwelijke. En hoe gaan we dat samenbrengen, zodat we gewoon een dynamisch systeem terug zijn en zelf kunnen kiezen. Nu ga ik voor deze strategie gaan en nu voor deze. Ik moet continu on top of everything zitten en continu controle hebben over alles en continu alles bij je hebben en nadenken en uitplan. Nee, dat heeft zijn plek. Ik kan dat gebruiken, maar ik kan ook eens een keer dat proberen. Ik denk dat daar mensen naar op zoek zijn, ik probeer dat heel praktisch te benaderen. Dan maakt dat tastbaar en daar kunnen mensen ook mee aan de slag. Want het blijft een onduaal concept, ben ik niet om te zeggen dat dat fout is, en dat juist, dat dan mannelijk is en dat vrouwelijk. Goed in balans voel je je. Denk je dat dan belangrijker is of een belangrijkere plek om daartoe te werken?

SPEAKER_03 1:09:47

Mooie vergelijking ook met inderdaad de westerse begrippen van het zenuwstelsel en het parasympathisch, het sympathische en de symptomen dat daarvan uit kunnen komen, gelijk, een bepaald paniekanval en een shutdown en zo. Ik denk dat dat is een vergelijking dat ik nog niet heb gehoord, en dat dat heel vertalend kan werken of zo naar mensen. Want ik denk inderdaad, mannelijk en vrouwelijke energie en dat soort zaken, allemaal mooi en zo. En voor sommige mensen zal dat zeker resoneren. Maar ik denk heel veel mensen hebben deze vergelijking nog niet

Non-dualiteit en Dualiteit

SPEAKER_03 1:10:15

gehoord.

SPEAKER_06 1:10:15

Maar zo is het ontstaan. Dat is wat er oorspronkelijk mee bedoelde. Maar dat is het probleem. Wij zijn geen yoghic masters en niemand neemt nog de tijd om echt te leren over tantra, over daoïsme, over energiewerk. We doen ineens allemaal maar mannelijk, vrouwelijk. Ja, maar doe je even understand what it's about. Want dit is geen nieuwe info, dat wisten ze al heel lang. Maar zij gewoon vergeten om ons daarin te verdiepen en ook te bestuderen. Maar we weten het al duizenden jaren, hetgeen ik het nu zeg. Dus ja, terug naar verdieping. Delen ze er eigenlijk mee. In plaats van met termen te bieden ze waoie, daar hou ik niet zo van.

SPEAKER_03 1:10:55

Je spreekt over we zijn inderdaad op zoek naar die balans tussen die twee zaken, of het zenuwstelsels ook. Kan die balans er voor verschillende personen er anders uitzien?

SPEAKER_06 1:11:06

Absoluut. En ik denk dat dat ook heel erg kan evolueren. Er zijn periodes waar ik veel liever in iets vrouwelijk ga staan dan iets mannelijk. Omdat er iets in mij ook roept, dat er in dat stuk iets gezien wilt worden of verdieping moet ontstaan. Ik denk dat het ook heel erg verschilt van elke connectie met welke persoon. Ik denk dat wij onszelf allemaal een beetje anders positioneren ten opzichte van vriendschappen, maar zeker in relaties. Dat de ene dominant in dag ga zijn en een andere dominant in du. Om dan een soort van balans tussen de twee mensen te zoeken. Dus de vraag is ook: waar ben je comfortabel ben? Waar ben je gelukkig in? Voor mij is dat ik ben heel goed in het mannelijke, maar ik ben ook heel gelukkig in het vrouwelijke. Dus ik wil dat die twee in mijn relaties ook wel de kans kunnen hebben dat ik niet altijd zo in die aanmodus moet staan. Ik zet mezelf ook graag eens een keer uit. Dus dat denkt ook af van wat je wilt, natuurlijk. En wat dat je gelukkig maakt.

SPEAKER_03 1:12:01

Ja, en hoe dat evolueert, hoor ik je ook zeggen.

SPEAKER_06 1:12:04

Ja, en hoe dat evolueert.

SPEAKER_03 1:12:07

In sommige fases zal misschien het ene zich meer aandienen en kun je daarna naar luisteren.

SPEAKER_06 1:12:12

Ja, en ook het leven, dat is het ding met leven. Want we spreken zoveel over zenuwstelsregulatie, dat is precies alsof we dan zo in het perfecte midden uitkomen. Een gereguleerd zenuwstelsel is responsief aan zijn omgeving. Dat wil zeggen, het leven, ja, morgen sterft uw bom en uw bompa en uw vader, ik ben een heel extreem, en uw hant. En uw vrouw bevalt ook nog van een kind, en dat gebeurt allemaal tegelijk. Ja, goed dat je in je sympathie kunt gaan. Dat is de bedoeling. Maar het is ook de bedoeling dat als de periode is afgelopen, dat je er terug uit kunt. Dat is balans. Dat wil zeggen, ik kan op een goede, adequate manier gaan reageren op wat er gebeurt rondom mij. Maar daar raak ik ook wel weer terug naar het midden. Zodat mijn lichaam terug kan herstellen en kan repareren. Ik denk dat dat balans is.

SPEAKER_03 1:13:02

Ja, en het is dat, denk ik, wat dat bij heel veel mensen ontbreekt en waar de maatschappij ook heel weinig aandacht voor heeft, van inderdaad ook te kunnen terugschroeven nadien. In plaats van go, go, go en te blijven gaan, gaan.

SPEAKER_06 1:13:13

We zitten allemaal op het rat.

Spirituele Ervaringen en Pijn

SPEAKER_06 1:13:15

Het rat blijft maar draaien, het geeft ons ook weinig kans om eraf te stappen.

SPEAKER_03 1:13:19

Dat was de bel. Ik heb nog wel een vraag over het energetische, omdat ik kan me voorstellen dat sommige mensen hebben bepaalde spirituele ervaringen toch ook wel. Kan Enrootment helpen om dat te integreren?

SPEAKER_06 1:13:41

Je gaat me weer al overkomen. Terug naar het lichaam gaan. Er valt heel veel te vinden hier. Het is een space waar ik ook heel veel inspiratie had put. Maar uiteindelijk, als je het niet kunt gebruiken en je kunt doorvoelen, wat zetten er dan mee? Dat vraag ik mijn eigen altijd af. Het leven hoort niet daar zich af te spelen. We hebben hier van alles te doen met elkaar, van alle missies te voltooien. Dus ik denk dat we op een gegeven moment ook gewoon moeten zien van oké, er zijn weer mooie inzichten, maar wat kunnen we daarmee doen? Wat zicht dat over ons? Wat zegt dat over de mens? Wat zegt dat over mijn familie? Want het heel spiritueel gedeelte spreekt graag in raadsels en symbolen en visies en zo. En ik denk dat dat heel belangrijk is voor die integratie om ook te gaan beslissen van wat wij daar juist mee kunnen doen. Want non-dualiteit is non-dualiteit, dat is nooit niet goed of slecht. Ik denk dat wij daar zelf onze keuze in moeten maken en niet beslissen van oké, ik ga daar nu zo mee verder en dan haal ik daaruit. Dus dat is hier verwerken, maar ook hier verwerken.

SPEAKER_03 1:14:50

Ja, want is dan ook niet een trend dat je misschien bij sommige mensen wel ziet, dat ze inderdaad zo wat kunnen blijven behoveren en kunnen blijven. Een beetje die spiritual bypassing, dat je daar straks ook wel zei, dat die net heel veel moeite hebben met het hier te integreren allemaal. Want je hebt het inderdaad hier te doen.

SPEAKER_06 1:15:10

De vraag dat ik altijd stel, waar zit er in je lichaam dat u zo bang maakt om hele taart te zijn? En dat is bijna altijd het antwoord.

SPEAKER_03 1:15:20

Wat zit er dan in het lichaam?

SPEAKER_06 1:15:24

De vlucht naar de non-dualiteit is een vluchtweg van de dualiteit. En ik denk dat echt de spiritualiteit draait om de brug te maken tussen de twee. Dus ook in de pijn te kunnen gaan. Het is een deel van ons. Je vindt het niet zomaar vanuit ontsnappen. Dat is een work like that.

SPEAKER_03 1:15:47

Mooi gezegd. Een vluchten van de afganaar de non-dualiteit is vluchten van de dualiteit.

Proces van Integratie

SPEAKER_06 1:15:59

Omgekeerd is ook waar. Vlucht naar de dualiteit is ook een vlucht van de zon-duite.

SPEAKER_03 1:16:03

Ja, dat is ook wel iets, denk ik, waar. Onlangs hebben we daar nog een ervaring mee mee gehad dat ik dacht van dat maakt u precies heel oncomfortabel zo. Dat contact met alles rondom ons. De consciousness waar je daar straks ook bent. Sommige mensen blijven daar liever ook inderdaad heel ver van weg of zo. Maar ik vraag me af, heeft dat dan ook met pijn in het lichaam te maken of met iets anders?

SPEAKER_06 1:16:34

Wat ik observeer, of hoe ik het begrijp, is enerzijds als mensen naar de non-dualiteit willen gaan, dat vraagt dat je ook ergens je eigen identiteit los laat, of loslaat dat je het centrum bent van heel de wereld en het belangrijkste bent op de Naardbol. Dat zie ik bij vele mensen dan. Dus dat wil ook zeggen dat je moet openstaan om je verhalen los te laten en dat ook iets van een groter perspectief te gaan bekijken. Wat ik denk ik, by the way, de grootste kracht vind aan onduale therapie. Is dat je een ander perspectief kunt krijgen op het verhaal dat je al tien jaar aan het vertellen zijn, wat je maar over blijft zagen. En je pijn is felit, maar het zo'n point. Ik maal moe van, snap je dat? Voor jezelf, ook voor jezelf. Dus daar kan de ondualiteit heel veel brengen. Maar wat ik ook zie, is een hele gezonde bescherming in mensen. Dat is een hele krachtige plek. Dat is heel veel. Je kunt heel veel gaan halen, heel veel downloaden. Sommige mensen zijn gewoon nog niet klaar om daarin te stappen. Dat is ook helemaal oké. Iedereen heeft zijn timing. Dat ego is nog niet klaar om een groter perspectief vast te houden. Ze spreken over Kundalini of Life Force. Misschien zit daar nog te veel trauma op, dat je lichaam ook gewoon blokkeert om die connectie te maken. Ze spreken over Kundalini Risings. Traditioneel, daar deden yogics 20, 30 jaar over. De eerst te laten mergen met dat. Dus dat was een gradueel proces. Dus ook trust the process, trust the timing. Het is niets dat je even snel naartoe kunt en alles gaan opwassen. Het is een heel intieme relatie dat je moet opbouwen met hele spirituele en met jezelf en met uw eigen pijn. Maar dat is ook het grootste gevaar nu. Mensen dat daar keihard naartoe willen gaan, die denken van ah ja, ik ga daar naartoe. En ofwel blijven ze hangen, ofwel worden ze niet eens keihard in die pijn gegooid, komt ineens alles tegelijk naar boven. En dat is ook heel overweldigend. Het is iets dat gradueel moet kunnen gebeuren. En als mensen weerstand hebben om die weerstand ook te honeren, dat te respecteren, dat hoeft ook niet, te mogen op je gemak.

SPEAKER_03 1:18:39

Is dat heel intuïtief dat je dan moet aanvoelen van zit iemand in weerstand, omdat het inderdaad de timing is en het proces, of zit iemand in weerstand omdat hij bepaalde zaken toch nog het proces eigenlijk qua is aan het blokkeren, daarmee.

SPEAKER_06 1:18:55

Mensen zijn gewoon dingen verstoppen. Ik denk dat je dat wel een beetje kunt zien in hoe iemand zijn verhaal vertelt of zijn woorden gebruikt. Of gewoon door observatie en gedrag en hoe dat die persoon is. Het is vrij makkelijk om iemand te herkennen dat in de slachtofferrol zit en zijn verhaal niet wilt loslaten en misschien daarom niet voor een groter perspectieven openstaan. Maar langs de andere kant. Ik denk, als het lichaam helemaal vastzit, dat spreekt ook boekdelen. En voor mij is dat energetische, dat spiritueel, altijd iets. Dat is een beetje een laatste fase van dat hele proces. Ik probeer even meer coherentie in dat lichaam te krijgen of meer samenhang of meer openheid. En dan wordt dat ook allemaal veel makkelijker om daarmee te werken en te gaan integreren. Dus ja, in zekere zin denk ik wel, dat je dat anderscheid kunt maken, maar dat is wel tricky. Dat is niet zo gemakkelijk.

SPEAKER_03 1:19:51

Ik kan me voorstellen dat dat niet zo evident is. Zeker misschien voor beginde practitioners, om zo het onderscheid soms te merken. En gelijk waren gezegd. Mensen zijn goed onbewust ook vaak in dingen te verbergen.

SPEAKER_06 1:20:03

Maar voor mij is dat niet iets om. Het is niets waar ik doelbewust keihard naartoe probeer te werken. Ik zie dat eerder als een resultaat van een proces van embodiment opnieuw. Dat opent zich vanzelf.

Intuïtie en Grenzen

SPEAKER_06 1:20:14

Dat opent zich vanzelf. Hoe meer je met dat lichaam zit, hoe meer dat ze eigenlijk begint te activeren, ineens dat gaat gewoon vanzelf op gang komen. Dus ook weer niet precies om naar te pushen ofzo. Ik merk dat dat voor mij beter werkt dan weer gaan proberen om dat te faciliteren en weer te gaan managen van laten we allemaal gewoon zijn gang gaan. Want het is eigenlijk iets heel heilig dat ontdekt worden door iemand individueel. En hoe minder worden dat ik daar aan vuil moet maken, hoe echter en hoe heiliger dat dat ook is in die persoon zijn ervaring. Het is niet iets dat ik aan niemand anders zou willen gaan geven of zo. Ervaar dat maar aan mij. Ik voel deze van alles gebeuren. Ik heb veel dromen en dit en dat. Ik vind dat zalig. Ik vind dat zalig als mensen dat op zichzelf kunnen ontdekken. En terug verwonderd zijn met die connectie, dat is fantastisch. Maar ik vind dat niet zo zalig om daar zo doodbewust naar te moeten gaan zoeken. Dat vind ik niet zo tof.

SPEAKER_03 1:21:12

Ja, je zei daarstraks van inderdaad, je laat zijn of je laat ontstaan wat je er op dat moment wilt, ontstaan. Maar ik denk, ik weet niet meer hoe je het daarstrax hebt gezegd, maar je zei iets van sommige mensen hebben soms wel net een extra push nodig. Hoe voelde dat dan aan? Nu moet ik net wel echt even extra. En je zei ook van dan communiceer ik dat ook wel op voorhand.

SPEAKER_06 1:21:36

Als ze daar zelf om vragen, als dat duidelijk gecommuniceerd is en afgesproken, en ook als ik voel dat die vraag vanuit een plek komt, dat ik vo van ervaring van oké, dat kan hier.

SPEAKER_03 1:21:46

Als ze zelf eigenlijk vragen van ik heb een push.

Communicatie en Push

SPEAKER_06 1:21:49

Ik zou daar nooit op ingaan. Als mensen dat vragen vanuit een plek van ja, ik moet dat hier nu doen, want anders ben ik het niet gewoon doen. Da zou ik nooit op ingaan. Maar als iemand nu echt zegt van ja, ik heb nu ben nu dat doen en dan gaat hij er gewoon uit. Het lukt niet. Maar ik ben klaar. Ik voel me klaar. En ik heb gewoon. of course. Let's go. En als het dan niet is wat dat was, dan spreken we er ook weer over. Of dat moest zijn, dan spreken we er ook weer over. En dan zorgen we ervoor dat je er ook weer terug mee naar huis kunt, in vrede en in rust. Maar er is altijd voor mij een heel groot onderscheid tussen wat mensen hun hoofd zeggen dat ze willen, en wat het hun lichaam eigenlijk aan het vragen is. Heel dikwijls zegt ons hoofd dat we iets willen, en dat lichaam werken van, doe nog maar even rustig. Ik zou eerder naar dat lichaam luisteren dan. Het hoofd kan ons in de warm brengen. Maar op het moment dat iemand duidelijk zegt van ik wil dat, dat je voelt in dat lichaam van dat zit er klaar. Dat lichaam is ready, dan voel ik ook van oké, let's go. En dan geef ik een extra push. Dan kan dat wel, ja. Het is heel debatable. In klassiek traumagericht werk eigenlijk ook niet mogen. Maar I learned from experience dat je soms eens een keer. We spreken over de comfortzone, de grijze zone, de rode zone. We zeggen eigenlijk in level 1, level 2. Grijze zone uit de comfortzone werken, dat is eigenlijk wel alle therapie quasi gebeurd. Tussen die twee. Terug naar de comfortzone, terug naar de grijze zone. Rode zone, is up for you to explore, maar dan moet expliciet de toestemming hebben van de persoon waar je mee werkt. Er is er nog één, dat is een zwarte zone. En dat zouden in klassieke therapie, dat zou je niet mogen doen. Wat is bijna doodservaring. Of fysiek, van het zenuwstelsel, gewoon echt wow. Ik heb daar persoonlijk heel veel gevonden. Ik wil mensen ook de vrijheid kunnen geven om die zones te exploreren. Ik ben met al die zones comfortabel. Dus ik vind, als vanuit mijn oordeel, uit mijn gevoel, iemand er klaar voor is en zegt van ik wil daar naartoe. Why not? Let's try. Ik heb het zelf ook moeten proberen. Dan heb ik liever echt met mij probeerd dan echt zelf moeten doen.

SPEAKER_03 1:23:57

Ja, omdat je hoor het precies ook van je zit er comfortabel mee. Dus er mag opkomen waar het er op komt, ook in de zwarte zone.

SPEAKER_06 1:24:05

Dat ga mij niet uit mijn stoel blazen of zo. I will be there. I will hold it, dat is een belangrijke, denk ik ook.

SPEAKER_03 1:24:15

Dat je inderdaad dat er iemand is die er staat, die dat kan holden.

SPEAKER_06 1:24:20

En dat is de regel. De cliënt mag in de grijze zone, de rode zone komen, maar als gever in sessies, en de training is een beetje anders, moet jij eigenlijk niet te ver uit de comfortzone gaan, dan wordt het onveilig.

Veiligheid en Comfortzone

SPEAKER_06 1:24:32

Zolang er één iemand van de twee comfortabel is, dan is a safe space. Het moment allebei ontwankelen zijn, dan begint het te wiebelen. En dat gebeurt wel tijdens de training. Dat is ook wel de kans dat we willen bieden aan mensen dat je aan het geven zijn en op echt zelf gewoon keartgetreerd zijn. Ik weet niet meer, daar komen wij en nemen we het ook mee over. Je kunt tenminste eens voelen waar je eigen grenzen liggen in het geven. Ja, dat is zo belangrijk. Superbelangrijk. Want er gaat mee geconfronteerd worden, eens dat je begint te doen, het werk.

SPEAKER_03 1:25:04

Kan een facilitator, als die zelf nog niet comfortabel is met de rode zone bijvoorbeeld, kan die dan facilitaten in de rode zone?

SPEAKER_06 1:25:16

Eerst ontvangen. Het is een heel simpele regel. Op het moment dat je er niet comfortabel mee bent, dan doe je. Ga naar iemand anders, onderzoek het. Tot dat gevoel van ik weet ongeveer wat dat inhoudt, en dan gaat dat je helemaal anders volgen.

SPEAKER_03 1:25:33

Kan het zijn dat je inderdaad ervaren hebt. Je hebt het gevoel van oké, ik sta er comfortabel in. En dat je dan toch op een gegeven moment terug tegenkomt van oei, ik zit tijdens het geven toch weer, ik bod hier toch weer tegen iets aan of zo. Is dat dan een verantwoordelijk beslissing om te zeggen van oké, ik ga even niet meer geven tot die zone, totdat ik dan terug dat nieuwe stuk heb aangekeken.

SPEAKER_06 1:25:58

Ja, dat gebeurt continu. Dat is waarom ik altijd zeg dat dit werk, ook het geven. Het is de most humbling job in the world. Omdat je gewoon continu met je grenzen in contact. Of met je discomfort. Wat ik denk dat een goede manier is om daarmee te deel op dat moment. First of all Zero Space is zo'n waardevolle tool: gewoon even terug te zitten. Ik maak dat van het begin ook al heel duidelijk aan mensen, ik ben hier om je te begrijpen en te helpen. Maar ook de verantwoordelijkheid ligt bij u. Dus ik kan ook gerust even zeggen van ik stap even vijf minuten terug en ik kan erop vertrouwen dat dat wel oké is. Dus dat is een eerste ding. En een tweede ding is: ja, op dat moment wordt je belangrijkste taak de veiligheid garanderen. En dan is het time to back-off en het misschien wat rustiger te houden, dat proces de sessie af te ronden en te zeggen van ja, als ze daarom op willen doorwerken, dan ga ik je moeten doorverwijzen. Of pas terug die persoon binnenpakken op het moment dat je dat zelf hebt ontwikkeld. Het worst case scenario, moet een sessie stopzetten. Als dat eerlijk is, om te zeggen van het kan ook door persoonlijke redenen zijn van. Sorry, maar ik kan op deze moment de veiligheid niet voor je garanderen. Ik denk dat je ook veiligheid schept in een therapeutische band. Om gewoon eerlijk te kunnen zijn en te laten zeggen van ik ben er ook niet superman. Ik kies ervoor om de sessie stop te zetten, omdat ik u de beste veiligheid wil garanderen en het gaan we niet. Dat is ook een van de regels voor practitioners. You cannot give what you cannot receive. Dat is eigenlijk heel simpel. Ja, super duidelijk.

SPEAKER_03 1:27:36

Ja, en ik denk in eender welk, helixwerk, is dat vrij logisch. En komt dat heel vaak voor, dat je cliënten gaan spiegelen de stukken, waar jij oftewel in het verleden al mee hebt geworsteld, oftewel die je momenteel bent aan het aankijken. Dus daar inderdaad ook in voelen van oké, in hoeverre kan ik inderdaad hier ingeven, of komt het momenteel? Dietbij. En wordt het inderdaad omgedraaid gelijk wat je in het begin van het gesprek zei. Want dat is niet eerlijk ten opzichte van je cliënt. Daar komen ze uiteindelijk niet voor. Klopt. Voor mensen die dat zo nog wat eens horen en zoiets hebben van interesting, maar ik sta nog wat twijfelachtig er tegenover. Wat zou je daar zo aan mee willen geven?

SPEAKER_06 1:28:24

En dan spreken we over het werk in het algemeen, of ze is mijn rootement, of opleiding.

SPEAKER_03 1:28:30

Ik zou zeggen, cliënten in de eerste plaats. Mens je zeggen van ik wil wel mijn lichaamswerk aan de slag, ik wil misschien mijn roadment aan de slag, maar geef het try en wees gewoon heel eerlijk over waar je staat.

SPEAKER_06 1:28:43

Stap binnen en zeg van weet ik veel wat, ik heb de podcast gezien. Het sprak mij heel erg aan. Er resoneerde dingen. Hij veel de koal. Als je die kaal voelt, probeer het aan. Maar communiceer gewoon van in het begin. En zeg gewoon van ik weet eigenlijk niet wat te verwachten, of ik heb twijfels. Twijfels zijn welkom daar. Dat is het hele punt. Dus wacht niet op het moment dat je zegt van oh ja, nu ben ik klaar. Moment will never come. Met niks in het leven. Elke verandering is een kleine sprong in het onbekende. Dus take the leap. Try it. If it's not what you want, dan do it again.

SPEAKER_03 1:29:20

Ja, helder. Is dat dezelfde boodschap dat je zou geven aan practitioners

Twijfel en Nieuwe Ervaringen

SPEAKER_03 1:29:24

die dat zoiets hebben aankomen, maar misschien wel inschrijven. Of zou dat iets voor mij kunnen zijn?

SPEAKER_06 1:29:31

Zeker en vast. Je gaat je nooit 100% klaarvoelen. Kom wanneer je klaar bent om even alles wat je dacht los te laten. En gewoon allemaal samen collaboratief op de carous te gaan zitten. Ik kan niet anders zeggen. Kom als je klaar bent om los te laten, te duiken en je limeten te leren kennen. Because it will happen. Dus kom niet in de overtuiging of met de verwachting van oud gaan. Er zit zoveel waardevolle dingen in. It's not the easiest training. Maar het is voor mij de meest eerlijke training out there. Want het gaat u in contact brengen met letterlijk alle conflicten die we over alle jaren hebben ervaren. En dat we gewoon in die veilige setting echt een tijd voor hebben om dat te gaan exploreren. Zodanig dat je daarna veel meer confidence geven, dat is eigenlijk het punt. En kom ook wanneer je de roept voelt om anderen hierin te helpen. Kom niet alleen voor jezelf. Dat is ook heel belangrijk. Dan ga je ook snel tegen de muur aanlopen.

SPEAKER_03 1:30:41

Ja, de seviour complex waar we het eerder al over hadden.

SPEAKER_06 1:30:46

Dus het is oké dat je voelt dat je zelf heeling nodig hebt. Niemand is helemaal geheeld. Je zijn nooit geheeld genoeg om dit werk te doen. Maar kom ook met de intentie van ik wil dit ook bieden aan de wereld. Want je gaat dat je er zelf ook sneller door heelt als je het zo pakt.

SPEAKER_03 1:31:08

Ik ben aan het denken aan het begin van ons gesprek. En ik wil ze toch nog eens even stellen, want ik weet niet of we er toen zo dingen op in zijn gegaan, maar het is eentje dat jij zelf ook heel belangrijk vond om mee te geven. Wat is de missie van Enroadment?

SPEAKER_06 1:31:24

Het allerbelangrijkste of wat dat zo verschillend maakt, is dat er zo'n focus ligt op die morele waarde. En dat we daar ook echt mee aan de slag gaan en dat we dat ook levend willen houden. Dat we niet willen dat het verloren raakt de integriteit bewaard blijft. En ik denk dat het allerbelangrijkste is dat het iets is waarmee we eindelijk met de mens kunnen werken in zijn volledigheid, maar ook vanuit het perspectief dat de persoon al heel is. Want ik heb het daar fout in gaan, met het gevoel dat er allemaal iets mis is met dat we geheeld moeten worden en dat we dit en dat en dat. We vertrekken vanuit heelheid. En ik denk dat dat de grote shift is in intentie en paradigma. Dat ik zou willen zien veranderen in de wereld ook en meer op de voorgrond gaan treden, dat mensen gewoon sneller tot dat punt komen van ook terug oké met zichzelf te zijn. Want het is eigenlijk daar dat het heelproces maar echt begint.

SPEAKER_03 1:32:23

Het leren oké zijn met jezelf.

SPEAKER_06 1:32:25

Iedereen is op zoek naar zelfliefde, is in eerste pas gewoon oké zijn met wie je bent en hoe je bent.

Missie van Unrootment

SPEAKER_06 1:32:31

Dus dat is heel belangrijk, vertrekken vanuit de heelheid van de mens. Niet doen alsof er iets mis is met iemand. En dat ik de persoon ben die dat dan moet fixen voor je. Nee, nee. Ik zit hier tegenover u. We zijn exact evenveel waard, en je zit even heel als mij, en ik wil gewoon over u leren. Ik wil gewoon horen waar je allemaal mee zit. Dat is al. Dat is all we niet. Het is door al die jaren dat ik heb gezien de technieken allemaal goed en wel, maar die essentie. Dat is het medicijn, dat is wat alles verandert. Gezin worden in je volledigheid, in je heelheid, zonder oordelen. Geaccepteerd worden, dat kun je zelf ook leren accepteren. Dat is wel mooi erg.

SPEAKER_03 1:33:15

Zeker. Welke kleine stap zou jij luisteraars aanraden? En voornamelijk aan luisteraars die daar nog geen lichaamswerk hebben gedaan. O die misschien daar al wel eens iets in hebben gedaan, maar nog niet helemaal mee bekend zijn. Welke kleine stap zou jij aanraden waar ze vandaag of morgen aan mee kunnen beginnen om meer die embodiment te voelen, om meer terug te gaan naar die route?

SPEAKER_06 1:33:42

Ik denk een hele simpele voloefening. Gean gewoon 20 minuten zitten op een stoel. Probeer te ademen, probeer te zien tot waar je ademhaling kan gaan. Probeer eens te voelen tot waar je je lichaam kunt voelen, wat je kunt observeren. En ik denk dat dat wel genoeg indicatie ga geven van waar je ongeveer sta in elk proces. En wat ik mensen dan zou aanraden vanuit dat perspectief, want ik ben meditatie en oefening is allemaal goed en wel, maar dat wordt ook weer zo'n moedje. Is als je gevoeld van ik mis ergens connectie met mijn lichaam. Wat is een activiteit of iets dat ik kan doen, waarbij ik die connectie terug kan herstellen en dat die net iets heel dagelijks of heel tastbaar maken. Dat dat ook een praktis kan zijn dat je gewoon dagelijks terug dichter bij jezelf brengt. Omdat ik ook zie met mensen is: we kunnen nu die oefeningen doen en dat en dat en dat, dan wordt dat ook zo kind of emotion en een practis buiten je leven. Maar het is eigenlijk de bedoeling dat je terug wat meer lichaam zit tijdens je leven. Dus zo kun je je dagdagelijkse taken op een andere manier doen. Als je dan af was aan het doen en zeggen ze aan het doen, als je zet een zieken op, pak je ze een keer adem en doet dat eens een keer op je gemak, zo van die dingen. Als je partner thuiskomt, geef eens een keer een knuffel en doet dat eens langer dan tien minuten. Het is ook kleine simpele dingen, denk ik. Als je eten maakt, zijn ze echt mee eten bezig in plaats van dan maar op in de pot te gooien. Ik zou zeggen, probeer elke kans of het bewustwordingsproces van elke kans in het dagelijks leven waar je mee iets bezig bent. Om terug gewoon aanwezig te zijn bij wat je doet. En ik denk dat je dan al heel goed op weg bent.

SPEAKER_03 1:35:25

Ja, absoluut. En het inderdaad, niet zo een moedje maken of iets dat ook nog eens bovenop je hun to-do-lijst komt. Maar echt integreren in je dagelijkse leven. We zien het altijd zo heel groot of zo.

SPEAKER_06 1:35:41

En mensen kunnen dat niet aanvaarden dat het zo simpel is. Dat aanvaart dat het allemaal heel simpel is. En dat je allemaal fancy toestanden en zo eigenlijk niet nodig hebt. Het is om je een duwtje te geven, maar uiteindelijk moeten het toch zelf doen. En op een andere manier in het leven staan als je dat echt wilt onderhouden.

Aanwezigheid in het Dagelijks Leven

SPEAKER_06 1:36:00

Takes work, accept het.

SPEAKER_03 1:36:03

Zeker. Waar kunnen de mensen u vinden?

SPEAKER_06 1:36:06

Op social, social media. We hebben een website. En dat is fysiek. Ik ga zelf op reis de komende maanden. Dus ik ben niet beschikbaar in Antwerpen of in België. Maar als ze graag bij iemand terecht kunnen, hebben we op de website een alle Practitioner Directory staan, een lijst met practitioners. Met contactgegevens, waar je ook eens kunt zien. Er staan een foto bij en ook wat ze nog aanbieden naast een route. Misschien dat je iemand vindt of ziet die resoneert. En dan kun je eens een keer gaan ontdekken.

SPEAKER_03 1:36:41

Top. En mensen die de opleiding eventueel zouden willen volgen, dat is ook allemaal via de site.

SPEAKER_06 1:36:47

Ja, dus all via de site. Er staan nu niets gepland omdat we bij reorganisatie bezig zijn. Ik even wil zien dat we het kwalitatief nog beter kunnen aanpakken. Maar er zal zeer binnenkort ook een wachtlijstknop op de site zijn, dat je gewoon al je gegevens kunt achterlaten en dat je ook op de hoogte houden wordt wanneer het er nog eens een nieuwe training, een nieuwe container opent. Dat gaat voor ten vroegste april 2026 zijn.

SPEAKER_03 1:37:14

Oké, top. Nog iets, Simeon, waaraan jij aan denkt van ah, dat wou ik zeker nog meegeven of iets waar je.

SPEAKER_06 1:37:23

Ja, als we toch reclame aan het maken zijn. De komende maanden gaat er een zelfpractiscours lanceren. Wat het dus ook heel goed is voor mensen die bijvoorbeeld wegens financiële redenen of misschien geografisch in de buurt zijn van iemand dat kan aanbieden. Dan de zelfstudiecus online met oefeningen, video's als erbij,

Zelfstudie en Voorbereiding

SPEAKER_06 1:37:46

waarin je eigenlijk ook bepaalde aspecten van enroadment kunt gaan gebruiken op jezelf. Je zegt zelf aan de slag kunt gaan. En dat kan ook een hele mooie voorbereiding zijn, stel nu dat je bijvoorbeeld heel graag aangetrukt op de training, maar je weet niet helemaal zeker of dat enroadment wel het geen is. Dan kun je daar ook ideaal een keer gaan testen van. Wat is de flow dachter, het gevoel? Waar kom ik eigenlijk terecht? Wat wordt er verteld? Dan kun je eerst gewoon wel eens mezelf aan de slag gaan en dat ze daar eigenlijk nog beter voorbereidt om de training mee te doen.

SPEAKER_03 1:38:18

Oké, super.

SPEAKER_06 1:38:21

Binnenkort aan.

SPEAKER_03 1:38:22

Oké, super. En dan gaan ze op de site ook kunnen terugvinden.

SPEAKER_06 1:38:25

Ja, en op de socials. Dan gaan we genoeg op de socials om verteld te worden. En als ik mij niet vergis, staat er in de link in mijn bio op Instagram staat er ook de wachtlijst. Of de mailinglist voor de self-practice courses. Dus daar kun je ook naartoe.

SPEAKER_03 1:38:42

Oké, toch zijn uw Instagram handles?

SPEAKER_06 1:38:45

Root it zelf. En Enrootment met het. Root it zelf is het meest actief.

SPEAKER_03 1:38:50

Oké, top. We gaan het sowieso ook allemaal in de show notes zetten, zodat mensen gemakkelijk kunnen doorklikken. Allright. Dikke, dikke merci, Simeon, om je wijsheid met ons te delen en om een rootment met ons te delen. Dat was een lang verwachte aflevering.

SPEAKER_06 1:39:05

Ja, het was heel fijn. Goede vragen ook. Goeie vragen om over na te denken en om eens een keer uit te spreken.

SPEAKER_03 1:39:12

Ja, fijn.

SPEAKER_06 1:39:13

Dankjewel, Matthew.

SPEAKER_03 1:39:15

Yes, jij merci. Voilà, dan gaan we hem hier afronden en on to the next.

SPEAKER_02 1:39:20

Bedankt dat je tot het einde bij ons bent gebleven. We hopen dat je iets waardevoos hebt geleerd. Als je de aflevering leuk vond, geef ons dan een rating en deel de podcast met uw netwerk. Laat ons via social media weten wat je ervan vond. We horen graag van u.

SPEAKER_00 1:39:34

Vergeet niet om je te abonneren, zodat je geen enkele aflevering mist.

SPEAKER_03 1:39:38

En onthoud: kleine stappen brengen grote resultaten. Heel graag tot de volgende keer.