SPEAKER_03 0:00

Welkom bij de 1%

Introductie van de Podcast

SPEAKER_03 0:02

Improvement Podcast. Uw tweewekelijkse dosis, inspiratie, kennis en praktische tips om elke dag een beetje beter te worden. Hier gaan we samen op zoek naar hoe je gezondheid, mindset en levensstijl kunt optimaliseren. 1% tegelijk. Kleine stappen, grote resultaten.

SPEAKER_00 0:18

Of nu geïnteresseerd bent in persoonlijke ontwikkeling, gezondheid, productiviteit of het vinden van jouw purpose. We bespreken het hier met experts en ervaringsdeskundigen die weten hoe jij de beste versie van jezelf kunt worden.

SPEAKER_01 0:30

Laten we samen groeien. 1% at a time. Dit is de 1% Improvement Podcast.

Het Wat-Als Denken

SPEAKER_03 0:40

Welkom allemaal bij alweer een nieuwe aflevering van de 1% Improvement podcast. Mijn naam is Saja. En ik wil het vandaag met jullie hebben over een topic dat ik heel veel zie terugkomen bij cliënten in mijn praktijk. En dat is een topic dat je misschien wel gaat herkennen. Misschien functioneer je in je leven op zich wel prima. Je hebt verantwoordelijkheid, je hebt een job of je doet studies, je hebt relaties, vrienden enzovoort. Op zich heb je wel het gevoel van oké, ik functioneer wel, ik sta er. En toch zijn er misschien momenten. Vaak zijn dat momenten waarop het wat stiller is, bijvoorbeeld als je net in bed leeg, waarop je gedachten beginnen terug te gaan. Terug te gaan naar het verleden. En die gedachten zijn niet per se super dramatisch, die zijn ook niet keiluid of zo, maar die zijn toch wel redelijk hardnekkig. En die blijven maar terugkomen vaak op die stille momenten. En dat zijn gedachten zoals wat als ik toen een andere keuze had gemaakt. Wat als ik het toen met die persoon niet gedaan had gemaakt, wat als ik toen iets anders had gezegd, wat als ik gebleven was, of wat als ik net was weggegaan toen, wat als ik voor kinderen had gekozen, wat als ik niet voor kinderen had gekozen, wat als ik die job had gekozen, wat als ik daar was gaan wonen, wat als ik eerder voor mezelf had gekozen, in plaats van te doen wat anderen zeiden dat ik moest doen. Enzovoort enzovoort. En voor veel mensen voelt dat heel verwarrend aan. En zeker als je al veel innerlijk werk hebt gedaan, en je bent bijvoorbeeld al in therapie of in counseling geweest, of je hebt al heel wat zelfhulpboeken verslonden, je hebt al heel wat werk gedaan gewoon, dan kan het wel eens zijn dat je zo met de gedachte zit van ja, waarom zit ik hier nu nog altijd mee? En dat is vandaag waar ik het over wil hebben. Niet om dat weg te nemen of zo, die vraag, maar eerder om te begrijpen van waarom blijft dat zo vaak terugkomen en waarom dat ook betekent dat er niet per se iets mis is met u. Er is niets mis met u. Want wat alsdenken, dat wordt heel vaak gezien als piekeren. Ik kan maar niet stoppen met piekeren en ik zou moeten stoppen met piekeren, ik zou mijn gedachten moeten kunnen controleren. Maar in de praktijk is dat eigenlijk zelden alleen een denkprobleem. En hoe ik er eigenlijk graag naar kijk, is om het te zien als een signaal. Het teken dat er innerlijk iets nog geen plek heeft gekregen. Dus je brein probeert niet lastig te doen op dat moment. Het is niet de bedoeling dat je je gedachten beter kunt controleren of reguleren of zo. Maar het is eigenlijk uw brein dat probeert grip te krijgen op iets wat ooit machteloos was. Iets wat ooit heel pijnlijk voelde of zelfs te groot, te overweldigend voelde. U brein denkt dan eigenlijk op dat moment: als ik het maar blijf herhalen, dan kan ik het misschien alsnog afronden, dan kan ik het misschien als nog beëindigen. Alsof uw brein een soort van closure mist. En dat is wel heel belangrijk om te benoemen. Want dat gaat dus niet over zwakte, dat gaat niet over discipline, dat gaat niet over controle, dat gaat over menselijkheid. En vaak raak dit aan een stukje rauw. En dan bedoel ik dus niet alleen rauw om iemand dat gestorven is, maar rauw om bijvoorbeeld een jeugd die anders had mogen zijn. Keuzes die dat noodzakelijk waren, maar die iets hebben gekost. Delen van jezelf die daar nooit echt ruimte hebben gekregen. En ook levens die dat nooit geleefd zijn. En dat soort rouw heeft geen duidelijke vorm of zo. Daardoor wordt het ook vaak niet echt herkend, zelfs door jezelf niet. We denken heel vaak bij rauw aan dierbare

Emoties en Rouw

SPEAKER_03 4:37

verliezen. Maar we denken zeer zelden de closure die we niet hebben gehad in bepaalde situaties. En je gaat dat maar door, gefunctioneert, je past je aan. Maar ergens blijft er toch zoietre. En ergens blijft er toch iets, zo'n nagging feeling. En dat is niet omdat je vast zit in het verleden, dat is eigenlijk omdat je er nooit echt afscheid van hebt kunnen nemen. Je hebt een bepaalde closure niet kunnen hebben. En acceptatie wordt zo vaak voorgesteld als iets heel mentaals, iets heel cognitiefs. Zeker met de trending van tegenwoordig, het mindset werken en zo. Pas op, dat heeft zeker zijn plaats. Maar ik geloof niet, mindset is iets heel bewust. En diegene die de ijsberg van het onderbewustzijn en het bewustzijn kennen. Je hebt het topje van de ijsberg, dat is het bewustzijn. Dus daar valt ook het mindset work en zo allemaal onder. Maar er is een hele groot deel van een ijsberg dat onder water ligt en dat is je onderbewustzijn. Dus acceptatie voor mij heeft werkt zelden zo. Je kunt rationeel heel goed begrijpen waarom dat iets is gelopen zoals dat is gelopen. En toch kun je daar emotioneel enorm in blijven vastzitten. En dat is geen tegenstrijdigheid, dat is gewoon hoe emoties werken. Emoties die volgen geen logica, die volgen ervaring. En zolang iets innerlijk niet erkend is, dan blijft dat terugkomen. Vaak vermond eigenlijk als gedachte. En dat is niet om je tegen te werken of om je lastig te vallen, maar dat is om gehoord te worden. En wat ik in begeleiding vaak zie, is dat mensen blijven hangen in wat als, omdat er iets is dat nooit echt worden heeft gekregen. Dat kan zijn verdriet dat te groot voelde om toe te laten op dat moment. Boosheid dat niet mocht bestaan. Een soort gemis dat geen plek kreeg. En je hebt toen gedaan wat dat nodig was om verder te gaan, en dat was misschien toen ook de enige optie. Maar wat toen functioneel was, wat dat toen helpend was, dat kan nu

Verwerking van Onverwerkte Emoties

SPEAKER_03 6:49

beginnen knellen, of dat kan later beginnen knellen en beginnen wringen. En dat is niet omdat je het verkeerd hebt gedaan, maar dat is omdat je systeem op een ander moment als nog om ruimte vraagt. En dat zien we eigenlijk heel vaak zo bij zowel kleinere trauma's als grotere trauma's, moeilijke gebeurtenissen die je moeilijk hebt kunnen verwerken of niet hebt kunnen verwerken op dat moment. Zodra je je veiliger voelt, of zodra je systeem wel de ruimte krijgt, gaat dat toch alsnog om verwerking vragen. En voor veel mensen is dat herkenbaar. Je bent sterk, je bent zelfstandig, je bent zorgend, je hebt geleerd om te dragen. Maar wat je geen ruimte krijgt, dat blijft energiek kosten, dat blijft energie vragen. En dat kan zich tonen als moeite hebben om echt aanwezig te zijn in het hier en nu. Dat je zo merkt van het lukt mij niet echt om in mijn lichaam te komen om in het hier en nu te blijven. Ik merk dat ik heel snel in mijn hoofd terug vastgraak, dat kan zijn dat je zo wat overspoeld begint te worden door emoties. Dat kan een vaag gevoel van gemist zijn, zelfs wanneer dat alles goed lijkt, kan zich uiten als emotionele vermoeidheid. Dat je echt merkt van ja, ik ben precies gewoon altijd zo moe. Ook al slaap ik genoeg, ook al leef ik eigenlijk wel redelijk gezond, ik voel mij toch zo: er zit iets niet juist. En dat voelt niet direct als een crisis, maar het voelt als iets dat zo wat zachtjes blijft trekken. En misschien is de vraag dan niet: hoe kom ik van deze gedachten af? Maar eerder, wat in mij heeft nog geen plek gekregen. En ik stel die vraag niet om te analyseren en niet om dingen te fixen, maar eigenlijk om voorzichtig zo te ontmoeten of ontmoeten. En vaak zie je dat wanneer emoties eindelijk erkend mogen worden, dat het verleden vanzelf minder grip begint te krijgen. Wanneer emoties eindelijk een plekje beginnen te krijgen, eindelijk de ruimte krijgen, volledig de ruimte krijgen, en erkend worden en doorvoerd worden, dan zie je bij mensen dat het verleden minder vast lijkt aan te voeden. Dat ze meer en meer het hier en nu dat je meer en meer het hier en nu kunt omarmen. En dat is niet zozeer omdat al die emoties omtrent de negatieve gebeurtenissen in je leven of de gebeurtenissen in je leven dat een soort van gemis bijvoorbeeld oproepen. Dat is niet omdat die emoties verdwijnen, maar omdat die emoties niet meer hoeven te roepen. Want die worden erkend, die worden gevoeld. En zodra je iets erkent en doorvoelt en een plek kunt geven, dan hoeft dat niet meer zo al om aanwezig te zijn. Dan hoeft dat niet meer zo hard te roepen. En in psychologische counseling is dat vaak ook eigenlijk het hart van mijn job. Dat is echt de essentie. We gaan niet het verleden herschrijven, want wat is gebeurd, dat is er gebeurd. En daarom wat alsdenken natuurlijk ook niet uithalt. Dat weten we rationeel natuurlijk wel, maar toch blijven we daar heel vaak in vastzitten. Maar ook met therapie en met counseling kunnen we het verleden natuurlijk niet veranderen. Dat is gebeurt. Maar de essentie van mijn werk is eigenlijk wel helpen afronden van wat er innerlijk onaf bleef. We gaan eigenlijk samen vertragen, we gaan luisteren naar datgene dat lang stil is geweest. En datgene dat lang geen ruimte heeft gekregen. We gaan dus samen eigenlijk ruimte maken, samen een veilige ruimte creëren voor emoties die ooit geen plek hebben gekregen, die ooit geen bidding hebben gekregen. En dat gaan we niet doen om iets te forceren. We gaan dat zeker ook niet op een geforceerde manier doen. Maar we gaan dat doen op een manier dat het hier en nu weer iets comfortabeler wordt. Dat het hier en nu iets meer comfortabel maakt. En

Vrede met het Verleden

SPEAKER_03 11:01

misschien is vrede met het verleden hebben niet exact hetzelfde als loslaten. Maar eindelijk toestaan dat het er helemaal mocht zijn. Met al alle emoties en alle shit dat het heeft gebracht toen, dat dat er gewoon allemaal mag zijn. En dat is denk ik de essentie van mijn werk en de essentie van wat ik nu wil meegeven in deze aflevering, is van, als je merkt dat je zo vast blijft zitten in dat wat als denken? In plaats van dan te denken van hoe kan ik die gedachten, hoe kan ik daarvan afgeraken, hoe kan ik die controleren, stel je zelf de vraag wat in mij heeft er nog geen plek gekregen? Wat probeert er mijn aandacht te krijgen? Waar zit de unfinished business? En waar voel ik dat in mijn lichaam? Ik wil je uitnodigen om in plaats van te analyseren, te zakken in uw lichaam en te voelen van oké, als ik aan al die scenario's denk, als ik het verleden denk, wat voel ik dan? Is dat boosheid? Is dat verdriet? Is dat angst? Is dat schaamte? Is dat schuld? Misschien is het een combinatie van die zaken en probeer daar eens echt even bij stil te staan. En elke keer als je merkt dat je terug naar die gedachten gaat, probeer terug te zakken in je lichaam en probeer ook eens te voelen waar voel ik die emotie in mijn lichaam voelen. En probeer daar stilletjes en zonder oordeel bij te blijven. Dat is een moeilijke oefening. Dat is absoluut niet op 1, 2, 3. En deze aflevering gaat er niet voor zorgen dat je ineens volledig uit die wat als scenario's gaat breken en dat je ineens keimmoeilijke emoties dat je al heel lang misschien niet onbewust niet hebt toegestaan of niet hebt gevoeld of toch niet volledig hebt door voeld, dat al de unfinished business dan ineens afgerond zijn. Dus ik wil je ook uitnodigen om daar echt de tijd voor te pakken. Mijn hoop is dat deze aflevering je een klein zaadje plant. Waar jij dan verder mee aan de slag kunt. En als je daar hulp bij nodig hebt, weet dan dat je bij mij ook terecht kunt voor psychologische counseling. Je kan gewoon via de site en via de links in de show notes een intakegesprek bij mij boeken. En dan kijk ik daar heel graag met u samen naar.

Afsluiting en Aanroep tot Actie

SPEAKER_03 13:38

Voilà. Dan ga ik hem bij deze afronden. Ik wens je een hele mooie avond of dag. En on to the next one.

SPEAKER_02 13:49

Bedankt dat je tot het einde bij ons bent gebleven. We hopen dat je iets waardevoos hebt geleerd. Als je de aflevering leuk vond, geef ons dan een rating en deel de podcast met uw netwerk. Laat ons via social media weten wat je ervan vond. We horen graag van u.

SPEAKER_00 14:03

Vergeet niet om je te abonneren, zodat je geen enkele aflevering mist.

SPEAKER_03 14:07

En onthoud: kleine stappen brengen grote resultaten. Heel graag tot de volgende keer.